woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De Ouwe Seeman (10/10)
Gepubliceerd op: 08-06-2013 Aantal woorden: 966
Laatste wijziging: - Aantal views: 1549
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De Ouwe Seeman (10/10)

Manon


(Wat voorafging: Tijdens de koffietafel na de begrafenis zijn de kinderen van Frederic erg verdrietig omdat hun tante Caroline de goudstaven die Fons aan goede doelen had geschonken, terug wil vorderen. Een man doet teken naar Elke. Elke gaat naar de man.



‘Zit daar niet over in meisje,’ fluisterde de man. ‘Ik doe de boekhouding van het bejaardentehuis. Het is allemaal nep. Ik heb het nooit verteld aan iemand in het tehuis, om de sfeer niet te verknoeien, om de mensen te laten geloven in die heerlijke verhalen die Fons vertelde en die hen deden dromen... maar als je tante haar advocaat zal opdragen om een onderzoek in te stellen naar die goudstaven van je oom, dan zullen ze een hele tijd vruchteloos bezig zijn met dat onderzoek... jouw oom is nooit schipper geweest. Ik kan het weten want ik beheerde al zijn rekeningen. Hij heeft gewerkt bij een onbeduidend bedrijfje. Zijn hele leven was hij een ondergeschikte bediende, een documentalist, dag na dag hield hij zich bezig met het verplaatsen van papieren, zoals hij het schertsend noemde. Maar hij was een fantastische verteller. Al zijn verhalen zijn verzonnen, en hij wist dat ik de enige was die dat wist. We hadden een zeer goede vriendschapsband.’
‘Het was allemaal niet waar???’ riep Elke, veel te luid. Iedereen keek op.
Ferdinand en Frederic kwamen ook bij de boekhouder staan.
‘Elke!’ riep die. ‘Niet zo luid!’
Maar het was te laat. Iedereen had het gehoord.
‘Niet waar?’
‘Hoezo dan?’
Ferdinand viel de boekhouder bij. ‘Dat lijkt me logisch. Voor ik hiernaartoe kwam dacht ik ook dat oom Fons nooit de zee had gezien.’
‘Heeft hij nooit de zee gezien?’ riepen verpleegsters en medebewoners uit in koor.
‘U méént het?’
Ze keken elkaar aan, totaal verbouwereerd.
Uit de juke-box golfde ‘though you stop singing... it’s you!!!’


oOo



De voltallige zaal barstte uit in een ongeremd lachen.
‘Niets van dat alles is echt gebeurd?’
‘Wat een ongelooflijk iemand was hij toch!’
‘Hij had echt een bovenmatige fantasie!’
‘Hoe kon hij dat allemaal bedenken!’
‘Nu ja, geef toe, dat verhaal van dat gezonken schip met een lading olifanten die ze met hijskranen gered hebben en aan een natuurdomein geschonken, waarna die dieren een schitterend leven hebben gehad midden in beschermde natuur...’
‘Die olifanten die voor een veiling bestemd waren en hierdoor aan het circusleven ontsnapt zijn. Dat kan niet! Maar wij geloofden dat allemaal!’
‘En die keer dat een Amerikaans schip legerproeven op hen had uitgevoerd zonder dat ze het wisten...’
‘Met die reuzemmagneet, waardoor ze voor- noch achteruit konden...’
‘Dat was niet eens zo onmogelijk. De Amerikanen durven echt proeven uit te voeren op onwetende mensen. Daardoor geloofden we het wel!’
‘Ach, als hij anderen maar kon doen lachen.’

‘We hebben zoveel gehad aan al die verhalen. We werden ouder, en als we beschaamd waren omdat we veel mijmerden en niets uitvoerden, kregen we een verhaal voorgeschoteld over het belang van perceptie en introspectie... "hoe een zeeman kan uitkijken over de oneindige zee... staren naar de onzichtbare horizon... uren aan een stuk, dagenlang. En ik werd daarvoor betaald!’ zei Fons dan. ‘Vervolgens keken wij vol vreugde mijmerend uit het raam, en voelden we ons nuttig bovendien.’
‘Hij gaf ons de geur van de zee, de smaak van zout en de klank van de meeuwen... ik hoor ze nog terwijl ik hier sta.’
‘Hij was acteur, humorist, en hij heeft iedereen elke dag doen lachen. Al de tijd dat hij bij ons was, is hij zichzelf geweest. Dat een gewone mens zo creatief kan zijn, zo gelukkig, terwijl hij niets speciaals verworven heeft in de maatschappij, is hoopgevend voor iedereen.’
‘En een kaakslag in het gezicht van mensen die hem hadden laten vallen voor niks.’
Ferdinand bloosde. Gelukkig maakten zijn kinderen een goede indruk. Ze stopten de bewondering voor hun oom Fons niet onder stoelen of banken.
‘Er is dus ook geen geld gegaan naar goede doelen...’ besloot Elke zachtjes.

‘Elke, denk niet alleen aan geld, zoals je tante!’
‘Neenee, oom Fons was gelukkig. En daardoor heeft hij andere mensen ook gelukkig gemaakt. Ik zal het nooit vergeten,’ sprak ze gewichtig, ernstig als een grote mens en met de blijheid en de openheid van een ontluikend kind.
‘En als je absoluut toch iets positiefs over geld wil horen, Elke,’ sprak de boekhouder. ‘Want nu ik bezig ben kan ik evengoed alles vertellen. Je oom en de directie van het tehuis hebben alles van zijn nalatenschap geregeld. Fons bezat geen kilo’s goudstaven, maar hij had toch een beetje spaargeld. De erfenis gaat integraal naar het verzorgingstehuis. Het zal volgens zijn wensen worden besteed aan het inrichten van gemeenschapszalen. Bij zijn testament heeft hij bovendien nog een bundel papieren gevoegd met ideeën voor leuke activiteiten die we daar kunnen organiseren. In zijn vrije tijd schreef hij daaraan, vol enthousiasme, zoals iemand een boek schrijft. Er staan mogelijkheden in om een seniorenradio op te richten, een seniorentijdschrift uit te geven... meer zeg ik niet.’
‘Dat mag ook niet. We mogen de ideeën voor activiteiten pas lezen als die gemeenschapskamer er werkelijk is!’ glimlachte de hoofdverpleegster.
‘Je begrijpt dus dat het niet lang zal duren voor ons tehuis die bijkomende, mooie en goed uitgeruste ruimte heeft,’ glimlachte de directeur. ‘We willen die ideeën kennen. We brànden allemaal van nieuwsgierigheid.’

Elke ging weer zitten. Ze hoorde de muziek op de achtergrond, voelde de aanwezigheid van al die vrolijke mensen om haar heen. Ze nam een hap van de kriekentaart. Ze proefde de smaak van kersen in haar mond.
Het was lekker.


www.manonsite.eu
Een toneelversie van deze tekst is beschikbaar en kan aangevraagd worden via
manon@skynet.be

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens