woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De Ouwe Seeman (7/10)
Gepubliceerd op: 15-05-2013 Aantal woorden: 1042
Laatste wijziging: 17-05-2013 Aantal views: 1319
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De Ouwe Seeman (7/10)

Manon


(Wat voorafging: De familie wil de begrafenis van hun broer Fons verlaten, tot er een geheimzinnig verhaal over goudstaven verteld wordt. Dan besluiten ze toch maar te blijven.


De directeur was van het altaar weggegaan, maar de priester maakte geen aanstalten om te vertrekken. Noch om afscheid te nemen.

‘... alle goede momenten van hem in gedachten houdend zullen we ook zo eindigen, met het laatste verhaal dat verteld wordt.’

‘Verdomme!’ zei Ferdinand. ‘Nog één!!!’
Rondom hem verschenen glimlachen op de gezichten.

‘Vervolgens zullen we naar de koffietafel gaan, in de hoop dat het een even grote belevenis zal worden als elke bijeenkomst was voor Fons.’

‘Gaan we ook naar de koffietafel?’ vroeg Frederic verlekkerd.
‘Geen sprake van!’ zei Ferdinand. ‘Heb je niet gezien hoe ze naar ons kijken? Ze zouden ons opeten in plaats van de koeken!’

Nog een verpleegster kwam het altaar op.
‘Op een nacht waren we rustig aan het varen. Het werk was meegevallen, we hadden veel gedaan, we waren niet te laat opgebleven en de motoren van de boot bromden gestadig terwijl wij in koor daarmee lagen te snurken.
Ineens werden we wakker. We hoorden muziek.
‘Dedju!’ riep een van de scheepsmaten. ‘Wie maakt hier muziek midden in de nacht. Welke vlegel...’ Hij schoot zijn bed uit en samen met hem rende ook ik de gang in, op zoek naar de dronkelap die ons allemaal uit onze slaap hield.
Ik moet bekennen dat we ondertussen wel genoten van de liedjes die gespeeld werden. Het waren songs uit de jaren 60 en 70, vrolijke melodietjs, en al waren we woedend en zwoeren we dat we die lomperik zwaar onder handen zouden nemen, af en toe zongen we mee met een refrein.

We keken in al de kajuiten, maar vonden er alleen mannen die net als wij uit hun slaap waren gehaald. Dan gingen we op zoek in de andere plaatsen, we openden alle deuren om de eenzame feestganger te vinden, we doorzochten de keuken, het ruim, de gemeenschapskamer, de machinekamer... nergens was er iemand te bekennen.
‘Zou hij op het dek zitten?’ vroeg mijn maat.
Het leek moeilijk te geloven dat de onbeschofte op het dek zat te feesten, want het was goed koud ’s nachts maar toen we de trap opgingen werd de muziek luider en luider.

Die nacht stond er een heldere hemel met miljarden sterren, echt prachtig hoeveel sterren je kan zien als je midden op zee bent, als het overal zo donker om je heen is, maar wij letten daar niet erg op, we hoorden de liedjes. Ik zag mijn vrienden rare passen maken in het donker op het dek, ze dansten, lachten en zongen.
‘Die smeerlap!’ riepen ze ondertussen zelfzeker. ‘Als we hem vinden! We moeten slapen!’
Al dansend liepen we het dek over, de muziek werd sterker, op een bepaald moment leek het bijna alsof we naast de luidsprekers stonden, en toch vonden we niemand.

Toen heeft iemand eraan gedacht om het water buiten de boot te verlichten. De schijnwerpers werden gericht op de plaats waar het geluid vandaan kwam, en dan zagen we het. Er lag een juke-box in een houten doos in het water, en op een of andere manier had hij zichzelf aangezet en was hij al zijn nummertjes aan het afdraaien.
De monteur zei dat hij zich dit herinnerde, hij had een bericht gehoord, een paar maanden geleden, van een boot die gezonken was. Er was een hele grote reddingsoperatie mee gemoeid geweest, het was een yacht van de hele rijke mensen, van de elite, van mensen die niet weten wat ze met al hun miljoenen moeten aanvangen, en dan maar kansspelen doen. Het gezonken schip was een drijvend casino geweest.

We takelden de juke-box binnen. We vonden het best leuk, daarom hebben we nog de hele verdere omgeving afgezocht, maar we vonden geen andere spullen meer waarmee we ons hadden kunnen vermaken, goktafels of snookertafels, weet ik veel wat onze fantasie op dat moment verzonnen heeft en dat we allemaal hadden kunnen vinden.

Maar die jukebox was meer dan genoeg. Het was een schitterend ding, zo’n antiek model, paars met roze flikkerende lichtjes. De juke-box kreeg een ereplaats in de gemeenschappelijke woonruimte, en vanaf dan was het elke avond roll over Beethoven... boogie woogie, rock, rock, rock around the clock, de bamba met niets dan mannen... we amuseerden ons te pletter, als kleine kinderen. Aan de wal vroegen collega’s ons weleens wat er toch aan de hand was, met onze boot. We hadden de opgewektste bemanning van alle schepen, en wilden niet liever dan opnieuw vertrekken! Maar nooit, never, jamais heeft iemand van ons aan de wal verteld dat we die juke-box gevonden hadden. Anders hadden we hem misschien moeten teruggeven! Sedert die reis hadden we altijd dat prachtige apparaat in onze living, de sfeer kon niet meer stuk, nooit meer, op geen enkele reis. Kreeg iemand wat heimwee of was hij verdrietig? Let’s go to the jukebox... Beebop a lula she’s my baby... de jukebox! En vijf minuten later was het verdriet vergeten en stond de matroos te zingen en te lachen.’


De priester nam het weer over. In de kerk was iedereen aan het lachen en gniffelen, sommigen neurieden een wijsje uit een jukebox.

‘Na deze dienst kunnen jullie met zijn allen terecht op de koffietafel. Er zullen uitsluitend zeemansliederen gespeeld worden, of songs die populair waren bij de zeelui en meestal in een juke-box te vinden waren. Maar voor we vertrekken, zullen we eerst, als een laatste eerbetoon aan de door allen zozeer geliefde Fons, zijn lievelingslied afspelen. Het hoeft geen betoog dat wie er zin in heeft, de woorden kan meezingen, even luid als wanneer er kerkgezangen door de luidsprekers weerklinken. Of luider. Net zoals u wenst. De akoestiek in deze kerk is uitmuntend. Het zou weleens heel mooi kunnen worden.’

Daarop werd een song afgedraaid.
‘Dat was het!’ zei Frederic al bij de eerste akkoorden. ‘Het liedje dat ze in het begin gespeeld hebben op het orgel...’


(wordt vervolgd)
www.manonsite.eu
Deze tekst is ook beschikbaar als toneeltekst en kan aangevraagd worden bij
manon@skynet.be

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens