woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De Ouwe Seeman (4/10)
Gepubliceerd op: 24-04-2013 Aantal woorden: 1376
Laatste wijziging: 24-04-2013 Aantal views: 1565
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De Ouwe Seeman (4/10)

Manon


(Wat voorafging: Op de begrafenis van Fons Gokke worden wel heel vreemde dingen over de overledene verteld. Hij zou getrouwd geweest zijn, en schipper op de lange omvaart. De familie is totaal in verwarring).


De volgende verpleegster was aan de beurt. Priscilla, een kleine vrouw met prachtige, lange, donkerbruine en licht rosse haren door elkaar. Ze was een beetje verlegen nu ze daar zo vooraan stond, maar de gedachte aan Fons bracht een glimlach om haar lippen en ze slaagde erin woorden te uiten voor de micro.
‘Hij had, zoals zovelen onder ons, moeilijkheden met de spijsvertering. En zoals zovelen vergat ook hij regelmatig om zijn maagpilletjes te nemen... sterker, Fons wilde ze eigenlijk niet nemen. Als we lang aandrongen slikte hij ze wel, maar toch... zijn lichaam had hem over de jaren zovele goede diensten bewezen dat hij ervan overtuigd bleef dat, al was hij nog zo oud, zijn lijf zich wel zou redden tot de dag dat hij zou sterven. ‘Ik zal gezond sterven,’ beweerde hij altijd. Hij was inderdaad in schitterende fysieke condittie tot het einde. Maar die maag van hem, die kon op het laatst wel wat hulp gebruiken. Hoe hij dat in een grap kon draaien, hoe hij zelfs de vervelendste, lastigste situaties van oude mensen in een plezierige belevenis kon veranderen... de verpleegsters aanhoorden zijn verhaal en schoten in de lach terwijl ze zijn kots nog opruimden, de medebewoners die het verhaal later te horen kregen, verlangden er bijna naar om zelf misselijk te worden... zoals die andere oude mensen...

‘Op een dag... het was in Griekenland... Het was een toeristentrip voor oude mensen, en er was storm op zee. De oudjes mochten de hele namiddag zonder begeleiding op verkenning gaan in het stadje aan de zee, maar vanwege de storm hadden we hen verboden om wat dan ook tot zich te nemen. Onder geen enkele voorwaarde mochten ze lunchen in een Grieks restaurant, ze mochten zelfs geen drankje bestellen in een kroeg. Maar hoe zijn oude mensen? Op die boottocht hadden ze de tijd van hun leven beleefd en ze beseften maar al te goed dat het misschien de laatste keer was dat ze de kans zouden krijgen om al die Griekse heerlijkheden te proeven. Het moest die dag gebeuren, anders was het te laat.
Met zijn allen hebben ze typisch Griekse restaurantjes uitgezocht, ze maakten elkaar wijs dat die voeding al lang verteerd zou zijn tegen dat ze terug op de boot moesten. Griekse sla, Griekse vis, lamsbout, alles wat typisch Grieks was namen ze tot zich, zelfs tiramisu, zoiets zwaars, met hun fragiele oude magen... maar ze hielden van gebak en ze konden er niet aan weerstaan.

En toen was het tijd om terug op de boot te komen... de wind waaide zo ontzettend hard dat de voorsteven aldoor diep in het water zakte en vervolgens heel hoog de lucht in zwierde. Om op de boot te stappen, moest je heel snel de plecht op lopen tijdens het korte ogenblik dat voorsteven en kade op dezelfde hoogte waren, maar die oudjes konden dat nooit goed genoeg mikken. Mijn maat op de kade pakte dan maar de oudjes vast en wachtte tot de voorplecht de juiste hoogte bereikte. Daar stond ik. Op het goede moment reikte mijn maat me het volgende oudje aan dat ik dan aannam en op het dek neerzette. En je raadt het vervolg al, natuurlijk. Zodra die oudjes op het dek stonden... Groen en grijs sloegen ze uit. En kotsen! Al de tiramisu, al de feta, al de souvlaki... het vloog eruit!’


Priscilla vertelde zo visueel dat de oudjes in het onweer als een verschijning in de breinen van de kerkgangers opdoemden, veel werkelijker dan wanneer de priester over Jezus had gesproken.
Een oude vriend van Fons stormde het altaar op.

‘En zo was het de hele tijd!’ ging hij verder met krakerige stem. ‘Fons heeft zo’n boeiend, prettig leven gehad, en heeft met zijn herinneringen niet alleen het leven van de verpleegsters aangenaam gemaakt, hij heeft ook voor alle oudjes in het tehuis de oude dag opgefleurd. Hij vertelde ons over de mysterieuze kant van het leven, over de uitgestrektheid van de zee, het aanhoudende gebulder van de golven, de zonsopgangen en -ondergangen, de schoonheid die dat in zich houdt. Dag na dag leefden we in het tehuis op het ritme van de deining van de zee zoals Fons hem beschreef.
Echter, de oceaan was niet alleen prachtig, ze hield ook andere verrassingen in zich...

En die leidden altijd weer tot feest! Zoals die keer dat zijn schip een alarmsignaal had ontvangen, maar toen ze het vaartuig in nood naderden hebben de bootsmannen echt gedacht dat ze deze keer teveel aan de rum hadden gezeten. De matrozen leunden over de reling. In het water zagen ze dingen verschijnen, en vervolgens weer verdwijnen. Hallucineerden ze? Plots dreef een grote houten doos op de golven, ineens was hij weer weg. Een touw dook op uit het water, stond recht, zomaar, zoals slangen dat doen, en kronkelde dan weer neer tot onder het wateroppervlak. Ja, die krachtige matrozen, die ervaren zeebonken met al hun spieren, zelfs zij werden er bang van. Als zeeman maak je veel rare dingen mee, maar de witte doek die zomaar boven op het water bleef drijven zonder te zinken... een matroos zag een hele grote bal op de golven, en het volgende moment was het een heel klein balletje. Vervolgens werd het nog kleiner. En toen was de bal plots weer heel groot! Geleidelijk kregen de scheepsmaten de daver op hun lijf. Zeemannen zijn sterk, maar ook bijgelovig, en wat ze daar zagen was erger dan alle verhalen over monsters en spoken die ze vreesden. De ploeg weigerde te zoeken naar overlevenden, de kapitein was akkoord. Rechtsomkeert maken was de enige oplossing. Voor de eigen veiligheid.

Maar toen ontdekte Fons een wit konijn op een vlot, piepend om zich heen kijkend. En vooral... het konijn zat naast een hele hoge zwarte hoed.
‘Het schip in nood had een lading goocheltrucs!’ riep Fons uit.
Ongelovig staarden zijn scheepsmakkers opnieuw het water in. De rode bal met sterretjes... die kleine bal die groter werd, de grote die verkleinde... ze zagen de hoge zwarte hoed... het konijntje... alle andere accessoires... Even aarzelden ze nog, vroegen ze zich af of ze misschien zelf gezonken waren en in het hiernamaals waren terechtgekomen. Dan schoten ze in een onbedaarlijke lach. Het heeft uren geduurd voor ze weer tot zich kwamen.

‘We hebben netten gehaald en alle goocheltrucs uit de zee opgevist. Het was magisch, dat zoiets zomaar op onze weg kon liggen. Iedere keer als we iets nieuws uit de zee opvisten en de truc probeerden, schoten we opnieuw in de lach. Het witte konijn heeft zich de verdere reis enorm geamuseerd, natuurlijk. Hij mocht overal rondhuppelen en kreeg van iedereen wortelen en sla bij de vleet, hij werd opgepakt en in de hoed gestopt en sprong er weer uit... Hij verdroeg de kuren van de zee met de vanzelfsprekendheid van een vis. De hele verdere reis hebben wij doorgebracht met goochelen. Wat we allemaal in die zwarte hoed gestopt hebben! We hebben nooit zoveel plezier beleefd als tijdens die reis - en hij heeft héél lang geduurd, want we hadden bovendien ook nog de verkeerde kaap genomen. Naar zonnige oorden natuurlijk, het was zogezegd toeval, maar hoe zonniger en mooier de omgeving werd, hoe minder we letten op onze koers, de hele tijd zijn we blijven spelen, de kapitein ook, en zo dreven we steeds verder af.’

Sebastiaan boog zich naar Caroline.
‘Zitten wij hier wel goed? Is dit de juiste kerk? Wordt hij misschien ergens anders begraven?’
‘De priester heeft ons hierheen gebracht!’
‘Beroepsfout. Zoiets komt voor. Wat die daar allemaal vertellen op dat altaar... dat kàn toch niet?!’
Caroline leek te aarzelen. ‘Ze hebben het allemaal toch over een zekere Fons.’
‘Er zijn nog wel mensen die Fons heten... er is misschien een persoonsverwisseling...’
Caroline friemelde in haar tas en haalde de uitnodiging boven.


(wordt vervolgd)
www.manonsite.eu
Een toneelbewerking van dit verhaal is verkrijgbaar via
manon@skynet.be

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens