woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Partner van een transgender (7) - Het eindigt nooit
Gepubliceerd op: 27-02-2013 Aantal woorden: 712
Laatste wijziging: 27-02-2013 Aantal views: 1652
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Partner van een transgender (7) - Het eindigt nooit

Manon


‘Het is onvoorstelbaar,’ verzuchtte iemand in de transgenderkring. ‘Op een dag ontdek je dat je transgender bent. Dat je echt liever met de kleren van het andere gender rondloopt. Dat dit niet eenmalig is, maar dat je het elke dag wil. Het duurt heel lang voor je het zelf aanvaardt, voor je het je partner kan duidelijk maken. Je bent zo blij wanneer je naar een bijeenkomst van transgenders bent gegaan, wanneer je die stap hebt kunnen zetten. Je denkt dan dat je het summum van geluk hebt bereikt, en dat je nooit nog iets anders zal willen.
Maar dan begint het pas…’



Altijd meer

Zo is het ook bij ons. In het begin: de nylons, de rokjes, de make-up, naar een transgenderkring gaan. En dan, even praten met vrienden. Iedere keer was het een verademing dat te kunnen laten ontplooien. Maar telkens wanneer we wat gewoon werden, ontstond het verlangen naar nog iets meer.

Zoals bijvoorbeeld die borsten. ‘Die kunnen groter.’ Mauranne gaat hopkorrels, plantaardige hormonen, nemen in de hoop dat haar borsten zich daarmee zullen ontwikkelen. Ze groeien slechts langzaam, maar ze blijft de korrels met grote regelmaat innemen. Voor vollere borsten. Als ze die zou hebben, zou dat echt het summum zijn. Dacht ik toen.

Maar op een avond zit ik rustig een boek te lezen, en nadat ze de korrels heeft ingenomen, zegt ze: ‘Ik zal toch iets moeten dan aan mijn haar.’
‘Je haar?’
‘Ja, het valt uit. Misschien moet er een pruik komen. Hoewel ik nog haar genoeg heb, voorlopig. Maar het is grijs. Als ik het zou laten verven… een soort blondgrijs, asblond, zoals vrouwen van mijn leeftijd hebben. Of bijna zwart. Donkergrijs. Zoals de asse in een haardvuur.’
Mijn hoofd begint te tollen. Ik krijg achtereenvolgens beelden van een asblonde, een blonde, een zwarte, een donkergrijze Mauranne. Ik vind het allemaal goed. Mauranne is mooi, met een andere haarkleur zal ze dat ook zijn. Het wordt vast wel even wennen, maar mooi zal ze zijn. Ik ben benieuwd. Mooi. Een Mauranne met volle borsten en een ander haarkleurtje dus.


En nog iets

Even later vermeld ik terloops, tijdens een gesprek met vrienden, dat het mogelijk is om de voornaam officieel te laten wijzigen. Als we later weer onder elkaar zijn, vraagt ze: ‘Was dat echt? Hoe lang duurt zo’n procedure?’ Ze vraagt dit driemaal. Het is duidelijk: als het kan, wil ze die naamsverandering liefst hier en nu! Dan kan ze, als mensen moeilijk doen, haar pas tonen, zegt ze.
‘Mauranne, dat is gewoon mijn naam, oké?’
Mooi. Een asblonde partner die echt Mauranne heet. Schitterend, niet?

Slechts een paar dagen later zegt de nog-niet-asblonde, nog-niet-officiële Mauranne: ‘Die hopkorrels, dat gaat toch niet snel. Ik begin toch na te denken over borstimplantaten’.
Alweer zit ik er eerst even bij met een gezicht van ‘Hé, wat vertel je nu? Heb ik dat goed gehoord?’ Dan word ik opnieuw overweldigd door dat gevoel van blijdschap – de blijheid omdat zij zou hebben waarvan ik weet dat ze het zo graag wil: borsten! Tegelijk is er meteen het nadenken, situeren. Ik ken chirurgen. Ik weet hoe zo’n operatie verloopt. Mauranne heeft gezegd dat ze de hopkorrels nog een jaar de tijd geeft, maar in gedachten zit ik al veel verder.

Er gaat veel energie in. Soms wordt het me teveel. Soms moet ik er echt tussenuit. Alleen mijn eigen leven leiden. Uitsluitend bezig zijn met de dingen die ik graag doe, zonder gedoe met jurkjes, juweeltjes, epileren, pruiken, voornamen, implantaten, psychiaters, chirurgen en kappers.

Maar als ik dan een tijdlang uit de transwereld weg ben geweest, ben ik reusachtig blij als ik terugkom, dat Cavaria en al die goede vrienden en vriendinnen er zijn. De persoon van de transgenderkring had gelijk. Het eindigt nooit. Een transgender hoeft niet per se transseksueel te blijken, maar de transgender zal zich blijven ontplooien, als persoon die zich goed in haar vel voelt, als levend leven. En dan hoop ik dat die mooie Mauranne alles krijgt wat haar gendergevoelen nodig heeft.


(Eerder verschenen in ZiZo magazine, 19de jaargang, november/december 2011, nummer 116)
www.manonsite.eu
Facebook Manon Coppens


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens