woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Partner van een transgender (5) - Uitgevogeld
Gepubliceerd op: 07-02-2013 Aantal woorden: 753
Laatste wijziging: 07-02-2013 Aantal views: 1361
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Partner van een transgender (5) - Uitgevogeld

Manon


Mauranne walgt bij de idee dat zij een roofvogel is en de vrouw een smakelijk hapje.

Voordat ik Mauranne heb leren kennen, had ik al een aantal relaties achter de rug. De eerste lange relatie was er een met een homo. Een jaar lang hadden die homo en ik een prettige vriendschapsrelatie, met seks (de seks was niet ideaal, maar dat verwachtten hij noch ik van homo-heteroseks). Ondertussen keek ik wel wat naar heterojongens, maar het lukte me maar niet om me met een van hen te verbinden tot een heuse relatie. Steeds liep ik weg als het serieus werd. Tenslotte (ten einde raad?) manipuleerden mijn ouders me zodanig dat ik toch met een 'gewone' man ben gaan samenwonen. Met een zware macho - lang kon het niet duren tussen ons.


Kans op een trans

En toen viel ik dus op een transgendere persoon. Dat wist ik niet, natuurlijk, en ook Mauranne wist toen nog niet dat ze transgender was. Maar die zeer vrouwelijke man had voor mij iets bijzonders wat andere mannen onmogelijk kunnen hebben... Is het toeval dat ik juist hem zo onweerstaanbaar vond? Een vriendin had me toegefluisterd dat hij niet gehuwd was en ook geen relatie had.

In de kroeg mocht ik naast hem zitten. Het klikte goed tussen ons. Alles wat hij zei interesseerde me. Hij maakte leuke grapjes. En hij was 'vrij'! Dus gebruikte ik volop mijn beproefde methodes om hem te tonen dat er iets mogelijk was tussen ons dat meer was dan alleen maar vriendschap. Al mijn verleidingstechnieken passeerden de revue. Maar hij merkte niets. Hij zag niet dat ik probeerde hem te verleiden. Na de avond in de kroeg gingen we gewoon naar huis, elk onze eigen weg. Keer op keer.

Tenslotte heb ik een hele avond lang geprobeerd zijn blik abnormaal lang en veelbetekenend vast te houden - zonder succes, alweer merkte hij het niet. Maar toen we moesten vertrekken, bleef ik vastberaden zitten. Pas toen hij bij de deur stond keek hij mijn richting uit. We keken elkaar aan. Ik moest het lang volhouden. Erg lang. En eindelijk veranderde er iets in zijn ogen. Ik wist: hij had het begrepen!!! Ik stapte naar de uitgang, veronderstellend dat hij nu wel een bijzonder afspraakje zou voorstellen. Niets daarvan. Onmiddellijk legde hij het initiatief weer bij mij: ‘Als je wil dat we samen iets doen in de stad, je belt me maar,’ luidde het.


Jager of prooi?

Niet hij organiseerde ons samenzijn. Ik regelde het. Niet hij verleidde mij, ik nam het initiatief. Maar gelukkig duurde het niet lang voor we in elkaars armen lagen.
Mauranne walgt bij de idee dat zij een prooivogel is en de vrouw een smakelijk hapje waar ze van kan smullen. Daar is ze niet alleen in. Heel wat 'volledig bio-mannen' klagen erover dat ze nog maagd zijn omdat ze niet willen 'jagen' op meisjes. Zijn die mannen allemaal transgenders, of is het nog anders bij een transgender?

Mauranne hangt ergens tussen man en vrouw in. Ze wist zelf niet wat aan te vangen met die situatie. De mannelijke lichaamstaal heeft ze nooit onder de knie gekregen, wegens gebrek aan interesse. Als ze haar vrienden zag praten met meisjes, lette ze er niet op hoe zij dat aanpakten. Als ze naar artistieke erotische films keek, leerde ze niets van de mannelijke verleidingstechnieken. Ze bewonderde het mooie vrouwelijke lijf - wat gepaard ging met een soort jaloersheid omdat zij dat niet had - maar de erotische spelletjes tussen man en vrouw in die films gingen grotendeels aan haar voorbij.

In het begin keek ik er niet zo van op dat ik als vrouw het initiatief moest nemen. Er bestaan zoveel menselijke omgangsvormen. Ik wist dat in relaties de rolverdeling man-vrouw weleens omgekeerd kan worden. Ik vond het niet bizar. Vond ik het misschien zelfs prettig? Maar waarom dan? Die vraag stelde ik me niet. En de gedachte dat Mauranne wel héél vrouwelijk was als man, kwam niet bij me op.

Maar we bouwden een samenleven uit, en naarmate de tijd verstreek werd het allemaal steeds vreemder. Hij was zo lief, zo teder. 'Zo, wacht... zo kan je goed voelen... is het goed zo?' Een oase van gevoeligheid… en toch werd ik steeds verwarder. Wat zou me allemaal nog te wachten staan met die rare snuiter?


(Eerder verschenen in ZiZo magazine, 18de jaargang, juli/augustus, nummer 114, mei/juni 2011)
www.manonsite.eu
Facebook Manon Coppens

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens