woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Partner van een transgender (1) - De eerste meeting
Gepubliceerd op: 07-01-2013 Aantal woorden: 720
Laatste wijziging: 08-01-2013 Aantal views: 1539
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Partner van een transgender (1) - De eerste meeting

Manon


Ik ben getrouwd met de transgendere Mauranne (van man naar vrouw). In en reeks columns vertel ik hoe het is om samen te leven met mijn partner. Ondanks alle verwarring die er kan bestaan rond transgenderisme, ervaren Mauranne en ik onze relatie als erg prettig. Daarvan getuig ik in deze reeks columns die eerder verschenen is in ZiZo-magazine. Dit is de eerste aflevering.


Eén ding was meteen duidelijk: alles kon. Alles mocht.


Ik vond Mauranne zo verlegen. Zelf had ik er geen last van, ik zou gewoon aan de uitbaters vragen waar de activiteit doorging. Zij zijn zakenmensen, dacht ik, en voor hen is dit gewoon een activiteit. Maar Mauranne legde mij uit dat transgenders misschien alleen gedoogd werden in de zaak, maar er daarom nog niet geliefd waren, ook al ging het om klanten. Misschien waren de mensen van de transgenderkring erg blij dat ze een vaste stek gevonden hadden waar ze mochten samenkomen, en wilden ze dat plekje absoluut niet kwijt. Dus moesten we erg discreet zijn.

Na een tijdje zagen we iemand rondlopen die de eigenaar zou kunnen zijn. We vroegen naar de transgendervereniging. Maar we spraken zo stil dat de vrouw reageerde met: ‘Wat zegt u?' We vroegen het nog eens, maar nu nog stiller. Toch had ze ons deze keer begrepen. Met een luide stem, zodat iedereen het horen kon, en waar wij een meter van in de lucht sprongen, riep ze al wijzend: ‘Ah, de travestieten! Die zitten daar, op het terras!’

De conversatie was niet onopgemerkt voorbij gegaan. Iedereen staarde. Een blonde vrouw met een stevige boezem en een kort rokje boven mooie benen kwam onze richting uit. Het liefst was ik meteen naar de groep gegaan, maar dat kon niet. Nog niet. De dame bracht ons naar de kleedruimte die we gevraagd hadden. Tegelijk legde ze ook de regels uit: ‘Er zijn geen regels. Iedereen is zoals hij wil en doet wat hij wil.’ Mauranne en ik zijn nogal anarchistisch en dus beviel die ‘regel’ ons best.

Het mooiste was dat die regel ook in de praktijk bleek omgezet. Op het terras zat een bont allegaartje van mensen. Sommigen keuvelden gezellig, anderen hadden het over problemen waarmee ze te maken hadden, nog anderen hadden lol. De een dronk amper iets, de ander bestelde een hele maaltijd. Ook de fysieke verscheidenheid vond ik overweldigend. Later zou ik meer thuis raken in de wereld van travestie, transgenderisme en transseksualiteit. Ik zou beter begrijpen waarom iemand er zus of zo uitziet. Maar één ding was meteen duidelijk: alles kon, alles mocht. Niemand keek vreemd op als je er schitterend mooi uitzag, en niemand keek vreemd op als je er minder ‘geslaagd’ uitzag. Iedereen mocht er zijn.

Alleen ik begon nu, vreemd genoeg, een probleem te krijgen. Ik vroeg me af of ik wel op de activiteit aanwezig mocht zijn. Ik realiseerde me dat ik daarover niet geïnformeerd was. Werd ik alleen maar gedoogd en hoorden partners hier eigenlijk niet? Dat zou ik echt jammer gevonden hebben. Ik hield immers meteen van de hele, open sfeer en van al die zoekende en onderzoekende mensen. De rollen waren omgekeerd. Mauranne voelde zich prima en blij en ik voelde me ineens verlegen.

Tot mijn vreugde bleek later dat die verlegenheid niet hoefde. Ik babbelde met partners terwijl onze echtgenoten erbij zaten en ik hoorde allerlei verhalen. Sommige waren helemaal anders dan het onze en andere dan weer meer gelijklopend. Ook vernam ik waarom er vrij weinig partners aanwezig waren: wanneer in een relatie blijkt dat een van beide transgender of transseksueel is, dan loopt die verhouding of dat huwelijk heel vaak op de klippen, ook al is de liefde nog zo groot. Wij waren de witte raven, degenen voor wie de persoon van wie we houden belangrijker is dan het gender van de persoon.

We genoten van ons samenzijn. Tijdens de momenten dat onze ‘transjes’ en ‘travjes’ vrouwenpraat uitwisselden over make-up en mooie benen, beleefde ik leuke momenten met hun partners. Glimlachend, slechts een beetje stiekem, en onder het drinken van een heerlijk glaasje wijn, wisselden wij zaken uit waar je wel eens met iemand buiten je relatie over wil praten.


(Eerder verschenen in ZiZo-magazine, 18de jaargang, nummer 110, december 2010)

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens