woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Bezint eer ge begint - het mooiste testament
Gepubliceerd op: 15-08-2012 Aantal woorden: 711
Laatste wijziging: 26-05-2013 Aantal views: 2028
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Bezint eer ge begint - het mooiste testament

Manon


Middagzon.
Een verlaten, stoffige, doodlopende straat.
O’Sullivan.
Billy Jack.

Ze keken elkaar diep in de ogen.
Koele, staalblauwe ogen.
Ze stonden wijdbeens, de armen een beetje weg van hun romp.

O’Sullivan rochelde en spuwde vanuit zijn mondhoek op de grond, zonder tussen zijn oogleden één nanomillimeter van het beeld van Billy Jack te verliezen.
‘Is je testament klaar?’ klonk zijn rauwe stem.
‘Nee. Gij zijt het die er een nodig heeft. Staat het al op papier?’
‘En als ik sneller ben?’ O’Sullivan spuwde de andere kant uit. ‘Een accident is rap gebeurd, hé? Wie zal er dan achterblijven?’
‘Mijn neefje. Maar dat gaat u niks aan.’
‘Misschien moet ik niet eens schieten. Het kan ook dat gij hier boenk doodvalt, met een hartinfarct. Heh? Onder de hitte van de zon.’ Hij rochelde nog eens, maar slikte deze keer zijn fluim in.

De ogen van Billy Jack verwijdden zich: ‘Begot, ge zegt daar zoiets! Ik schiet rapper dan gij, maar met die zon hierboven kan ik evengoed een infarct krijgen!’
O’Sullivan zweeg.
Dan gromde hij. Zuchtte. ‘Ik ook. Misschien zijn we dood voordat we geschoten hebben. Allebei!’
‘En zonder testament. Wie laat gij achter?’
‘Een nichtje,’ bromde O’Sullivan.
‘Blond?’
‘Yep,’ was het antwoord.
‘Krulhaar?’
‘Yep. Die krijgt alles van mij.’
Zucht. ‘Mjaaaahhh….’ zei Billy Jack. ‘Als we eens pen en papier bovenhaalden in plaats van onze schietijzers?’
‘Yep.’



oOo



‘Zeg,’ vroeg O’Sullivan. ‘Testament, is dat met een d of met een t?’
Billy Jack antwoordde dat het zeker niet met dt was. Hij dacht, met een t.
‘Wat kiest gij?’ vroeg O’Sullivan.
‘Een t.’
‘Oké, dan schrijf ik ook een t.’
‘Zeg,’ vroeg O’Sullivan opnieuw. ‘Als ik al mijn rijkdom nalaat aan mijn nichtje, dan gaat er zoveel van weg dat ze niet veel zal krijgen. Ik weet niet wat ik precies moet doen zodat mijn nichtje genoeg geld krijgt.’
Traag duwde Billy Jack de voorrand van zijn hoed met één vinger naar boven. ‘Ik heb gehoord, als ge een percentage afstaat aan een goed doel, dat de erfgenaam dan meer krijgt dan anders. En dat goede doel is natuurlijk heel blij met die centen. Want het kan er goede dingen mee doen!'
O’Sullivan gromde en spuwde opnieuw. Hij kwakte zijn rochel in het zand. ‘Ja. Maar wat is dat, een goed doel?’
‘Dat zijn organisaties die met onze bezittingen iets goeds doen.’
‘En dan krijgt mijn nichtje meer? Dat zijn dan twee vliegen met één kogel?’
‘Yep,’ klonk het ditmaal uit Billy Jacks mond.

‘Ah. Ja. Ik vind altijd dat die middagzon hier heel heet is. Ik zweet me dood. Met de klimaatverwarming gaat het nog heter worden. Maar ik heb al zoveel dorst. En een duel uitvechten onder die middagzon, dat gaat onmogelijk worden! Ik weet het. Ik geef aan een organisatie die de klimaatverwarming zal tegenhouden. En gij?’
‘Ik moet altijd denken aan die kindsoldaten. Dat moest mijn neefje eens overkomen, zeg! Kinderen inschakelen in hun rotte slachtpartijen.’
‘Niet overdrijven, hé. Wij gingen hier zopas ook op elkaar schieten.’
‘Ja, maar wij doen dat zelf. Ziet gij uw nichtje hier al staan met een colt? En mijn neefje met een colt? Zodat die kinderen moeten schieten in plaats van wij? In de volle zon dan nog? Met die klimaatverwarming?! Arm kinderen.’
Samen zaten ze te schrijven.

‘Bij deze teken ik, en hoop ik zonder fauten dit testament geschreven te hebben. Punt,’ besloot O’Sullivan. ‘Fauten is toch met au, hé?’
‘Nee, met ou.’
‘Oh. Dan staat er toch een fout in. Maar ik laat het zo.’
‘Goed, als ge klaar zijt… Zijt ge er nu gerust in, in uw nalatenschap?’
‘Yep.’
‘Als we er eens ene gingen pakken?’ stelde Billy Jack voor.
‘Yep. En nu geen ruzie maken over wie het mooiste testament heeft, hé?’
‘Nee. Maar er is een probleem. De saloon is nog gesloten.’
‘Dat gaan wijle ne keer zien, zeg,’ antwoordde O’Sullivan.
Ze zakten af naar de saloon.
In de verte huilde een hyena. Een jakhals lachte.


(Deze tekst werd ingestuurd naar testament.be dat op zoek was naar inspiratie voor promotiespotjes en werd - zoals verwacht - niet geselecteerd.)


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens