woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (33/33)
Gepubliceerd op: 07-06-2012 Aantal woorden: 1633
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1343
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (33/33)

Manon


(De bom werd uitgeschakeld door Martine. De buitenaardsen zijn opgepikt door de takeldienst. Flash is heel ver weg. Martine en Piet kennen geen financiële problemen meer. Er wordt gepraat over koppeltjes, Martine en Piet, Buck en Chuck, trouwen, samenwonen…)


In het zog van Babe waren druppelsgewijs vrouwelijke leerlingspionnen van andere nationaliteiten op de camping aangekomen. Oorspronkelijk hadden ze allemaal de bedoeling gehad om hun collega’s van eigen land te betrappen op het nemen van vakantie op kosten van hun werkgever. Maar op de sf-fuif hadden ze een bende wildebrassen aangetroffen die naar wilde meiden verlangde en het had niet lang geduurd voor ze doorhadden dat zijzelf ook naar wilde mannen verlangden. De vonken sprongen eraf. Multiculturele koppeltjes van alle slag zagen het daglicht tijdens die zwoele nacht. Het zuivere ras - dat sowieso nooit bestaan heeft (tenzij bij de strontvlieg) - zou bij deze fuivers ook niet behouden gebleven zijn! Er waren wel nog altijd meer mannen dan vrouwen op de camping, maar de mannelijke homokoppeltjes brachten de stand weer gelijk.
En nu zat deze multiculturele samenleving nog altijd even gezellig samen, rond de frituur.

‘Gefeliciteerd!’ zongen ze in koor toen Piet en Martine met de jappen aankwamen.
‘Proficiat met de erfenis! En met het huwelijk dat er staat aan te komen!!’
‘Daarom belde die Buck de hele tijd vanuit de auto,’ zei Martine tegen Piet. ‘Om aan de mensen hier het goede nieuws te laten weten!’
De campinggasten verboden Martine en Piet om ook maar iets te doen.
‘Vandaag is het feest!’
‘Vandaag doen jullie niets, wij zorgen voor alles!’
‘Dankzij jullie camping is ons leven veranderd, en we willen jullie daarvoor bedanken!’
De houten tafels rond de frituur stonden vol borden, glazen, potten soep, kommen sla en kommetjes met sauzen. Pierre Buffet dirigeerde de keuken. De Belgische Mariëtte had de leiding over de frietketels.
Van achter de toog riep ze de andere Belgen op tot actie. ‘Jef! Pol! Tu arrives vite une fois ici! We gon fritte bakke.’
Alle Belgen kunnen schitterende frieten bakken, maar even dacht Piet eraan hoe hij, toen hij nog in België woonde, zijn frieten altijd ging halen bij de Turk in de straat. Ze waren overheerlijk.

Op het grasperk bij de frituur kwam de camion van de Flitser aangereden. Buck, Chuck en Babe sprongen eruit en begonnen de inhoud uit te laden. In een mum van tijd stonden er keyboards, luidprekers en versterkers op het gras. En er waren nog andere attributen.
‘Die schuiftrombone met drie hoorns, die ken ik. En ik weet ook waar jullie die vandaan hebben!’ zei Piet. ‘Maar waar hebben jullie die gitaren gehaald?’
‘Ik kan me ook niet herinneren dat ik Flash op een drumstel heb horen seinen naar buitenaardsen,’ zei Martine.
‘In de stad hebben we gisteren enkele spulletjes gekocht,’ glunderde Buck. ‘We konden er niet langer aan weerstaan. Onze vingers en stembanden kriebelden teveel. Ze willen bewegen. We zijn hier met zijn drieën, ons vroegere groepje herenigd, en daar was die audioapparatuur van Flash...’
‘Verdomd goeie dingen die die kerel zich heeft aangeschaft,’ zei Chuck.
‘Flash is zo ver weg, die apparaten heeft hij op dit ogenblik niet nodig,’ vond Babe. ‘Hij heeft waarschijnlijk andere dingen om zijn hoofd met Tambina en Thelussa zo dicht bij hem.’
‘Het lijkt mij beter dat het materiaal van Flash gebruikt wordt. Als het niet goed onderhouden wordt, zal het roesten en verkommeren,’ zei Piet.
Buck richtte zich door de micro tot het publiek.

‘Vandaag brengen wij eigen songs en covers van bekende artiesten. We zullen improviseren op standards, we zullen ervoor zorgen dat het hier wreed gezellig wordt. Alleen één vraagje: eet niet ALLES op terwijl we muziek maken, laat ook nog een stukje voor ons over!!!’
Gebrul steeg op rond de frituur. Een boloog liep met enkele porties frieten naar Buck, Chuck en Babe.
‘Vandaag zijn er ook een heleboel huwelijksplannen gesmeed,’ vervolgde Buck in de micro. ‘Maar ook voor deze muziekband is dit niet zomaar een toevallige reünie. Wij – Babe, Chuck en Buck, zijn weer samen. En deze keer blijven we samen!’
Weer steeg er gebrul op. Deze keer liepen een paar boloogjes naar Babe, Buck en Chuck met allerhande drankjes.
‘Is everybody ready?’ riep Babe.
‘Ready for the Dikke Lu!’ riep Mariëtte van achter haar frietketels. Maar dat ontging iedereen.
‘We zijn hier allemaal samen, mensen van over de hele wereld, als een grote kom fruit van verschillende kleuren en geuren en smaken. En daarom... a one… a two... a three...’
En de gloednieuwe band vloog erin met het nummertje Tutti Frutti.
De sfeer zat er meteen in. Er werd gegeten, gelachen, gedanst, gezongen.

‘Echt onvoorstelbaar hoe we met zijn allen veranderd zijn,’ zei Boloog terwijl hij Martines bord volschepte. Zijn naam Dubbelnulmans was omgevormd tot Dubbelmans, en hij was de aanvoerder van de bologen. Ieder van hen had een behandeling gekregen met het ei van Zhîm en Râar, en ze waren er getransformeerd uit gekomen. Ze waren nog klein en kortgestuikt en ze keken met grote ogen de wereld in, maar ze waren ook fris en fit, en erg opgewekt.
‘Het is leuk om hun aanvoerder te zijn,’ zei Boloog. ‘Ze willen niets liever dan leren, leren en nog leren. En samen een heleboel leuke dingen doen.’
‘Dat kunnen we zien aan het kasteel,’ zei Martine terwijl ze frieten bij haar sla mengde. ‘Het interieur is de laatste dagen onvoorstelbaar snel aan het veranderen.’

‘Heb je onze appartementen al gezien?’ vroeg een boloog die van even verderop het gesprek volgde. ‘Ze worden heel comfortabel en gezellig!’
‘Er is een gemeenschappelijke woonkamer, een recreatiezaal, een keuken en een badkamer, en we hebben allemaal in ons eigen appartement ook een kookstel en douche met wc,’ vulde een andere boloog aan.
‘We hebben onszelf goed verwend!’
‘En wanneer onze appartementen klaar zijn, beginnen we de gastverblijven te installeren,’ zei Boloog Dubbelmans.
‘Als Buck en Chuck en Babe in Frankrijk verblijven zullen ze wel een steviger verblijf nodig hebben dan de tenten op de camping...’ bedacht Martine. ‘Misschien kunnen zij ook een appartement krijgen in het kasteel...’
‘Natuurlijk kunnen ze dat krijgen,’ knikte Dubbelmans. ‘Plaats is er genoeg in het kasteel, en dat trio hebben we er maar al te graag bij.’
‘Je kan een van de kelders onder het kasteel inrichten als oefenlokaal, zo zullen ze de omgeving niet storen met het geluid van hun repetities,’ vond Piet.
‘Onvoorstelbaar hoe alles in zijn plooien valt,’ antwoordde Buck.
Zonder dat het publiek het in de gaten had, had hij de muziek even verlaten om een nieuwe voorraad drank te halen, en hij was langs Martine en Piet gekomen. ‘Om met een cliché te eindigen: eind goed, al goed,’ vervolgde hij.
‘Ik hoop dat je songteksten van een iets betere kwaliteit zullen zijn,’ grinnikte Martine.
‘Eind goed is een schitterend begin!’ zei Piet en hij trok Martine mee de dansvloer op.

Daar werden ze aangesproken door de man van het Vaticaan, deze die op de camping gebleven was, de magerste: ‘We blijven nog een hele tijd in dit paradijsje!’ gierde hij door de muziek heen. ‘We willen onze prille, ontluikende liefde alle kansen geven!’ Met verbazend veel kracht voor zo’n mager iemand pakte hij de assistent-imam op en liet hem ronddraaien als een derwish.
‘Wij ook! Nous aussi! We too!’ klonk het uit alle richtingen. ‘Met zijn allen blijven we nog een paar weken meer op de camping!’
‘En we gaan nog niet naar huis! Bijlange niet, blijlange niet!’
De muziekband kende dit deuntje niet en kon er niet op inspelen, wat niet zo jammer was. Ze gingen verder met de jazzy rock ’n roll waar iedereen van genoot.
‘Onze bazen denken dat we met hun kloten rammelen? Dat is ook zo, en we zullen hen eens tonen hoe goed we dat kunnen!’ verzekerde Markos, de Griek. ‘Je kan ons allemaal inschrijven voor onbeperkte duur, op hún kosten wel te verstaan.’
‘Is genoteerd,’ zei Martine.
‘Daarna gaan we terug. Ontslag indienen! Plannen maken voor trouwerijen!’ droomde Jef terwijl hij naar de schattige Helena aan zijn zij staarde.

‘Dat zal een leegloop worden. De camping zal plots heel verlaten aanvoelen,’ zei Piet terwijl hij naast Martine sexy dansbewegingen stond te maken.
Martine schudde haar hoofd even energiek als al haar andere lichaamsdelen. ‘Die weldra ex-spionnen hebben al hun families en vrienden laten weten dat deze camping bestaat. Voor de volgende maand is alles al volgeboekt, en de reservaties blijven maar binnenstromen.’
‘Bovendien komen wij over een paar maanden misschien nog eens terug, op huwelijksreis!’ riep een voorbijdansende bijna ex-geheim agent met een stevig in zijn armen geklemde bijna ex-geheim agente.
Martine grinnikte. ‘We zijn in één klap internationaal bekend!’
‘We zijn zelfs interplanetair bekend!’ flapte Piet eruit.
‘Ja, volgend jaar zakken die ex-spionnen ook weer naar hier af,’ antwoordde Martine. ‘En dan nog een paar wezens uit de kosmos... als het zo verdergaat zal ons domein nog overvol geraken, en veel te klein worden voor zo’n massa vrienden.’
Piet keek haar bizar aan. ‘A propos Martine, mag ik je uitnodigen in míjn persoonlijke domein?’
Ze keek hem nog bizarder aan...



Hoogtepunt

Op de verlaten parking,
beschenen door het maanlicht
en met op de achtergrond de muziek van Buck en Chuck
en de stem van Babe,
wipte de blauwe Panhard
met zijn piepende vering op en neer.





Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren via mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: ‘Camping Martinature’


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens