woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - A post-it to oneself (7/8) - psycho- filosofische detective
Gepubliceerd op: 29-05-2012 Aantal woorden: 1165
Laatste wijziging: 29-05-2012 Aantal views: 1501
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

A post-it to oneself (7/8) - psycho- filosofische detective

Manon


(Wat voorafging: Voor ze haar verklaring ging afleggen in het politiebureau, is Katja nog even naar het bos gegaan. Daarna heeft ze een krant gekocht waarin iets stond waar ze erg van overstuur was.)


‘Goedemiddag mevrouw Beernaerts,’ zei Demeester. ‘We verwachtten u vanmorgen al. We hebben u opgebeld maar u was niet thuis.’
‘Nee,’ antwoordde ze, kort, zonder een verklaring voor haar afwezigheid te geven. ‘Ik was verhinderd. Maar ik kan nu wel een volledige officiële verklaring afleggen, zoals u gevraagd had.’
Inspecteur Rutten kwam erbij zitten en legde een cassetterecorder op tafel. ‘Hebt u er een bezwaar tegen als we uw verklaring op band opnemen?’ vroeg hij.
‘Helemaal niet. Het is tenslotte een moordzaak. Ik kan begrijpen dat u zo precies mogelijk wilt werken.’
Ondertussen haalde Demeester een aantal papieren boven waarop hij administratieve informatie noteerde. Dan keek hij op.
‘Zegt u het maar,’ zei hij.
‘Ik... ik... ’ begon Katja.

Demeester kon Rutten onhoorbaar horen zuchten. Hij grinnikte inwendig. Rutten zou wel weer denken, daar hebben we dat mens weer, met al haar verwarrende emoties. Ze kwam gewoon haar verhaal vertellen, dat ze met die kerel op een muurtje heeft gezeten, en van bij het begin van de verklaring begint ze al te stotteren. Wat zou dat worden als ze ging beschrijven hoe ze een beetje geflirt hadden!
‘Het is... wat ik wil zeggen... ik wilde eigenlijk mijn verklaring lichtjes wijzigen...’ zei ze, en nu zag Demeester hoe de ogen van Rutten, die gewoonlijk op het tafelblad gericht waren, plots omhoog gingen.
‘Is de avond anders verlopen dan hoe u het eerder verteld had?’ vroeg Demeester.
‘Wel... ja... nee... ja...’
Demeester had alle begrip voor de vuile blik die Rutten de tafel toewierp.
‘Ik bedoel... die avond... het is niet... het heeft zich wel echt zo afgespeeld, maar het was al maanden geleden.’
‘Maanden geleden?’ vroeg Demeester neutraal.

‘Heel veel maanden geleden zelfs,’ specifieerde Katja. ‘William en ik hebben elkaar leren kennen op de flower-power fuif in augustus. Het is nu ongeveer drie maanden geleden dat we elkaar hebben leren kennen. En natuurlijk is die eerste ontmoeting niet helemaal verlopen zoals ik verteld had... we hebben wel telefoonnummers uitgewisseld, en we wilden elkaar snel terugzien.’
Demeester was bekend met het verschijnsel dat sommige mensen tijd nodig hebben om alles van een verhaal te kunnen vertellen. Elke keer dat ze het verhaal opnieuw vertellen, geven ze een beetje meer vrij. Maar waarom had die vrouw zoveel tijd nodig om over een liefde te spreken? De blikken die hij wisselde met Rutten waren veelbetekenend. Ze gingen rechter zitten, hun gelaatsuitdrukking werd iets strenger.
‘Vanaf dat ogenblik beleefden we een prachtige tijd,’ vertelde Katja. Ze ging helemaal op in haar verhaal, vertelde alles over de permanente roes waar ze in verkeerden, de hevige passie die haar leven was binnengedrongen. ‘Soms bleef hij bij mij slapen. Die nachten deden we geen oog dicht. We verbleven samen in een extase waar het onmogelijke mogelijk werd. We bleven maar vrijen en seksen, en tijdens de rustpauzes waren we zo gelukkig samen te zijn... Ook overdag, als we samen naar een film gingen, of naar een restaurant. En natuurlijk gingen we ook naar alle flower-power fuiven in de hoeve.’
‘Zoals die avond.’ Demeester wilde haar zo snel mogelijk bij de feiten brengen.

‘Inderdaad, die avond was ik weer van de partij. Hij was er ook, en het verliep net als de andere keren. Ik kwam nog maar pas binnen, of we hadden elkaar in de gaten, en we leken aan elkaar verbonden door onzichtbare, maar fel glinsterende draden. Alsof we aan elkaar kleefden en niet meer los konden komen. We werden meteen opgewonden en we gingen snel naar buiten. We gingen het bos in.’
Demeester keek strak en vragend.
‘Nee, we zijn niet op het muurtje gaan zitten,’ bekende Katja.
‘Waarom hebt u niet eerder het juiste verhaal verteld?’ vroeg Rutten.
‘Omdat... hij is... Hij was van mij. Begrijpt u? Hij was wat ik had. Ik was zo ongelooflijk gelukkig. Mijn hele leven was zo saai en grijs geweest, en dan opeens... William. Ik wilde het risico niet lopen dat het stuk kon gaan. Ik vertelde er niemand over. Niemand mocht het weten. Ik hield die relatie helemaal voor mij alleen.’

‘Maar hij was niet van u alleen,’ zei Demeester. ‘Wist u dat hij...’
‘Dat is het juist,’ fluisterde Katja. ‘Dat wist ik niet, nee. Ik ging nooit naar zijn huis, ik kende zijn privé-leven niet, maar dat maakte allemaal deel uit van hetzelfde plan. Hij wilde ook niet dat de buitenwereld er iets van wist. Die relatie was ons geheim. Op die manier kon hij natuurlijk makkelijk zijn geheim voor mij verborgen houden.’
‘En dan bent u er toch achter gekomen,’ zei Demeester.
‘Op een avond dat hij bij mij is komen overnachten. Hij kwam onder de douche uit en ik haalde zijn kleren in de slaapkamer. Daar werd ik nieuwsgierig, en ik heb zijn papieren ingekeken.’
Ze stopte met praten.
‘Zo ontdekte u dat hij samenwoonde,’ knikte Demeester.

‘En zo... zo heb ik er een eind aan gemaakt,’ zei ze. ‘De volgende zaterdag. Op de fuif. Het is niet zo moeilijk aan een revolver te komen, weet u. Ik ken iemand met bizarre connecties in het drugsmilieu, en ik had hem gezegd dat ik, als vrouw alleen, me bijzonder onveilig voelde, dat ik ’s nachts niet eens door mijn flat durfde rond te lopen omdat ik dacht dat er overal misdadigers zaten... Die persoon zei dat hij ervoor zou zorgen. De volgende zaterdag had ik de revolver al. Dan gingen William en ik naar ons vertrouwde plekje in de bossen, waar we lachten en dansten zoals gewoonlijk. Ik moest wel opletten dat hij de revolver niet kon voelen. Na de liefde bleef hij altijd graag nog wat liggen dromen, zelfs in de natte herfstbladeren. Hij leek het nooit koud te hebben, en ik zei dat ik iets wilde aantrekken. Hij was een makkelijk doelwit. Hij vertrouwde me volledig en lag daar met gesloten ogen. Ik had nog nooit een revolver gebruikt, maar het was verbazend makkelijk. Ik was helemaal leeg vanbinnen sinds ik had gezien dat hij... een relatie had. En kinderen. Ik was helemaal leeg vanaf dat ogenblik, en die avond leek het ook alsof alles uit mij weggevloeid was. Zo kon ik het opbrengen’

Katja keek de mannen aan. ‘Ik heb zoveel te vertellen... over de saaiheid van mijn leven, en over de extase die ik plots gekend heb... en die me weer werd afgenomen... Maar dat hoeven jullie misschien niet allemaal te weten? Dat is voor mijn advocaat, zeker?’
‘Wij zullen nog een aantal bijkomende vragen stellen,’ zei Demeester. ‘We hebben nog allerlei details nodig.’
Op dat ogenblik kwam een agent de ruimte binnen. ‘Mag ik even onderbreken, inspecteur?’ vroeg hij. ‘Het is belangrijk.’
Rutten trok zijn wenkbrauwen hoog op. ‘Nu niet,’ zei hij. Maar Demeester knikte en verliet de kamer.


(wordt vervolgd)

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens