donderdag 26 april 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - A post-it to oneself (6/8) - psycho/filosofische detective
Gepubliceerd op: 22-05-2012 Aantal woorden: 849
Laatste wijziging: 22-05-2012 Aantal views: 1349
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

A post-it to oneself (6/8) - psycho/filosofische detective

Manon


(Wat voorafging: William is vermoord en Katja heeft de politie verteld dat ze een relatie met hem had. Ze staat zichzelf toe even in de waan te verblijven dat hij nog leeft.)


Voor ze naar het politiebureau ging om haar verklaring officieel te herhalen, dwaalde ze nog even door het bos rond de hoeve waar de fuif was doorgegaan. Het pad in het bos voelde zacht aan onder haar voeten. Er lagen hopen herfstbladeren, en kleine bosdiertjes ritselden weg wanneer ze haar voelden aankomen. Vogels schrokken op als ze te dichtbij kwam en vlogen weg met grote vleugels. Andere vogels stoorden zich niet aan haar en floten onbezorgd verder.

Het bos was duister. De weinige zonneschijn die er vandaag was, kon nauwelijks door de bladeren komen. Maar Katja voelde de aanwezigheid van Liefde naast zich, en stapte door. Bij hem voelde ze zich zo veilig dat zelfs wanneer ze een heel eind tussen de bomen was doorgedrongen, zonder de weg te kennen, ze besloot om het wandelpad te verlaten. Liefde stapte met haar mee, aan haar zij. Ze wilden een echt intiem plekje vinden, waar zij tweeën hun eigen planeet zouden hebben. Twee eekhoorns waren aan het ruziën. Wat een kabaal maakten ze! Ze stopten niet eens voor die twee mensen!

William en zij liepen tussen laagstammige bomen en struiken, en na een eind lopen kwamen ze bij een plek die precies op maat leek te zijn gemaakt. Het was een open plek tussen de bomen, er kwam net iets meer zonlicht door, het was er ook wat warmer.
Katja kon William zien, vaag, maar toch. Hij greep haar vast. Ze lachten.
Katja begon te dansen. Ze bleek ongevoelig voor de herfstkou. Geleidelijk trok ze meer en meer kleren uit. Tenslotte danste ze naakt, en vervolgens werd die beweging van dansen een beweging van de heupen, een beweging van seks, en Katja noch William voelden de koude, ze waren verhit, uitgelaten. Ze ging liggen op de grond, op het tapijt van herfstbladeren. Hij kwam op haar, ze koesterde zich in zijn grote, levendige, verhitte lichaam. Soms prikten twijgjes of doornen in haar blote huid, en dat stimuleerde haar nog meer in haar vreugde. Hij rook lekker, naar herfstbladeren met zweet, hij streelde haar zachter en intenser dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.
En het duurde ook veel langer dan ze verwacht had.

Uren later stond ze op en verzamelde haar kleren. Naast haar trok William zijn kleren aan.
‘Mijn kleren zitten onder de bladeren, onder de modder. Zo kan ik niet naar het politiebureau,’ zei Katja. Ze was al twee uur te laat, en nu moest ze nog eerst naar huis om van kleren te veranderen. Angstig keek ze William aan. Hij grinnikte. Dan begon ze ook te lachen.
‘Ze kunnen nog wel even langer wachten,’ zei ze.
Samen wandelden ze terug, zonder moeilijkheden om de weg te vinden. Ze kwamen bij de hoeve en Katja voelde een rilling over zich heen komen toen ze het muurtje passeerden waar ze samen hadden gezeten. Zo lang geleden al.
‘Ik zal hen het verhaal doen,’ zei ze tegen William. ‘Het hele verhaal van onze relatie. Maar eerst ga ik mooie kleren aantrekken.’


oOo



Op de terugweg naar huis stopte Katja bij de krantenwinkel. Ze kocht opnieuw een exemplaar van iedere krant. Het maakte haar niet uit of er nauwelijks vermelding werd gemaakt van de moord, of dat er dieper werd ingegaan op het onderzoek, ze kocht alles. De details van het onderzoek vond ze niet belangrijk. Ze wilde de foto’s. Ze wilde zeker zijn dat geen enkele afbeelding haar zou ontglippen.
Thuisgekomen zocht ze meteen alle kleurenfoto’s op en knipte ze uit. Op de spiegel was niet veel ruimte meer over. Maar deze nieuwe foto, waar volgens haar zijn glimlach zo licht erotisch was, kreeg een ereplaats. De kleinere prentjes kwamen in de keukenkast en in de kast van de woonkamer.

Ze haalde een drankje en liet zich vallen in de zetel.
Ze had niet zoveel zin om de artikels door te nemen. Wat konden ze haar vertellen over William? Alleen of er al een verdachte was. Verder niets. Ze kende hem zo goed. Ze wist wie hij was.
Toch liet ze haar blik vallen op de artikels. Lezen was zo makkelijk, haar ogen deden het haast vanzelf, ze hoefde haar brein niets te bevelen. Dat brein begreep ook helemaal autonoom wat die lijnen met lettertjes betekenden.
Plots stokten de hersenen. Het leek wel of het ook helemaal autonoom besloten had te stoppen en de regel te herlezen. Nog eens en nog eens.
Bevend zocht Katja naar de andere artikelen in andere kranten. Ze nam ze allemaal door. Ze werd lijkbleek.
Ze rende naar de badkamer. Ze schoot er in de eerste de beste schone broek en trui die ze tegenkwam. Een halve minuut later was ze klaar. Haar hart bonsde stukken sneller dan gezond voor haar was.


(wordt vervolgd)


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens