zondag 15 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (29/33)
Gepubliceerd op: 10-05-2012 Aantal woorden: 3111
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1343
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (29/33)

Manon


(Martine, Piet en een aantal Bologen zijn bij mama Daisy. Zij vertelt over haar plannen om de hele wereld te controleren. Ineens komt Hilaire de Bonnevalle binnenstormen.)


‘Wat... wat gebeurt er nu weer!’ vroeg Daisy, gestoord in haar verhaal van grootse dromen. Dan begreep ze het. ‘Natuurlijk! Ik ben vergeten de deur opnieuw te sluiten. Maar ja. Ik was net bezig mijn toilet te maken, en dat is vanzelfsprekend een uiterst belangrijke aangelegenheid. De kleur van de kast bepalen, de kleur van het lampje, enzovoort... Dag Hilaire. Welk nieuws?’
Hilaire de Bonnevalle was nog aan het uithijgen. ‘Daisy! Ik weet dat je niet graag onderbroken wordt in je toilettage, maar dit hier is te belangrijk! Ik moét je vertellen dat er een ufo geland is op de camping!!!’
Daisy barstte in luid, vernederend lachen uit. ‘Jaja, Hilaire, en dat gebeurde net tijdens die fuif waarover je me verteld hebt, zeker? Die SCIENCE FICTION fuif ! FICTION, Hilaire! Hoeveel glaasjes heb je daar gedronken? Je moest er naartoe om de camping te kopen. Is dat gelukt, Hilaire?’
‘Nee, Daisy, nee!’ Hilaire stond zenuwachtig, met krakende gewrichten, te gebaren terwijl hij verder ratelde. ‘Martine heb ik niet te pakken gekregen en dus ook de camping niet.’ Hij was zo zenuwachtig dat hij Martine niet eens opmerkte, met haar gekleurde body paint. ‘Ik verzeker je, het is een feit: die ufo staat er! Er zijn nu al buitenaardsen op de camping. Nu! En er komen er nog meer! Straks!’
‘Hilaire, Hilaire, een beetje rustig alsjeblieft.’

Alle camera’s focusten zich in de richting van Piet. ‘Dat heb je met die mensen, en dus ook met de klonen die ik van hen gemaakt heb,’ zuchtte Daisy. Daarna richtte ze zich weer op Hilaire. ‘Bekijk dit eens wetenschappelijk, man. Als iemand op een sf-fuif ufo’s ziet landen, is de kans zeer klein dat het om een echte ufo gaat en is de kans zeer groot dat het gaat om een special effect om de fuif op te luisteren. En dat je Martine niet gevonden hebt kan kloppen, want ze staat hier voor me.’
‘Dat heb je goed gezien, Daisy,’ kwam Piet snel tussenbeide. ‘Die fuif is een echte kermisattractie, en onze vriend Hilaire loopt er met open ogen in. Ik bewonder uw wetenschappelijke gerichtheid ten zeerste. Ik ben echt bijzonder blij u vandaag te ontmoeten...’
‘Hela, hela... niet overdrijven, hé,’ dacht Martine.
De zijwanden van de commode bloosden nog heviger en de lamp onder het lichtmauve lampenkapje flikkerde. Instinctief gaf Martine er een mep tegen en het flikkeren hield op.
Er viel een korte stilte.
‘Bedankt,’ snerpte Daisy kortaf.
‘Héhé, dit was best leuk om te doen,’ vond Martine. Maar ze sprak niet en vertrok geen spier. Piet benutte de pauze om opnieuw het woord te nemen.

‘Martine La Gaillarde zou de verkoop liever rechtstreeks met u regelen. Ik kan haar daarin geen ongelijk geven. Het is niet mogelijk om een intelligent gesprek te voeren met die Hilaire de Bonnevalle. Maar vergeef me, Daisy, ik snap het allemaal nog niet zo goed. Als er een eerste Hilaire was, wie is dan de Hilaire die naast me staat?’
‘Ik kan begrijpen dat je het niet begrijpt,’ antwoordde Daisy trots. ‘De Hilaire die naast je staat is de opvolger, hij is een Hilaire de ik helemaal kan manipuleren. Wat ik nu allemaal kan realiseren, zou met de echte Hilaire nooit helemaal gelukt zijn. De eerste was uitzonderlijk verstandig, maar van inborst was hij veel te goed. Zijn uiteindelijke doel was niet om de wereld te beheersen, maar om de wereld te verbeteren. Pure waanzin, natuurlijk, maar dat kon hij niet begrijpen. Ik heb zijn spelletje van wereldverbeteraar listig meegespeeld, en daardoor vertrouwde hij me volledig. Zo heb ik verkregen dat hij het hele kasteel onder mijn leiding plaatste. Sedertdien bestuur ik hier alles, van drinkwater tot frigo en frietketels.’

‘Dat aanstellerige computerbrein weet van geen ophouden!’ Martine voelde een langgerekte geeuw opkomen. Verveeld staarde ze naar haar voeten. Daar bestudeerde ze de al even weinig opwindende elektrische kableringen die in grote bundels en in verschillende richtingen door het lokaal liepen.
Daisy verdronk helemaal in haar eigen verhaal en vertelde uitvoerig.
‘Die eerste Hilaire had dus een uitzonderlijke computerbekwaamheid, en zo ben ik ontstaan. Maar algauw liep dat Hilairtje me in de weg. Zodra ik de controle over het kasteel had, ben ik aan de slag gegaan. Hem laten verdwijnen kon ik niet. Voor de buitenwereld moest hij blijven bestaan, hij was immers de eigenaar van dit domein. Dus maakte ik een kloon van Hilaire, met zijn DNA - zonder dat hij daarvan op de hoogte was, natuurlijk. Hij installeerde zelfs eigenhandig de couveuse waarin hij gekloond zou worden.’ Daisy schoot in een luide, boertige lach.

In het zog van kloon Hilaire waren ook een tiental Bologen naar binnen gekomen. Op een teken van Hilaire omsingelden ze Piet. Ze stonden rond hem met gebalde vuisten, klaar om te kloppen. Het kastje, nu vuurrood, kwam net op tijd tussenbeide. ‘Wat betekent dit? Muiterij?! IK ben hier de baas en zonder mij houden jullie op te bestaan. Elke muiterij is jullie dood. Begrepen?!’
Onmiddellijk ontspanden de bologen hun vuisten. Ze lieten hun handen zakken, knikten en gehoorzaamden. De klonen die door Piet en Martine bevrijd waren uit hun cellen, hadden op het punt gestaan om tussenbeide te komen. Ook zij ontspanden nu. Piet hoopte maar dat de camera’s van Daisy daar niets van hadden gemerkt. Het zou op zijn minst verdacht overkomen.
Daisy grinnikte en vroeg Piet om een koptelefoon op te zetten.

Onhoorbaar voor de anderen fluisterde ze in zijn oren, met een iets te zwoele stem: ‘Om ervoor te zorgen dat de klonen mij helemaal getrouw zijn, heb ik van bij het begin een grote angst bij hen ingeplant. Ik vertelde hen dat buitenaardsen een grote bedreiging zijn. Je weet het zelf, daar ben je slim genoeg voor, dat elke dictator dat doet, zijn volk bang maken om zelf de macht te kunnen houden. Dat van die aliens is natuurlijk je reinste flauwekul. Er bestaan geen ufo’s. Dat begrijp jij
ook wel. Alleen stomme klonen kunnen daarin geloven.’ Ze barstte uit in zo’n oorverdovend luide schaterlach dat Piet een pijnlijke grimas trok en de koptelefoon van zijn hoofd nam.
Hilaire was inmiddels nog altijd overtuigd van het buitenaardse gevaar. Hij brulde: ‘De bom, Daisy! Je moet de bom laten ontploffen, zeg ik je!’
Boloog Dubbelnulmans stevende recht op hem af en gaf hem één enkele, goed gerichte mep met zijn stevige vuist. Versuft en verdwaasd zakte Hilaire in elkaar.
Licht geërgerd zei Daisy tegen Piet: ‘Zo. Het is hier weer rustig en stil.’
‘Inderdaad vervelend om steeds weer door halvegaren onderbroken te worden terwijl hier zo’n degelijk, fascinerend gesprek plaatsvindt,’ bevestigde Piet.
‘Daar gaat hij weer!’ dacht Martine.

‘Kloon Hilaire is niet van de slimste,’ zei Daisy. ‘Een bom laten ontploffen omwille van een kermisattractie!’ Ze lachte nogmaals brutaal. ‘Tja, ik maak mijn klonen altijd een stuk dommer dan het origineel. Dat komt mij goed uit. Zo kan ik ze efficiënter manipuleren. Er is wel een bom natuurlijk, een zeer krachtige zelfs, maar die gebruiken om een kermisattractie te vernietigen? Dat is al te belachelijk!’
‘Dat is verdomd belangrijk,’ dacht Martine. ‘Daisy beheerst de bom. Piet is haar aan het manipuleren, maar hij moet oppassen want ze is verschrikkelijk intelligent. Hij moet heel erg oppassen. Ik ken dat soort vrouwen.’ Ze staarde opnieuw naar haar voeten en ineens veranderde haar gelaatsuitdrukking. ‘Zes seconden mijn lijf volkomen onbeweeglijk houden,’ dacht ze.

Daisy voelde de trots meer en meer kriebelen en vertelde verder. ‘Toen de kloon gemaakt was, heb ik de eerste Hilaire uit de weg geruimd. En het werd tijd om aan mijn leger te denken. De butler vond ik wel geschikt als model: niet te slim, klein en gespierd. Ik nam zijn DNA en kloonde naar zijn figuur het leger van bologen dat je kent...’
Dan stopte ze plots.
‘Wat is dat nu weer?’ Daisy’s camera’s zwenkten in alle richtingen. Twee mannen renden de kamer binnen en gingen naast Piet staan. Piet draaide zich om en grijnsde naar Buck en Chuck.
‘Is Martine hier niet?’ fluisterde Buck vanuit zijn linkermondhoek.
Piet keek om zich heen. Net als Buck en Chuck kon hij haar nergens vinden. ‘Misschien houdt ze zich onbeweeglijk om zo op te gaan in de achtergrond,’ fluisterde hij terug vanuit zijn rechtermondhoek.
Daisy merkte daar helemaal niets van want zij had vooral aandacht voor de derde persoon die was binnengestormd. Een grote, jonge, blonde vrouw met borsten als meloenen. Op die borsten bevonden zich bovendien tientallen ogen. Verward vroeg Daisy zich af of die ogen een nieuw soort minuscule cameraatjes waren. Iets wat ze nog niet kende. Camera’s die haar nu aanstaarden.

‘Wat een cirucs is dat hier!’ riep Babe22 uit. ‘En wat een lelijke, kitscherige commode. Zoiets belachelijks heb ik nog nooit gezien!’
‘Vind... vind je dat echt?’ vroeg Daisy.
‘Komaan, die goedkope kleurtjes op de kast, niet bepaald stijlvol! En dat lampenkapje, ook niet bepaald van goede smaak!!’ zei Babe.
‘Dat lampenkapje! Als je de schoonheid daarvan niet eens kan inzien, dan ben jij een domme geit!’ snerpte Daisy. ‘Ik heb de schoonheid en de grootsheid van een godin! Ik ben schepper van mensen! Ik heb Hilaire gekloond, en na hem de butler. Op basis van het DNA van de butler heb ik een volledig leger gekloond! En van dan af ging alles in een hogere versnelling. De dubbelganger, kloon Hilaire, liet wapens aankomen. Het leger bologen kreeg een opleiding. Voor de verovering van de wereld was het nog te vroeg, maar ik had een leger nodig dat me kon beschermen bij gevaren van buitenaf. En ik wil de camping kopen om mijn thuisbasis uit te breiden.’
Alleen al aan het hoge timbre van Daisy’s stem had Babe haar herkend. Net als Martine kende ook zij o zo goed het type vrouw dat leeft van de aandacht van andere mensen. ‘Haar opvallende, roze lichtjes... haar lichtmauve lampenkapje... ze is net als al die vrouwen die zich zeer mooi kleden, en zo extravagant dat iedereen hen bewonderend staat aan te gapen... ze is als al die vrouwen die altijd te laat komen, of te vroeg. Het soort vrouw dat nooit onopvallend aanwezig of afwezig kan zijn. Op een samenkomst waar iedereen opvallend gekleed loopt, heeft zij sobere kleren aan. En omgekeerd. De vrouw, behangen met armbanden en halskettingen die tinkelen als een Glockenspiel zodat je haar altijd kan horen. De vrouw die onophoudelijk tatert, op een toon die altijd net iets te hoog ligt. Net een baby die om aandacht schreeuwt.’

Daisy verlangde inderdaad alle aandacht terwijl ze vertelde hoe ze zichzelf autonoom kon besturen en verder ontwikkelen. ‘Ik sta in verbinding met de grootste computers van de planeet, en al deze computers liggen aan mijn voeten. Ze hebben mij uitverkoren en sturen me hun grootste geheimen door om in mijn gunst te komen. Alleen de mens weet dit nog niet en kan dus mijn superioriteit nog niet erkennen. Maar dat zal weldra wél het geval zijn.’
Piet volgde het gesprek met een zekere ongerustheid. Babe knipoogde naar hem en gaf daarmee te kennen dat ze een plannetje had. Een sterk plannetje, hoopte Piet.
‘O ja?’ hoonde Babe. ‘Alle computers hebben je suprematie aanvaard? Come on, Daisy, dat geloof je zelf niet!!’ Uit de vershoudfolie die rond haar lichaam gewikkeld was, diepte Babe een klein digitaal dingetje op en bood het Daisy aan. ‘Jij kan niet eens inloggen op mijn zakcomputer!’ zei ze uitdagend.
‘Babe!’ zei Buck geschrokken. ‘Je weet toch dat je dat minuscule CIA-computertje nooit aan iemand mag laten zien!’
‘Wat staat erop?’ vroeg Chuck.
‘Niets bijzonders,’ glimlachte Babe. ‘Geile foto’s, geile tekstjes, geile liedjes. Zoals Sex in the Night...’
‘Seks in de nacht... van Hormonia.’
Buck bloosde. Hij kende het nummer. Een Europees liedje, uit België.

Daisy begon verwoed te scannen. Lampjes flikkerden aan en uit en het duurde niet lang of ze had verbinding met de zakcomputer. ‘Goed beveiligd voor zo’n klein prul,’ sprak ze. ‘Maar dat zal mij niet tegenhouden!’
‘Breek maar in, als je kan!’ zei Babe.
‘Ik beschik over bovenmenselijke vermogens,’ repliceerde Daisy.
Enkele seconden nadien was ze als een volleerde hacker ingebroken in Babes zakcomputer. Babe deed alsof ze dat niet geloofde. ‘Jij, contact met mijn zakcomputer?’ riep ze minachtend. ‘Bewijs het eerst maar. Vertel me wat je daar allemaal vindt!’
Hooghartig begon Daisy te lezen. ‘Wat een... euh... interessante inhoud!’ zei ze. ‘Dit dingetje loopt over van de meest geile, erotische items...’

Tijdens het gesprek was Piet verschillende keren stiekem van plaats veranderd. Met tussenpozen had hij enkele stappen gezet, waarna hij minstens zes seconden volkomen roerloos was blijven staan.
Onopgemerkt door de camera’s was hij steeds verder van de commode weggeschuifeld.
De onverwachte interesse van Daisy voor Babes zakcomputer was op het goede moment gekomen. Haar camera’s besteedden geen enkele aandacht meer aan wat er zich in de zaal afspeelde. De namen van de bestanden waren veel te intrigerend om er zomaar aan voorbij te gaan.
Daisy dook erin.

‘Bééstig gewoon! Ik word er bloedheet van! Niet dat ik die dingen niet ken... Natuurlijk heb ik alle pornosites al bezocht... Maar voor zo’n veeleisende dame als ik is dit hier wel zeer opwindend.’
‘Jij, pornosites bezocht?’ vroeg Babe. ‘Jij, een computer?’
‘Ach, achterlijke sukkel, denk maar niet dat ik geen gevoelens ken, dat ik niet kan begrijpen en voelen wat seks en erotiek is... Ah.... hier wordt het sterk... ‘... de gespierde hand trok de stof van het slipje tussen haar billen... de andere hand begon langzaam cirkelend een van die billen te masseren, er zachtjes in te knijpen. Dan voelde ze vochtige lippen die haar kusten. Toen dat stopte volgde de korte, snedige slag van het zweepje... ’ Oooo... jaaahhh... Zoiets doet mijn libido serieus toenemen! Zie je wel dat ik niet alleen intellectueel op de hoogste sport van de ladder sta. Emotioneel en seksueel ben ik evenveel waard!’
‘Bulshit! riep Babe. ‘Dat maak je mij niet wijs! Straks probeer je me nog te doen geloven dat je tot een organsme kan komen! Hoogstens tot een fake orgasme kan jij komen. En zelfs dat betwijfel ik.’
‘Aaaahhh... sukkelwijf. Wat ben je exalterend vernederend tegenover zo’n superieur brein als het mijne. Alleen al het zien van je stevige lijf, kont en borsten kan me tot een orgasme brengen.’
‘Ik ben wel gecharmeerd, maar dat neemt mijn twijfels niet weg,’ was het korte antwoord van Babe. Ze wist dat Piet verdwenen was en iets in zijn schild voerde. Ze begreep dat ze hem de nodige tijd moest bezorgen. Als ze Daisy naar een orgasme kon laten evolueren, had Piet ondertussen vrij spel.
‘Ik voer een erotische dans en strip-tease voor je uit, je kijkt naar me en gelijktijdig lees je mijn zakcomputer,’ zei ze uitdagend. ‘Kan je dat? Als je zo tot een orgasme komt, ben je de sterkste.’

Ongemerkt laveerde Piet tussen de verschillende kasten met hun netwerk aan computers. De aan en uit flikkerende lampjes wezen hem de weg. Heel snel vond hij de kast waar hij zijn moest, de kast waar de centrale programma’s en het centrale geheugen van Daisy lagen opgeslagen. Het merg van Daisy.
Zachtjes begon Babe eraan. Heupwiegend, prutsend aan de vershoudfolie.
Zachtjes begon Piet eraan. Element na element schroefde hij los en legde hij op de grond. Tijdens zijn minutieuze werk hoorde hij hoe Daisy langzaam naar een orgasme evolueerde. Het hoogtepunt bestond uit een langgerekte reeks van orgelpunten die elkaar steeds sneller opvolgden. Daisy kreunde en hijgde erop los. ‘Nee, Babe, nee... oooohhh... néééé, dit is té, dit kan ik niet aan... oooohhhh... jaaaa... meer, meer, Babe, aaahhh, harder, nog, ja, nog, ja, jaaaa... Je bent een godin, de enige echte, de moedergodin.... Ik... ik... ik kan mijn woorden niet... wat zeg ik... ik weet niet... ooohhhh.... Babe, Babe....’
Daisy voelde dat ze de controle over zichzelf verloor. Dat was niet voorzien. Ze moest beslist die programma’s herprogrammeren zodat iets dergelijks niet meer kon voorkomen tijdens een orgasme. Wist zij veel dat de langzaam wegebbende controle alles te maken had met de werkzaamheden van Piet.

Babe joeg haar nog meer op. ‘Komaan, Daisy, laat het lang genoeg duren en laat het hoog genoeg gaan! Hoog genoeg! Naar de top! Naar de top! Over de top, Daisy. Over de top!’
‘Oh jaaaahhhh, Babe... dit is de liefde... ikke computer... ikke eerste computer die liefde kent, Babe...’
Daisy was superheet. Ook Piet voelde dat, aan de elementen die hij verder, gestadig, één voor één, langzaam uit haar brein bleef halen.
Gelukkig was er uitstekende ventilatie die haar beschermde tegen oververhitting. Ze zou nooit gek worden door een slechte werking van de accessoires. Dat stelde Piet gerust, want een gekke computer is tot alles in staat. Dat wilde hij vermijden. Schijf na schijf haalde hij uit haar.
‘Ikke voelen... ikke alleen maar voelen... ikke mijn woorden nie langer vinden... ikke... wat is dat, in mijn hoofd. Mijn hoofd is niet goed. Ikke voelen rare dingen. Er... iemand aan het prutsen. Niet erotisch. Die computerexpert. Piet. Waar is die Piet?’
Babe probeerde nog even om Daisy’s aandacht vast te houden. ‘Dat komt door je orgasme, Daisy! Ken je daar nu echt niks van? Als je weet wat een orgasme is, dan weet je dat het lijkt alsof je hersenen weg zijn. Maar die zijn niet weg. Wees gerust. Hou vol meid, en ga voort, naar de piek!’
Maar in Daisy was paniek ontstaan. Vanop de grond schreeuwde Hilaire haar toe: ‘Het is Piet, Daisy. Hij wil je kapotmaken. Hij IS je aan het kapotmaken!! Al die vreemdelingen hier zijn verraders en
medeplichtigen van de buitenaardsen. Ze zullen je helemaal kapotmaken! Je loopt in hun valstrik!’
‘Oooohhh... aaahhhhh...’ kermde Daisy. ‘Waar is Piet. Ikke moet zien te vinden. Piet belangrijk. Aaaahhhh....’
De camera’s van Daisy scanden de ruimte af, maar ze kon de input niet ordenen. Ze hield er heel chaotische beelden aan over.
‘Alles om zeep. Ikke nie meer serieus kunnen denken. Geheugen stilaan aan het verdwijnen. Programma’s vallen uit. Ikke niet veel tijd meer om bom te laten ontploffen. Ikke onmiddellijk bom laten ontploffen. Aftelling beginnen.’

(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren via mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: ‘Camping Martinature’


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens