woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - A post-it to oneself (4/8) - psycho/filosofische detective
Gepubliceerd op: 08-05-2012 Aantal woorden: 1479
Laatste wijziging: 22-05-2012 Aantal views: 1524
Easy-print versie Aantal reacties: 7 reacties

A post-it to oneself (4/8) - psycho/filosofische detective

Manon


(Wat voorafging: William Rogge is vermoord in de nabijheid van een fuif. Katja Beernaerts werd daar gezien, maar ontkent er geweest te zijn. Op een avond komt de politie haar een tweede keer ondervragen.)


Demeester vertelde niet dat het onderzoek niet opschoot en dat ze de weinige sporen die ze hadden tot in de kleinste details moesten uitspitten. Toch had hij een vermoeden dat Katja dat wel doorhad. Als er echt een mogelijke dader was gevonden, zou de pers dat vermeld hebben.
‘U blijft erbij dat u die avond niet naar de fuif in de hoeve gegaan bent,' vroeg Demeester inleidend.
Ze keek hem aan, maar bleef ditmaal ontspannen. ‘Ik was er niet,’ zei ze rustig. ‘Dat heb ik u al verteld.’
‘We hebben geen enkel bewijs dat u er aanwezig was. Toch zijn er een aantal toevalligheden die samenlopen...’
‘Een aantal toevalligheden?’
Rutten nam een streekkrant van de tafel en gaf hem aan Demeester.
‘De eerste keer dat we hier kwamen, lag deze krant ook op uw tafel, opgengeslagen op deze pagina...’ Rutten toonde de advertentie. ‘Uitgerekend op de pagina waar de activiteit wordt aangekondigd.’

Een advertentie van een halve bladzijde groot voor een jaren zestig fuif in de hoeve, aan de rand van het bos. Terwijl Katja de advertentie las, dwaalden haar gedachten even weg. Demeester herhaalde zijn volgende opmerking. Ze nam een stevige slok bier.
‘Ja, toen u hier de eerste keer kwam had ik inderdaad kleren aan volgens de mode van die periode. Dat is...’ Ze weifelde. ‘Die dag voelde ik me prettig, dus ik wilde me levendig aankleden, ik heb...’
Plots werden ze onderbroken door de barse stem van Rutten. ‘Wat doen die confetti hier op de grond?’ vroeg hij.
‘Confetti?’ Katja stond op en liep tot bij de zetel. Verdorie. Ze had weer niet gestofzuigd. Waarom stelde ze dat altijd uit? Die snippers lagen er nog altijd!
‘Er was veel sfeer, die avond, er werd uitbundig gedanst en er is ook met slingers en confetti gegooid...’
‘Het is niet... het is niets.... die komen gewoon uit mijn perforator,’ stamelde ze.
‘Uit uw perforator? Gebruikt u zoveel gekleurde papieren?’
‘Die papiertjes hingen in mijn haren... Ik moest mijn perforator leegmaken en... het is een beetje misgegaan en... en... Ik heb mijn haren niet goed uitgeborsteld...’
Haar stem klonk zwak. Rutten stond nu bij haar collectie cd’s. ‘U hebt ook veel muziek uit die periode,’ zei hij.
‘Zuiver toeval, weet u. Ik houd gewoon veel van die muziek.’ Haar blik viel weer op de advertentie in de krant.
‘Dat is de reden waarom we teruggekomen zijn,’ zei Demeester. ‘We hebben gemerkt dat u van deze periode houdt, en dus meenden we dat het heel normaal zou zijn als u daarheen bent gegaan. We hebben de persoon die u opgemerkt heeft ook een foto van uzelf laten zien, en hij houdt vol dat u het was. We willen nog eens van u horen dat u echt niet naar de fuif gegaan bent, en indien niet, of iemand kan bevestigen dat u ergens anders was.’
‘Dat zal niet lukken,’ fluisterde Katja.
Demeester en Rutten antwoordden niet.
‘U hebt gelijk. Ik ben er geweest. Ik was op de fuif. Het was... het was...’

Demeester keek haar aan, schjnbaar onbewogen. Katja’s blik viel opnieuw op de advertentie. Ze sprak zacht. Ze volgde altijd de aankondigingen voor de fuiven in de hoeve want ze wist dat er vaak flower-power muziek gedraaid werd. Ze hield ervan om een hele avond onbelemmerd te dansen. Ze was er niet op uit om mannen te ontmoeten, ze wilde zich alleen fysiek uitleven door spontaan, onbezorgd te dansen. Maar die avond was het anders geweest. Bijna onmiddellijk toen ze binnenkwam hadden de blonde jongeman en zij elkaar in de gaten gekregen. En eenmaal ze elkaar gezien hadden, en de verrukking in de ogen van de ander hadden gelezen, waren ze niet meer los te krijgen van elkaar.

Op dit punt onderbrak Demeester haar. ‘Hoe zag hij eruit? Gaf hij de indruk zenuwachtig te zijn?’
‘Hij was helemaal niet zenuwachtig. Hij dronk wat en hij danste wat.’
‘Was hij in het gezelschap van andere mensen, kwam hij goed overeen met hen, of waren er conflicten?’
‘Of er vrienden van hem in de hoeve aanwezig waren, weet ik niet. In ieder geval leek hij daar totaal niet bezorgd om. Zodra hij me had gezien, zodra we elkaar een eerste maal hadden aangeraakt, bestond er niemand anders meer in de hele wereld dan alleen wij twee. We hielden het niet uit, binnen. En dus liepen we tenslotte naar buiten, hij met zijn pint, ik met mijn cola.’
‘Hij keek niet achterom, naar vrienden of vijanden die daar stonden?’ vroeg Demeester voor de zekerheid.
Katja schudde haar hoofd.
‘Of hebt u misschien een meisje gezien dat hem achterna keek?’
‘Iemand die jaloers was?’ Katja speurde haar geheugen af. ‘Nee, ik denk het niet. Maar ik had niet zoveel oog voor andere meisjes. Dat heeft waarschijnlijk toch niet zoveel belang? Meisjes doden niet, toch?’
Demeester antwoordde: ‘Minder dan mannen, inderdaad.’
‘Met... een revolver?’ vroeg Katja.
‘Niets is onmogelijk. Maar goed, u ging dus met hem naar buiten, ondanks uw angst voor vreemde mannen?’ vroeg Demeester.

Haar gezicht klaarde op. ‘O ja! Op dat moment bestond die angst helemaal niet meer. We liepen het grind op van de weg die naar de hoeve leidt. Met die man in de nacht, alleen de maneschijn en verder alleen wij twee... het was het mooiste dat er bestond. We gingen zitten op een muurtje, hij nam mij in zijn armen, en hij zag er ook zo ontzettend blij uit... hij rilde van kop tot teen en bleef mijn naam maar herhalen. Hij wreef met zijn armen over mijn rug, en over mijn blote borsten...’
Demeester bewoog ongemakkelijk, maar het was niet professioneel om haar uit haar verhaal te halen, dus liet hij Katja verderpraten.
‘... en ik moet zeggen, het werd een beetje te spannend. Er kon ieder ogenblik iemand langskomen. Plots...’ Ze keek Demeester aan met grote ogen. ‘Ach, weet u. Ik ben zo opgevoed. Het ligt in mijn aard. Ik wilde niet verdergaan, een eerste keer. Maar we spraken af dat we er opnieuw zouden zijn, allebei, op de volgende flower-power fuif. Over een maand. Het is lang, ik weet het, maar voor mij hoeft het niet sneller te gaan. Ik ben nogal traag in die dingen.’

‘Heeft hij u een telefoonnummer gegeven, of een adres waar u hem kon bereiken?’
‘Nee, ik... hoe dom van ons, achteraf beschouwd. Het enige wat ik van hem wist, was zijn voornaam. Zijn familienaam heb ik van u vernomen. Meer wenste ik niet. Ik wist dat ik hem zou terugzien. We wisten het allebei, en weet u... eerlijk gezegd... het zou ook écht zo geweest zijn. We hebben elkaar slechts een paar uren gezien, maar voor mij voelde het aan alsof we al tien jaar getrouwd waren. Het klikte zo goed...’
‘Zijn jullie dan terug naar binnen gegaan?’ vroeg Demeester.
‘Nee, daar had ik helemaal geen zin meer in. Het was ook al twee uur ’s nachts. We hebben uitgebreid afscheid genomen. Hij vond het niet erg dat ik tijd nodig had, hij zei dat hij blij was dat hij me terug zou zien. En dan ben ik naar mijn auto gegaan. Volgens mij... maar hier moet ik erg voorzichtig zijn want ik ben niet zeker... maar volgens mij is hij toen ook niet meer naar binnen gegaan. Ik denk dat hij de andere kant is uitgegaan, de tegenoverliggende kant van de parking.’
Demeester en Rutten bombardeerden haar nog met vragen, steeds dezelfde vragen, alsof ze hoopten dat ze door steeds opnieuw hetzelfde filmpje in haar hoofd af te draaien, daar toch nog iets of iemand in zou zien verschijnen die ze eerder niet belangrijk had gevonden of dat ze zichzelf zou verraden in tegenstrijdigheden door een of ander detail net iets anders te brengen. Maar ze zei niets meer dan dat ze de hele tijd naar de aantrekkelijke jongeman had gekeken.

‘Waarom hebt u ons dat niet eerder verteld?’ besloot Demeester. ‘Beseft u in welke mate u het onderzoek belemmerd hebt?’
Ze schudde het hoofd. ‘Ik had niet dat gevoel. Waarom zou ik jullie iets verteld hebben? Ik kan toch niets toevoegen aan het onderzoek. En nooit heb ik iemand iets verteld over William. In deze omstandigheden wilde ik helemaal zeker zijn dat niemand het ooit te weten zou komen. Het hele gebeuren met William was zo wonderlijk voor mij… het moest in mijn wonderlijke sfeer blijven.’
Uiteindelijk stapten de inspecteurs op. Katja beloofde om de volgende ochtend naar het bureau te gaan, waar ze haar verklaring officieel zou herhalen en nog eens ondervraagd zou worden. Ze moest ook ter beschikking blijven van het gerecht.


(wordt vervolgd)



Manon @ 10-05-2012 21:39:39
Oké, kom het weleens proberen .


René @ 10-05-2012 21:03:04
Gewoon feesten en zuipen... haha. Of chillen misschien...


Manon @ 09-05-2012 21:37:44
En wat doen Nederlanders dan in plaats van te fuiven? Naar een party gaan? Een thé dansant? Een bal? Of iets anders?


René @ 09-05-2012 20:37:16
Nu je het zegt klinkt het als een Vlaams-Nederlands verschil. In Nl betekent fuif een feest oor tieners. vandaar mijn opmerking.


Manon @ 09-05-2012 18:45:10
Bij herlezing van de tekst zie ik wel dat het woord 'fuif' erg vaak voorkwam. Ik heb het hier en daar weggenomen en vervangen door een andere zinswending. Maar niet teveel, want het woord roept associaties op die ik goed vind passen in dit verhaal, en die ik wil behouden. 'Fuif' mag genoeg in de tekst voorkomen .


Manon @ 09-05-2012 16:28:24
Dag René,
Katja is aangepast.
Met 'fuif' laat je me perplex. Hier in Vlaanderen is het woord heel gebruikelijk voor openbare danspartijen. Zeker voor flower-power fuiven. Eigenlijk kennen we nauwelijks een ander woord. Een feest is veel meer een evenement naar aanleiding van bvb. een verjaardag, maar dat is niet de bedoeling van het verhaal. Misschien is dit een typisch Vlaams-Nederlands verschil in woordgebruik.


René @ 09-05-2012 15:38:37
Manon,

Onderhoudend verhaal. Alleen vind ik het woord ´fuif´ hier niet passen en afbreuk doen aan de tekst. Hetpast niet bij de rest van de toon van het verhaal.

Klein dingetje: 3e regel van beneden: "Katje', moet denk ik Katja zijn.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens