woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (26/33)
Gepubliceerd op: 20-04-2012 Aantal woorden: 1381
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1169
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Manon - Camping Martinatuur (26/33)

Manon


(Martine en Piet zijn doorgedrongen in de onderaardse gangen van het kasteel, Buck, Chuck en Babe zijn hen achterna gegaan. Ondertussen is de takeldienst van de ufonauten geland op de camping)


Uitgeteld zat Flash in het gras. Naast de landende ufo zag hij ook nog planeten en sterretjes die de gekste banen in zijn hoofd draaiden en bleven draaien. En er waren er veel. Vl meer dan in de melkweg.
Toch duizelde hij niet weg. Dat waar hij jaren op gehoopt had, voltrok zich hier, nu, voor zijn ogen. En hij had er nog wel zelf aan meegewerkt om dat ruimtetuig te helpen bij zijn landing. Het was onvoorstelbaar!
Gewoon geweldig!
Aan het bedieningspaneel bespeelden Rar en Zhm kalm zijn apparaten. Ze begeleidden de ufo bijzonder nauwkeurig, en die vond dan ook zonder verdere moeilijkheden het juiste adres. De ufo landde, verborgen achter een mist van honderden waaierende spots, en op een tiental meter afstand van Flash. Het ruimteschip was donker, nog donkerder dan de duistere, stille heuvels in de verte. Het zag er geheimzinnig uit, ondoordringbaar en heel groot. Voor wie niet wist dat het er was achter al het licht, was de ufo totaal onzichtbaar. Voor Flash was hij zeer scherp en duidelijk waarneembaar.

Vaag vroeg Flash zich af wat hem te doen stond. Zhm en Rar hadden alles van bij aanvang geweten en hadden het zo geregeld dat de ufo voor zijn ogen zou landen. Ze hadden hem een vliegende schotel voorgeschoteld, maar nu die in zijn schoot was gevallen wist hij niet zo meteen wat hij ermee aan moest. Rar en Zhm zouden wel verder het voortouw nemen, hoopte Flash. Net op dat ogenblik hoorde hij de bedaarde stem van Zhm.
Flash! Zet die cds van Buck en Chuck weer aan, zodat de mensen ook iets anders te horen krijgen dan die oneindige variaties op Close Encounter.
De Flitser krabbelde recht, liep naar de versterker, stopte de plug er weer in en, toevallig of niet, onmiddellijk klonk A ufo has landed in the ghetto van Ry Cooder en Jim Keltner, wat enthousiast ontvangen werd door een verheugde, verhitte en zwetende menigte sf-fuifbeesten.
Op de wand van het ruimtetuig ontstond ondertussen een kleine lichtvlek.

Ze hebben de deur opengemaakt, verklaarde Rar.
In het licht kwam een gedaante naar buiten. Een slank silhouet, zo te zien was het een vrouw. Ze bleef staan, keek in het rond. Ze wachtte.
Thelussa, fluisterde Zhm.
Dan zit Tambina waarschijnlijk in de cabine, antwoordde Rar.
Yep! Laten we er naartoe gaan.
Zhm en Rar keken Flash aan en zeiden: Vooruit, joch. Meekomen.
Thelussa herkende snel de twee ufonauten en er verscheen een enorme glimlach op haar gelaat. Jullie zien er goed uit, zo in je blootje! riep ze en ze vloog hen in de armen. Ze hugden elkaar met blije lach.
Je ziet er nog altijd even fris en monter uit als toen je ons de laatste keer bent komen depanneren, lachte Zhm. Met Tambina was dat toen. Is zij er deze keer ook weer bij?
Ja, ze is erbij. En jij bent nog altijd een eersteklas piloot die ons heel precies kan laten landen... vulde ze aan. Ik begrijp gewoonweg niet hoe het komt dat jullie telkens zoveel pech hebben!
Euh... ja, de landing was heel precies ondanks een kleine hik die tijdens de laatste meters is opgedoken, grijnsde Rar.
We hebben grote hulp gekregen van Flash de Flitser, hier. Hij heeft ons echt goed geholpen bij de landing, zei Zhm.
Zo, jullie hebben al vrienden gemaakt op deze gewelddadige planeet? vroeg Thelussa aan Zhm en Rar. Dan draaide ze zich naar Flash. Bonjour, et un grand merci, knikte ze.
Het was wonderbaarlijk. Verlegen knikte Flash terug en zei: Jonbour... euh... Jambon... euh... Bourbon... Bourjon...

Thelussa wendde zich alweer tot Rar en Zhm. De Flitser begreep elk woord dat gesproken werd. Ze spraken Frans, die ufonauten!
Alsof Rar gedachten kon lezen zei hij tegen Flash: Je moet er niet van schrikken dat Thelussa Frans spreekt. Tambina doet dat trouwens even goed. We hebben onze computer in directe verbinding gesteld met de takeldienst, en zo zijn zij al lang vertrouwd met de taal die hier gesproken wordt.
Hoe... hoe... hoe gaat zoiets in zijn werk?
Wel, de taalnanoben die wij ingenomen hebben, die... Ach, kom. Het is te ingewikkeld. We leggen het later wel uit, besloot Rar.
Alles is hier dus veilig? vroeg Thelussa, een officieel verplichte vraag uit het boekje, om helemaal zeker te zijn dat ze allebei uit het ruimteschip konden komen. Het antwoord was niet zo positief als ze had verwacht.
Wel.... Het is perfect veilig, maar er is toch... Euh... Wel... Er is toch een en ander aan de hand op dit ogenblik... antwoordde Rar.
Thelussa keek hem hoofdschuddend en gelijktijdig glimlachend recht in de ogen Komaan, kindjes! zei ze. Geef een duidelijk antwoord op mijn vraag: is het veilig, ja of nee?
Het is per-fect veilig, herhaalde Rar.
Maar er is toch ook wat aan de hand, ging Zhm verder.

Thelussa verdween in het ruimteschip en enkele ogenblikken later verscheen ze opnieuw, met Tambina aan haar zij. Opnieuw vlogen ze elkaar in de armen en voerden ze een vreugdedansje uit. Ondertussen hield Tambina de dansweide in de gaten. Jullie hebben niet ongeduldig op ons zitten wachten, grinnikte ze.
Toch! Toch! Een fuif zonder jullie beidjes is als een rotje zonder lont! lachte Zhm.
Rar keek Tambina scheef aan. Hij kende haar als fuifnummer en wist dat ze niets liever deed dan de muziek en de dansen van vreemde werelden te verkennen. Inderdaad, een reusachtige fuif, antwoordde hij. Maar we kunnen jullie nog andere dingen van deze planeet laten zien dan muziek en dans. Een prachtig kasteel, bijvoorbeeld, in een uitgestrekt natuurdomein... Klaar om bezichtigd te worden.
De twee vrouwen keken hem verwonderd aan.
In het donker van de nacht? vroeg Thelussa. Wat is er aan de hand?
Wel, het zit zo... begon Zhm.

Misschien moeten we een paar vrienden, die verloren gelopen zijn in het kasteel, een handje toesteken, bekende Rar.
Ja, en... we moeten ons eigenlijk een beetje... een heel klein beetje veel haasten, vulde Zhm aan. Mag ik enkele spulletjes uit je ifo (identified flying object) meenemen, die we misscchien, eventueel, mogelijkerwijze, weleens nodig zouden kunnen hebben?
Rar wachtte het antwoord niet af en was al verdwenen in het ruimtetuig. Even later kwam hij terug met een ovale vorm in zijn handen. Een soort ei, iets groter dan wat struisvogels plegen te leggen.
Thelussa en Tambina sloegen het gebeuren gade met een diepe zucht.
Die vrienden van jullie zitten dus in de penarie, zei Tambina.
Zoiets, ja. Laat je schip maar rustig staan, het staat hier veilig, zei Zhm.
Ook als morgen de zon opkomt? vroeg Thelussa.
Ook als morgen de zon opkomt, antwoordde Zhm, die er zeker van was dat alle fuifnummers dan in hun tenten en caravans zouden liggen snurken En als ze ontwaakten om te moeten gaan plassen zouden ze toch alleen maar roze olifanten en een geliefde partner kunnen ontwaren. De feestweide zou er helemaal verlaten bij liggen. Zelfs al kwam er een toevallige voorbijganger langs, dan nog zou die de ufo, zo ver verwijderd van de weg en beschut door het gebladerte van een beginnend bos, niet opmerken.

Laten we gaan, zei Rar.
Flash stond er een beetje verweesd bij te kijken. En ik? mompelde hij, bijna onhoorbaar.
Jij gaat mee! antwoordde Tambina tegen hem, nog steeds in perfect Frans. Je bent een vriend van Zhm en Rar en die twee willen nu hun vriendjes gaan helpen. Dus.
Bovendien zegt Zhm dat je hen heel goed hebt bijgestaan bij het naar hier loodsen van ons ruimtetuig.
Ikke? Euh... wel...
De vier buitenaardsen schoten in de lach.
Achter hen sloot de deur van het ruimtetuig zich automatisch terwijl ze verdwenen in het donker.


(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren via mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: Camping Martinature


@ 21-04-2012 14:16:34
Hallo Manon,

Dit verhaal is al zo ver dat ik me hier maar niet meer aan waag.

Ik beperk me liever tot A post-it to oneself waarvan je kortgeleden het eerste deel hebt geplaatst.

groet van Adriaan



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Ren Claessens