woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Ode aan de vos
Gepubliceerd op: 10-04-2012 Aantal woorden: 663
Laatste wijziging: 10-04-2012 Aantal views: 1320
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Ode aan de vos

Manon


Ooit, in België…


Ze kon hem ruiken… hij was er geweest…


Een vos.
Een VOS!
In een holle weg had de hond ineens
een spoor.

Dus rende ze, zzzzoeOEFFFF!
Naar rechts, naar boven,
het talud op.
O… het spoor liep dood.

Terug naar beneden en
ZzzzzoeOEOEOEOEFFFF!!!!
Naar links, naar boven,
het talud op.

Ik zag niets,
ik stond beneden.
Maar ik hoorde
BOEM Badalang Boef boem.

Vanuit het kreupelhout.
komt hij nu mijn richting uit.
Groot, volwassen, gezond.
Roestbruin en wit.
Een vos.

Hij is niet gehaast.
Met die vier bruinwitte poten,
zijn kop en spitse oren,
om zich heen kijkend, luisterend,
voorzichtig, gedecideerd, in alle rust,
gaat hij zijn weg, langs mij heen.

Thuisgekomen lees ik:
‘Vossen hebben een uitgestrekt territorium.
Zodra er één sterft, neemt een jongere zijn plaats in.
Sterven er veel vossen dan worden er meer welpjes geboren.
Lege gebieden worden onmiddellijk herbezet.’


Dat weet onze minister.
Toch wil ze de zinloze vossenjacht uitbreiden.
Zo kunnen jagers en boeren nog meer…
knallen.

Vos, dit is voor jou.
De plek waar wij elkaar zagen,
het gebied waar jij woont,
je adres:
dat verraden mijn hond noch ik nooit,
aan niemand.

Misschien kan je dan blijven leven
en zien wij elkaar ooit eens terug.
En lees ik dan in je ogen niet de angst voor
het mensbeest
maar diezelfde alerte vrede van vandaag:
de vreugde van bestaan
die je bent.
Die we zijn.

Tot ziens,
mooie vos.



Nu, in Frankrijk…


Elke avond leggen we kruimeltjes voor de vink op een houten tafel. Op een avond zagen we de 'vink' aankomen: hij was op de tafel gesprongen en at de kruimeltjes op. Hij had geluk, het waren croissants.
En wij hadden ook geluk: de vink was een vos!

Meteen hebben we lekkere brokjes van de hond genomen en aan de vos gegeven. Hij kwam tot aan onze voeten, nam de brokjes en at ze iets verder op.

Hij kent deze camping met het omringende domein van 78 hectare maar al te goed. Hij kan goed voor zichzelf zorgen en overwinteren, hij is gezond en wel. Een snoepje van de mensen wijst hij echter niet af. Vorig jaar kreeg hij van campingbezoekers pasta en oud fruit, alle restjes. Taboulé wilde hij niet. En de couscous heeft hij niet kunnen opeten want onze hond had het bakje leeg voor we er erg in hadden.
De vos kan hier rustig blijven. Kilometers in de omtrek zijn hier kippen noch ganzen, en dus ook geen boeren die op hem jagen. Hij is hier vrij veilig.

Nu is hij dus overgeschakeld op broodkruimels en wij dachten dat hij een vink was.
Tja, iedereen kan weleens een vos en een vink verwarren. Vanmorgen nog zag ik iets in de bomen rondhuppelen – dat was de vos dan weer, zeker?
Nu de vos de broodkruimels blijkt te eten, heeft de vink toch ook recht op nog wat lekkers. We weten waar het vogeltje zijn burcht gegraven heeft. Er is nog een kluif teveel voor de hond, die kan hij krijgen. Als de vink niet meer langskomt, zullen we de kluif bij zijn burcht leggen.

Maar die kluif ruikt heel sterk.
En dit alles is niet iets om onze hond te behagen… vinken en vossen die op tafel rondhuppelen en er met de kruimels en met haar hondenbrokjes en kluiven vandoor gaan… zodra de hond kan, zit ze zelf op die tafel. De neus recht in de richting van de burcht. Eerst blaft ze een poos. Dan gaat ze liggen. Geen vink of vos mag in de buurt komen. Om hen nog te verwennen, zullen we het slim moeten spelen!


(twee waar gebeurde verhalen)

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens