zondag 15 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De pot op! (12/12) - thriller
Gepubliceerd op: 03-04-2012 Aantal woorden: 682
Laatste wijziging: - Aantal views: 1462
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De pot op! (12/12) - thriller

Manon



(Wat voorafging: André heeft een plan om van de poes af te raken…)

Die avond na het eten, terwijl buiten de schemering inzette, zei Serge losjes: ‘Ik heb de loodgieter gebeld.’
‘O ja?’ vroeg André. Hij geeuwde.
‘Hij komt een tweede septische tank plaatsen.’
‘Wat?’
‘Stel je voor dat er iets mis is met die eerste. Ik wil zeker zijn dat ik mijn wc altijd zal kunnen gebruiken. Dat de septische tank niet te klein is, dat...’
‘Zoiets wordt leeggemaakt als hij bijna vol is,’ zei André. ‘Dat zal de loodgieter je wel verteld hebben. Doe niet zo dom. Ik denk dat ik nu ga slapen. Ik voel me nogal moe.’
‘Nee, de loodgieter zei integendeel dat het geen probleem was. Hij had toevallig een rustige dag, en kon de graafwerken met zijn vrienden vandaag al regelen. De put is gegraven. Morgen komt hij de tweede tank installeren. Hij is zo’n vriendelijke man. En hij werkt zo snel.’
‘Hij heeft een tweede put gegraven? Vond hij je niet compleet geschift?’ Het gebeurde niet vaak dat André zijn mening over Serge in woorden uitbracht, maar nu waren ze hem ontglipt voor hij erbij had kunnen nadenken. Het leek wel of er iets was met hem. Met zijn hoofd. Hij zei zomaar aan zijn broer dat hij hem compleet geschift vond. Rijp voor de psychiatrische instelling. En dat van die tweede septische tank was zo absurd, maar toch leek hij het ergens onbelangrijk te vinden.
Hij wilde naar bed.

‘Hij vond het helemaal niet gek,’ antwoordde Serge. ‘Meer nog zelfs. Hij zei: ‘Als jij dat leuk vindt, al die septische tanks in je tuin... je zegt het maar. Er zijn zoveel bizarre mensen. Ik heb ooit eens een klant gehad die... ach, ik maak er allemaal geen probleem van. Als mensen maar gelukkig zijn, denk ik. En je tuin is best groot genoeg. Wees gerust, je kan nog wel een paar jaar verder als je aan dit ritme septische tanks laat plaatsen.’

André reageerde niet eens. Niet woedend, niet verbolgen, niet minachtend. Gewoon, niet. Hij kon niet vermoeden dat hij onder invloed was van pilletjes die Serge deze avond door zijn voeding had gemengd. Een mengeling van de pillen die normaal gesproken voor Serge bestemd waren vanwege hun kalmerende, verdovende werking, en de pillen die de dokter ooit eens aan Serge had gegeven, om ze stiekem door het eten van André te draaien. André zou er rustiger door worden, had de dokter beloofd. Serge had een zware dosering van beide soorten pillen door het eten van André gemengd. Want de dokter was een oude, dikke man geweest, stomdronken en zonder fut in zijn lichaam. André daarentegen was slechts dertig jaar oud. Hij had goede spieren. Hij zou zich kunnen verweren. En Serge had geen zin gehad in een zwaar gevecht. De pillen waren een ideale oplossing geweest zag hij nu. André was totaal niet alert. Hij kon ook nog amper op zijn benen staan. Met een beetje geluk viel hij zelfs hier neer, in de woonkamer, en hoefde hij hem alleen maar naar de tuin te slepen en in de kuil te dumpen.

‘Kom je kijken naar de put in de tuin?’ Energiek stond Serge op. In het voorbijgaan wierp hij een verblijde blik op de computer. Die stond nu naast de zetel, op het kleine kastje. Serge kon overweg met computers. Hij kende uitsluitend angst voor mensen ‘in real life’. Wanneer ze zich in de virtuele wereld bevonden, had hij geen probleem om transacties met hen te doen. Met die computer kon Serge bestellingen plaatsen bij allerhande winkels, en ze thuis laten bezorgen. Voeding, kleding, een kattenbak en de vulling daarvoor… e-mails in plaats van brieven, internetbankieren… alles was mogelijk. Hij kwam langs de wc, waar le Penseur mijmerend aan de wand zat te kijken.

Half vloekend en half onverschillig raapte André zijn laatste restjes energie bij elkaar om zijn broer te volgen, de tuin in. Serge wist dat het een makkelijke klus worden.
Er wachtte hem en Kamilla een heerlijk, paradijselijk bestaan.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens