woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (23/33)
Gepubliceerd op: 29-03-2012 Aantal woorden: 3789
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1635
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (23/33)

Manon


(Piet en Martine worden degelijk voorbereid voor een huiszoeking in het kasteel. En de CIA, die Buck en Chuck niet langer vertrouwt, heeft de sectie Babes erop uit gestuurd om te achterhalen wat er aan de hand is met de twee mannen. )


‘Ik zal je billen nooit goed kunnen bespuiten als je niet rustig blijft staan.’
Martine hield zich stil. Het kleurenpalet waarmee Zhîm haar bespoot voelde als een lichte massage. Soms kietelde het en dan spanden haar spieren zich.
‘Als je kont klaar is mag je gaan zitten,’ beloofde Zhîm.
‘Is die verf dan al droog?’ vroeg Martine.
‘Verf? Dit is iets anders. Het is nooit verf geweest en dus is het ook nooit nat geweest.’
Piet stond er wat verbaasd naar te kijken. Martines benen en onderbuik waren reeds voorzien van golvende vlekken, strepen en vegen. Nu werden haar borsten en buik aangepakt. Zhîm was een kei in body painting, dat stond buiten kijf. Terwijl hij naar het canvas keek waarop Zhîm zijn artistieke kunsten botvierde, verschenen er bij Piet heel andere golven op zijn onderlichaam. En ze ontstonden niet door de pasta.

Zijn eigen lichaam werd bewerkt door Râar, met dezelfde techniek. Râar was een even grote artiest als zijn vriend. En toch was Piet een beetje teleurgesteld. ‘Jullie leveren schitterend werk, maar echte science-fiction is dit niet,’ vond hij.
Zhîm glimlachte. ‘Daar moet je nog een halfuurtje geduld voor hebben. In het begin merk je nog niet veel van het resultaat, maar zodra het product zich helemaal heeft afgesteld op je huid, je zweet en de bewegingen van je zenuwen en spieren, dan begint het! De kleuren veranderen naargelang de activiteit van je neuronendialogen, je neurotransmitters, je hormonale toestand en van de bewegingen van je
spieren. En natuurlijk ook naargelang het licht dat erop valt. Die kleuren verplaatsen zich in golven over heel je lijf. Zo zie je er de hele tijd anders uit, terwijl je af en toe opgaat in de achtergrond...’
‘Zo zullen we een open boek zijn voor de omgeving,’ onderbrak Piet hem. ‘Iedereen zal aan de buitenkant kunnen zien welke hormonale ontwikkelingen zich in mijn lijf voltrekken wanneer ik naar Martine kijk!’
Râar liet zijn ogen even naar beneden zakken en grijnsde: ‘Dat staat als een paal boven water!’
‘Ach, jullie zijn de enigen die met dit product rondlopen, niemand kan de betekenis ervan lezen of begrijpen.’ Zhîm knipoogde. ‘Behalve wij dan. Maar voor de mensen die je bekijken zal het erg verwarrend zijn. Het zal moeilijk zijn om te volgen welke bewegingen je maakt, want die bewegingen gaan verloren in de bewegingen van de golven op je lichaam.’

‘Maar er is nog een ander belangrijk aspect aan de pasta,’ zei Râar. ‘Als je een zestal seconden geen enkele beweging uitvoert, verandert het mechanisme. Dan kom je in de kameleonsituatie: je verdwijnt in het decor, je gaat helemaal op in de achtergrond. Zodra je beweegt, duik je langzaam weer op. Het is zo verwarrend dat op onze planeet teamsporters zich nooit mogen laten bewerken met een dergelijke pasta.’
‘Dat begrijp ik,’ antwoordde Piet. ‘Het zou moeilijk zijn voor de scheidsrechter van een voetbalmatch om in die omstandigheden te werken.’
‘Het is ook erg leuk,’ verzekerde Zhîm hem. ‘Terwijl de kleurvormen over je lichaam golven, voel je een lichte effleurage. Het is als een licht vibreren en het werkt zacht tonifiërend. Het is een beetje alsof je jezelf zachtjes masseert door de bewegingen die je doet. Zo kan het feest lang duren.’

‘Merde,’ klonk het uit de mond van Martine. ‘Waarom moeten wij naar dat domme kasteel. Als het zo zit begin ik er ernstig over te denken om gewoon op de fuif te blijven.’
‘Je zou enorm met de onderste regionen van Hilaire kunnen rammelen. Opduiken, verdwijnen in de achtergrond, opduiken, verdwijnen... Die vent wordt compleet gek!’ lachte Piet.
‘Dat is hij al. Maar ik kan echt niet op de fuif blijven. Ik ben de enige die een beetje de weg kent in het kasteel,’ zuchtte Martine.
‘Finished!’ riepen Râar en Zhîm bijna gelijktijdig.
‘Welaan, het circus kan beginnen!’ zei Martine.
De groep verliet ufo Khasrol13 en trok gezwind naar de feestweide. De muziek die Buck en Chuck door de luidsprekers joegen waaide hen veelbelovend toe.


oOo



Babe22 was jong en niet altijd echt vriendelijk. Maar ze volgde een opleiding voor geheim agente en dan was ‘niet altijd echt vriendelijk’ een voordeel. Een ander voordeel waren haar borsten. Alle mannen waren erop verzot - zijzelf niet zo. Die borsten wogen als pompoenen en altijd, bij alles wat ze deed, kwamen ze tussenbeide.
Ze nam de kauwgum van haar tong en mikte hem door het raampje naar buiten. Onmiddellijk daarna propte ze een nieuwe in haar mond. Ze was er dol op. Die heerlijke bubble-gum smaak. Smakkend, kauwend en ballonnen blazend was ze door Frankrijk geraasd. Af en toe had ze een politie-auto, die vond dat ze te snel reed, van zich af geschud.
Het was ondertussen donker geworden. Target lag hier ergens in de omgeving en net nu ze er bijna was, wist Babe niet meer welke richting ze uit moest. Gewoon omdat de stafkaart van de regio die ze bij zich had al tien jaar lang niet meer was bijgewerkt. Die idiote camping stond er niet op.

Het weggetje waarop ze reed slingerde zich soms naar links, dan weer naar rechts. Plots merkte ze lichten op. Laserstralen zwaaiden door de lucht. Ze had geen idee waarom er in the middle of nowhere een dancing uit de grond was gestampt, maar daar zou ze zeker iemand ontmoeten die haar (in Amerikaanse bewoordingen) de weg naar de camping kon wijzen. Want één aspect was een beetje vervelend aan Babe: ze was de Franse taal niet machtig. Ze had er nooit het nut van ingezien om klanken, zinnen, woorden, intonaties die niets met Amerikaans te maken hadden, uit het hoofd te leren. Ook nu ze voor Grissom Grey een opdracht moest uitvoeren in Frankrijk, bleef ze iedereen aanspreken in de enige taal die ze kende: Amerikaans (de Britten noemden het Engels met een vuil buitenlands accent). En inderdaad bleek iedereen haar te begrijpen en van een antwoord te kunnen voorzien, zelfs in Frankrijk. Aangezien zoveel miljoenen mensen het Amerikaans machtig waren, vond Babe het de taal bij uitstek voor de hele planeet. Dat er veel meer miljoenen mensen de Chinese taal kenden had ze nooit een waardevol tegenargument gevonden. Babe meende dat alle mensen van de planeet er goed aan zouden doen Amerikaans te leren. En op bubblegum te kauwen.

Met een krachtige ruk aan het stuur liet ze de Chevrolet een halve cirkel zwenken en verder hobbelen tot vlakbij het gebeuren op de weide. Er stond een groot podium met een enorm scherm. Flitsende kleurvlekken, strepen en stralen. De mensen voor het podium hadden meer weg van wilde primitieven dan van mensen. Ze waren helemaal bloot, en versierd met accessoires die aan buitenaardse beschavingen deden denken.
Ze klapte de deur van haar Chevrolet dicht op het ogenblik dat een kerel langskwam, helemaal behangen met aan–en-uit knipperende lichtjes. Ze klampte hem aan.
Flash staarde haar verwonderd aan. Wat een aantrekkelijke jongedame stond er plots naast hem!
‘I am looking for a camping,’ sprak de meid. ‘It must be here somewhere, but I cannot find it.’
Met zijn blik gevangen tussen haar beide borsten antwoordde Flash: ‘Als ik maar niet klem kom te zitten!... Euh… Tout droit, straight all right, I mean... not left, not right...’ Hij vertelde erbij dat de camping leeg was omdat iedereen hier was, op de fuif van de camping. En dat als Babe wilde fuiven, ze van harte uitgenodigd was, maar dat ze haar kleding moest aanpassen aan het naturisme, en dat ze misschien ook iets kon doen om er buitenaards uit te zien. ‘Take off your clothes and you look like an alien. But now leave me alone because I have much to do.’ Flash rende weg naar zijn pot-au-feux, een batterij hele grote vuurwerkpijlen, en schoot ze de lucht in. Hoog in de hemel knalden ze open en zaaiden er kleurrijke bloemen. De feestweide was verlicht in alle glorie. Er was de lichtinstallatie, het podium, schermen, tafels vol borden, glazen en bestek, een koud buffet, overvloedige drankvoorraden en vooral, een grote menigte. Het geheel was onwerkelijk. Echt buitenaards.

Babe jubelde vanbinnen. Nu al wist ze zich geslaagd in haar opdracht. In die massa zouden Buck en Chuck vast wel ergens te vinden zijn terwijl ze zich feestelijk, kostelijk amuseerden. Het zou een fluitje van een cent zijn om bewijsmateriaal van hun onprofessionele gedrag te vergaren.
Babe keerde op haar stappen terug. Bij de Chevrolet trok ze haar kleren uit en wentelde ze haar lichaam in doorschijnende vershoudfolie. Haar borsten en billen liet ze open en bloot. Die bewerkte ze met lippenstift, make-up poeder, eyeliner en mascara. Tientallen grote ogen tekende ze erop, net zolang tot ze het gevoel had dat iedereen die haar borsten of billen zou aanstaren zich zelf bekeken zou voelen.
De muziek had een vreemd parfum, een mooie stijl die ze nergens kon thuisbrengen, en haar tegelijk bekend voorkwam. Babe kwam helemaal in de sf-stemming. Haar borsten tintelden van de spanning.
Vol trots bekeek ze nogmaals de tientallen ogen. Camera, bandrecorder, revolver vergat ze helemaal. Alleen haar mini-zakcomputerfototoestelletje verborg ze onder de vershoudfolie, in de zone tussen pubis en navel. Met wiebelende borsten en wiegende heupen, gehuld in piepende vershoudfolie begaf ze zich naar het avontuur.

Bijna onmiddellijk botste ze op een benige, magere man met een brilletje die haar aanklampte met de woorden: ‘Ha, Martine! Eindelijk! Ik ben blij dat we elkaar eens van dichterbij kunnen ontmoeten!’
Babe begreep niets van zijn gebrabbel, maar het belangrijkste was tot haar doorgedrongen: Martini. Dat was het wat ze zocht. Als die knokige, lange, witte figuur haar dat wilde aanbieden, was het haar best. Met de lange magere in haar zog stevende Babe22 recht naar de bar, en bestelde een Martini dry on the rocks. Ze liet de magere afdokken en genoot intens van de eerste slok.
‘Martine, ik ben blij met de beslissing die je genomen hebt,’ stamelde de lange magere. Hij klappertandde en daverde van de koude rillingen. Tussendoor hoestte en niesde hij ook. Hij staarde recht in haar tientallen ogen. ‘En ik ben ook blij dat we elkaar eens van heel nabij kunnen ontmoeten.’
Het taalbereik van Babe schoot schromelijk tekort. Ze begreep er geen snars van. Alleen het woord ‘Martini’ en even later het woord ‘ontmoeten’ klonken haar niet helemaal vreemd in de oren. Zeker toen ze de blik van de man heen en weer zag schieten van haar ene borst naar haar andere borst, en dan weer naar de eerste... ze wist dat ze het bij het rechte eind had. Dergelijke blikken waren haar welbekend.

Chuck had deze avond een bijzondere opdracht, en voerde die gewetensvol uit. Hij doorkruiste de hele weide van voor naar achter, van links naar rechts, diagonaal en in cirkels tot hij de lange, witte man ontdekt had in de menigte. Er was geen twijfel mogelijk: daar was Hilaire de Bonnevalle. Zijn lijkwitte, magere figuur met een brilletje beantwoordde helemaal aan de beschrijving die Martine gegeven had. Zelfs het onbeschrijflijke, zijn bijzonder negatieve uitstraling, herkende Chuck onmiddellijk: de baron alleen maar zien was ruim voldoende om je maag te doen keren. Zoals die man bezig was met die blonde meid, onafgebroken pratend, ratelend, taterend, was hij zo zenuwslopend – zo iemand kon men alleen maar tot zwijgen brengen door hem een flinke mep in zijn gezicht te verkopen. Chuck stond op drie meter afstand van de man, en hij begon al stilaan over te koken.

Op dat ogenblik kruisten de ogen van Chuck en Babe elkaar. Tussen al die mensen herkende Chuck haar niet, maar Babe wist wie daar stond. Het beeld van Chuck klopte helemaal met de foto’s die ze van de CIA meegekregen had. De kleine, magere Tex-Mexman met een verzorgd snorretje en een weelderige bos haar. Ze wilde op hem afstappen, maar op dat moment klampte de kasteelheer haar pas echt goed aan. Hij legde een hand op haar arm en raakte daarbij een van haar wiebelende borsten aan. Verschrikt trok hij zijn hand terug, alsof er electriciteit op gezeten had. Gestoord draaide Babe zich naar hem toe en de man interpreteerde dat als interesse voor zijn woordenvloed. Hij vertelde verder over het kasteel, de verkoop van de camping, hoe ze het allemaal zouden regelen. Babe begreep er nog steeds geen bal van. Ze dacht dat de man, zoals alle andere mannen die wartaal uitkraamden, een ode deed aan haar borsten die hij zo-even per ongeluk had aangeraakt.
Chuck merkte opgelucht dat de vrouw naar de man luisterde.
‘Ofwel is zij doof,’ redeneerde hij, ‘ofwel begrijpt ze geen woord van wat hij vertelt. Maar zolang zij met die vent bezig is hoef ik het niet te doen en ben ik gerust!’ Snel verdween hij terug naar zijn mengpaneel.

Babe had gezien welke richting Chuck uitging. Rustig zette ze zich in beweging, haar Martini dry in de handen, en met nog steeds dat taterende, hoestende en niezende mannetje in haar zog. De witte magere week geen centimeter van haar. Dat begon haar toch lichtjes te vervelen. Maar ze had zo haar eigen kleine plannetje.
Ze loodste hem mee naar de dansvloer, omklemde hem met haar stevige handen en zette een wilde dans in. Het was net wat ze gedacht had: na enkele passen versnelde de ademhaling van het ventje aanzienlijk. Nog enkele uitzinnige passen later kwam zijn ademhaling in de buurt van hyperventilatie. Babe wist dat als ze zo doorging, het niet lang meer zou duren eer de lijkwitte man de controle over zijn longen volledig zou verliezen en ertoe veroordeeld zou zijn om de rest van de avond in ademnood door te brengen. Ze voerde het dansritme op.

Op dat ogenblik kreeg ze de muziekinstallatie in zicht. Achter het mengpaneel zat... Chuck. Beetje bij beetje evolueerde Babe dansend tot vlak bij het mengpaneel. De kasteelheer bleef aan haar plakken als een bloedzuiger, de enige manier voor hem om niet in elkaar te stuiken. Ondertussen stortte hij zwaar hijgend de grootste prietpraat uit. ‘Ik ben blij (hijghijg) dat je een camping (rochelhijghijg) gevonden hebt (kuchkuch, bibberbibber) waar je goed betaald zal worden, (hijghijghatsieh) Martine. Ik ben blij dat je het zo goed opneemt (kermend gekreun) dat het hier niet verder kan, (hijgkreunzucht) want het is waar, (zuchtkreunhijg) het is hier toch maar een (langgerekte rochel) triestige bedoening (nog langere rochel) voor een camping, (snaksnak naar luchtlucht) en ik hoop voor jou het beste (hoesthoest)...’
Ze zag hoe Chuck achter het mengpaneel een nieuwe single klaarhield. En daar, naast Chuck, stond die andere zich te amuseren. Buck. Ze voelde vlinders in haar buik van opwinding. Ze was hier nog maar een halfuur en ze had ze al allebei gevonden en betrapt op een activiteit die duidelijk niets te maken had met hun spionage-opdracht: deejay spelen.

‘Kijk Buck, die ellendige Hilaire die ik moest opvangen is aan het dansen!’
‘Noem jij dat dansen,’ grinnikte Buck na een snelle blik op de dansvloer.
‘Niet in de strikte zin van het woord... Hij hangt aan die madam met haar vershoudfolie en haar borsten en billen met de vele ogen.’
Buck bleef de aantrekkelijke verschijning aanstaren.
‘Ook onder de indruk?’ glimgrijnsde Chuck.
Buck fronste zijn voorhoofd. ‘Nee, dat is het niet... Dat gezicht komt mij niet onbekend voor. Ik ken het ergens van maar ik weet niet goed meer van waar...’
Babe trok de niet langer zo vreselijk onophoudelijk taterende maar wel heel stevig hoestende bloedzuiger dicht tegen zich aan. Met een stevige handgreep hield ze zijn gezicht goed van het hare weggedraaid. Ze zwierde hem in alle richtingen, en het was niet duidelijk of zijn voeten nog de grond raakten. Ze hotsten alle richtingen uit terwijl Babe energiek richting mengpaneel uitswingde.
Chuck bekeek de meid iets langer. ‘Nu je het zegt, ik herinner me haar ook ergens van. En... Oh ja... Natuurlijk! Ik weet wél van waar!’
Buck keek Chuck aan.
‘Van de jazzclub waar we groot geworden zijn!’
Dat toverde een onmetelijk gelukzalige glimlach op Bucks’ gezicht. ‘Babe!!! Natuurlijk!’ riep hij. ‘Blonde haren... grote borsten... onstuitbare energie... en dan die stem... aaah, die stem! Dat is ze! Babe!!’

Beelden van een ver verleden doken op in zijn brein. Die jazzbar. De tent waar Buck en Chuck hadden gedebuteerd voor een groter publiek. Avond na avond experimenteren met andere standards, inspelen op elkaars improvisaties, nieuwe akkoorden en ritmes proberen... samen met dat blonde zangeresje. Haar zelfzekerheid. Haar lange blonde haren en reusachtige borsten. En vooral, haar stem, die zo laag en zo hoog kon gaan. Met zijn drieën hadden ze voor schitterende muziek gezorgd in die jazzbar. Avond na avond hadden ze er sfeer gebracht. Ze hadden samen gezongen, samen gedanst, samen aan songs gesleuteld, soms de meest ingewikkelde structuren geriskeerd, en natuurlijk hadden ze zich soms te pletter gespeeld op hun structuren, waren ze samen op hun bakkes gegaan terwijl ze vergingen van het lachen en van plezier. Het was die periode waar ze de tijd hadden genomen om te leven.

Het was ook de tijd van grote onduidelijkheid geweest voor Buck. Hij had net uitgemaakt dat hij op mannen viel, en dan verscheen plots dat blonde zangeresje waar hij een beetje verliefd op werd. Erg verwarrend allemaal. Gelukkig was Babe niet verliefd op hem, en dus hoefde hij de pas ontluikende fysieke relatie met Chuck niet af te zweren, kon hij helemaal blijven opgaan in de vervoering die onweerstaanbaar opkwam bij het horen van de zwoele, nasale stem van de hoog getalenteerde, jazzy Chuck.
En ineens stonden ze hier. Gedrieën. Op een gigantische fuif. Met Buck en Chuck aan de muziekinstallatie.
Een wonder.
‘Dat ufonauten tot hier geraken, tot daar aan toe,’ vond Chuck. ‘Maar Babe!’
‘Ze zong zo mooi dat ene nummertje,’ zei Buck. ‘Weet je nog?’
Vanzelfsprekend wist Chuck het nog. Hij hoorde het zo terwijl hij eraan dacht.
‘Lang geleden,’ mijmerde hij.
Het kostte Buck niet veel tijd om de song te vinden die Babe ontelbare malen zo prachtig gebracht had.
‘We hebben alleen de instrumentale versie,’ zei hij.
‘Geeft niet! Net goed!’

Ze bogen zich over hun apparatuur. Nog nooit hadden ze een single met zoveel zorg aangezet. Na een korte stilte kwam de intro er zachtjes aan. Op de dansvloer was wat verwarring te bemerken bij Babe.
Dan viel haar mond open. Haar gezicht straalde een ongekende verrukking uit. De baron liet ze uit haar handen vallen. Die verdween tussen de benen van de dansers.
Babes bekken en heupen hadden in al die jaren niets verloren. Ze metamorfoseerde in een prachtige jazznimf. Het rythm&blues ritme, en zeker deze song, zat in haar gebakken als een Natural Rythm. Haar schouders bewogen soepel. Haar achterste schudde verleidelijk. Haar rechterbeen gaf automatisch het ritme aan, wachtend op het precieze moment dat de melodie zou beginnen.
Tussen haar blonde haren en de tientallen ogen op haar dansende borsten rees plots een behaarde arm op. Hij bleef stijgen tot onder haar neus. Babe aarzelde niet. Ze ademde diep in en greep de micro.
Exact op tijd viel ze in en haar stem schalde door de luidsprekers.
Vanuit de weide weerklonk een uitbundig gejoel. Niemand had op deze fuif een live-zang verwacht. En dan nog afkomstig van zo’n uiterst welgevormde, blonde zangeres met een blijkbaar even volumineuze stem als borsten en billen.

Chuck nam de zingende Babe bij de hand en leidde haar snel het podium op. Hij had maar net de tijd om nog een tweede micro te grijpen want het refrein kwam eraan.
Nu pas herkende Babe zijn stem.
Chuck.
Dié Chuck!
De Chuck van heel, heel, héél lang geleden!
Ze bekeek hem vanuit haar ooghoeken, en ontwaarde tegelijk Buck aan de muziekinstallatie. Ze zag hoe hij met zijn handen over de toetsen van de elektrische piano bewoog en variaties verzon bij de begeleiding van de single.
Buck.
Dié Buck!
De Buck van vroeger!! En Chuck!!
Buck, die vroeger altijd rondliep met zijn lange haren en provocerende jazzy outfits, had zijn haar in zo’n typische geheim-agentcoupe gemodelleerd en was op de foto’s van de CIA zo keurig opgemaakt als geheim agent dat ze de link niet gelegd had.

Babe zong uit volle borst. Op de achtergrond, de backing vocals van de kleine Tex-Mex. De supplementaire begeleiding van Buck. Ze vormden toch wel echt een schitterend trio. Overvallen door emoties wist Babe van geen ophouden en bleef ze het refrein maar herhalen, ook wanneer de song afgelopen was, met alleen de pianobegeleiding van Buck en de backings van Chuck. Bij de aller-allerlaatste akkoorden vielen ze elkaar in de armen.
Helemaal opgezweept wachtte de weide op het volgende nummertje. Buck schakelde over op een cd van dezelfde stijl en op de dansvloer kon het niet meer stuk.
‘Chuck! Buck!’ riep Babe, en ze koesterde zich in de pezige armen van Chuck en het stevig gevormde lijf van Buck. Ze keek hen aan, ietwat ongerust. ‘Ik kan er nog wel zingen... maar niet alles... De melodieën en ritmes ken ik nog wel, maar van teksten ben ik niet zo zeker...’
Buck lachte. ‘Ach, Babe, vroeger was je evenmin zeker van je teksten, weet je nog?’

Chuck liet zijn ogen professioneel over de weide glijden. Automatisch volgde Babe zijn blik. Ergens aan de rand van de dansruimte zagen ze hoe de kasteelheer op een stoel lag te bekomen, als een marionet zonder draadjes. Iemand had een emmertje naast hem geplaatst en een deken over zijn schouders gehangen.
‘Die heb ik van me af moeten schudden,’ vertelde Babe. ‘Niet echt vriendelijk van me, maar anders raakte ik hem niet kwijt. Hij bleef maar doortateren. En hij had het de hele tijd over martini, martini.
Camping. Martini.’
‘Martini?’ vroeg Chuck.
Hij en Buck keken elkaar aan en ze schaterden het uit. Martine was ook een zeer welgevormde vrouw. Hilaire had de ene met de andere verward.
‘Die teksten van songs... Ze zullen wel vlug terugkomen... En anders verzin ik wel wat...’ suggereerde Babe om aan te geven dat ze echt wel zin had in een verder optreden.
Daar hadden ze alle drie zin in.


(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren via mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: ‘Camping Martinature’

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens