woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (21/33)
Gepubliceerd op: 15-03-2012 Aantal woorden: 2222
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1443
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (21/33)

Manon


(Spionnen houden het domein van de baron in de gaten. Ufonauten installeren zwart licht op de installatie van Flash. Een sf-fuif is in aantocht…)


Diezelfde avond, maar veel later, zaten Buck en Chuck, Râar en Zhîm, Piet en Martine samen in de frituur. Alleen, in het licht van de reclamepanelen ‘Martini Dry’ en ‘Pastis’ en ‘Leffe’. In dat gezellige plasticlicht zaten ze een hele tijd naar de duistere camping te kijken.
‘En... is het gelukt, ufonauten?’
In het halfduister lachten Zhîm en Râar verheugd naar Piet. ‘Met die spots voor zwart licht zullen we de takeldienst zonder enig probleem naar beneden loodsen en laten landen als een pluimpje. En dat allemaal tijdens de sf-fuif,’ zei Râar. ‘Niemand zal de landing opmerken. Het hele gebeuren zal opgaan in en achter het lichtdecor van Flash.’
‘En hij weet daar niets van?’ vroeg Martine.
Zhîm lachte. ‘Natuurlijk niet.’
‘Zelfs al hadden we het hem verteld, dan zou hij ons niet geloofd hebben,’ meende Râar.
‘Vriend Flitser zal wel raar opkijken als er een echte ufo recht op hem afkomt...’ lachte Martine.
‘En of!’ zei Zhîm. ‘En niet alleen Flash! Alle fuivers zullen grote ogen opzetten! Ze zullen denken dat Martine er een bom geld tegenaan heeft gegooid, en ze zullen het hebben over geweldig geslaagde trucage en sfeerschepping.’
Piet glimlachte. ‘Het wordt schitterend. Al die geheime agenten zijn ervan overtuigd dat er hier geen ruimtewezens zijn, en iedereen - inclusief de echte aliens - zal doen alsof hij uit de ruimte komt.’
‘En tussen al dat gedoe alsof, lopen er dan enkele echte rond,’ zei Zhîm.

Het bleef lange tijd stil en buiten was het nu helemaal donker. Martine bracht pindanootjes aan en iedereen tastte gretig toe. Alleen Chuck raakte ze niet aan. Hij had een hekel aan die dingen. Hij wist dat als hij er eentje van proefde, hij ze allemaal zou opeten. Terwijl de anderen blijmoedig scharrelden in het schaaltje en hem zelfs uitdagend keer op keer nootjes aanboden, bleef hij stoïcijns weigeren. Om zijn gedachten van de pinda’s af te leiden vertelde hij over iets wat nog heerlijker was. ‘De belichting van de fuif zal hemels zijn, zeer zeker. Maar! De muziek zal ongelooflijk goed klinken. Buck en ik zijn druk bezig met de muziekprogrammatie en ik kan jullie verzekeren: sfeer zal er zijn! Onze Buick zit vol met cd’s en Flash heeft een fantastische audio-installatie.’
‘Het werd echt de hoogtste tijd dat we er weer eens goed tegenaan konden gaan met die muziek,’ bevestigde Buck.
‘Een leven zonder muziek is als een Mexicaan zonder snor!’ zei Chuck.
‘Of zonder sombrero,’ grinnikte Buck.
Geëmotioneerd greep Chuck toch naar enkele pinda’s, en merkte na enkele grepen verbijsterd dat het schaaltje leeg was. Martine veerde recht en haalde de hele pot nootjes erbij.

‘Terwijl wij de muziek voorbereidden, hebben onze collega’s vol enthousiasme gewerkt aan de observatie van het kasteel,’ vervolgde Buck. ‘Ze hebben de dag doorgebracht in de zon, langs de grens van het domein van Hiliare, met uitzicht op het kasteel. En ’s avonds werden ze cash uitbetaald met friet en bier. Daar willen ze graag nog enkele dagen... weken... mee doorgaan! Volgens het verslag van die collega’s gebeurt er totaal niets op het kasteel. Er valt niets verdachts te merken, geen beweging, geen geluid, gewoon, stomweg, niets.’
‘Alleen... één van onze mannen heeft nogal exhibitionistische neigingen. Maar hier loopt iedereen bloot rond en daardoor valt hij niet meer op als hij zijn kleren uittrekt. Dus heeft hij niet kunnen weerstaan aan de onbedwingbare drang om zich bloot buiten het naturistendomein te wagen,’ vertelde Chuck. ‘Eerst dacht hij op tocht te gaan naar het dorp, maar gelukkig heeft hij daar toch van afgezien. Hij heeft zich begeven op het domein van Hilaire. Om te beginnen bevestigt hij wat zijn collega’s melden. Alles is er heel rustig. Voor de exhibitionist zelfs veel te rustig, want niemand heeft hem gezien.’
‘Om te beginnen?’ vroeg Martine. ‘En na dat begin? Wat is er gevolgd?’
Buck nam het verhaal over omdat Chuck zijn mond weer eens vol pinda’s propte. ‘Wel, tijdens zijn exhibitonistische uitstapje heeft die man een ontdekking van formaat gedaan. Hij liep in zijn blootje tussen de bomen en struiken in het park van de baron, en ineens zakte de grond onder zijn voeten weg. Hij schoof naar beneden en pas vele meters lager is hij weer terechtgekomen op vaste grond. Hij was in een tunnel terechtgekomen. Het gewelf had het begeven.’

‘Aangezien hij daar toch was, heeft hij de tunnel verkend. Hij had natuurlijk zijn zaklamp niet bij, dus is hij niet ver kunnen gaan. Toch heeft hij geconstateerd dat de gang in de richting van het kasteel loopt en uitgeeft op of deel uitmaakt van een groot netwerk van onderaardse gangen. Onze collega kreeg ook de indruk dat hij in die gangen verderop licht kon ontwaren. En geluiden,’ zei Chuck.
‘Geheime gangen en kelders onder het kasteel,’ zei Martine. ‘Daar heb ik nog over horen praten, in het dorp. Ze zijn gegraven door het leger dat er een geheime basis wilde vestigen. Maar toen alles klaar was, was die manier van werken voorbijgestreefd. De wijze van oorlogvoering was veranderd. Het leger heeft sommige gangen afgesloten, enkele kelders hebben ze dichtgegooid met aarde, en verder hebben ze er zich niet meer om bekommerd. Het zou me niet verbazen als Hilaire de Bonnevalle die gangen en tunnels in gebruik heeft genomen voor zijn... wie weet welke duistere plannen. Dat gat in de grond kan een mogelijkheid zijn om tot bij Hilaire te geraken en te weten te komen wat hij van plan is. Wat hij allemaal uitspookt.’
‘Kan die collega van jou uitleggen waar die opening te vinden is?’ vroeg Piet.
‘Heeft hij gedaan.’ Buck grabbelde voor de neus van Chuck de laatste pinda’s weg, en ontplooide een gedetailleerde kaart van de omgeving. ‘Hij wist heel precies en met grote zekerheid te zeggen dat de doorgang hier te vinden is.’ Met zijn vettige vinger, te wijten aan de pindanootjes, wees Buck een plek op de stafkaart aan. De schaal van de kaart was zo groot dat elk huis erop te zien was. Piet en Martine konden op enkele meters nauwkeurig zien waar het ingestorte punt van de onderaardse gang zich bevond.
‘Interessant om de ligging precies te kennen,’ vond Martine. ‘In de duisternis van de nacht zal het zo al moeilijk genoeg zijn om die opening in de grond te ontdekken.’
‘Pas toch maar op als je dat kasteel binnendringt,’ verwittigde Zhîm. ‘Als ze je te pakken krijgen verschijnen er binnenkort misschien een heleboel Martine- en Piet-klonen in de omgeving!’
‘Of misschien vind je ons terug in een bokaal met formol!’ Piet was niet ongerust en zette de feiten nog eens op een rijtje. ‘De fuif is georganiseerd. De ruimte-takeldienst kan landen. We hebben er al een idee van hoe we in het kasteel kunnen binnendringen. Dat is goed. Maar opdat het plan helemaal zou slagen blijft het van uitzonderlijk belang dat de kasteelheer naar de sf-fuif komt. Alleen in dat geval hebben we vrij spel in zijn rijk.’
Martine haalde een blad papier uit een lade, en terwijl ze terugkwam naar de tafel bracht ze een nieuwe pot met pindanootjes mee. ‘Hier is de uitnodiging,’ zei ze, en ze begon voor te lezen.

Hooggeachte Baron de Bonnevalle,
Op zaterdag 7 juni wordt op naturistencamping Martinatuur een groot feest georganiseerd. Tot mijn spijt gaat het om een afscheidsfuif, het is de laatste activiteit die zal doorgaan in de camping. Van een andere campinguitbater, die een camping bezit in een streek waar het klimaat nog aangenamer is dan hier, heb ik een aantrekkelijk aanbod gekregen, waar ik ben op ingegaan. U begrijpt uiteraard waarom ik dit voorstel heb aangenomen: ik zal er minder moeten werken, en ik zal de zekerheid hebben van een maandelijks loon dat groter is dan mijn huidige inkomen. Ik zal me niet langer dag na dag moeten uitputten voor deze verlieslatende camping.
Bijgevolg overweeg ik het terrein van camping Martinatuur te verkopen.
In eerste instantie vraag ik me af of u nog interesse hebt voor de aankoop van dit domein?
Hierbij nodig ik u uit op de fuif van 7 juni. Ik zou u graag ontvangen op dat gebeuren zodat we in de sfeer van het ultieme afscheid en zonder dat iemand er iets van afweet, afspraken kunnen maken over een eventuele transfert. Misschien kunnen we zelfs de verkoop al helemaal regelen.


Er volgden nog enkele praktische woorden over de organisatie van de fuif, en een nederige groet. Toen ze klaar was met voorlezen, kreeg Martine een spontaan applaus.
‘Dat kan niet mislopen!’ riep Chuck enthousiast.
‘Dergelijke commerciële taal, dat is de taal die zo’n vent begrijpt,’ vond Piet ook. ‘Zoals een strontvlieg nooit kan weerstaan aan een stukje suiker of aan een brokje je weet wel wat, zo zal Hilaire onmogelijk aan deze uitnodiging kunnen weerstaan.’
‘We worden echte communicatiespecialisten,’ sprak Râar. ‘Met zwart licht spreken we de taal van de kosmos, met zakelijke teksten zijn we onweerstaanbaar voor over het paard getilde baronnen...’
‘En Buck en ik spreken de taal van de muziek!’ Chuck straalde en graaide het enige overgebleven pindanootje uit de pot.
‘We zijn miljarden keren beter georganiseerd dan de Amerikaanse inlichtingendienst,’ vonden Buck en Chuck.
‘Toch wil dat niet zeggen dat we zullen slagen.’ Piet keek de anderen aan en verklaarde: ‘Er zit nog een addertje onder het gras. Want als de baron hiernaartoe komt om de verkoop te regelen, zal hij willen onderhandelen met Martine.’
Martine schrok. ‘Maar op dat moment ben ik ergens onder het kasteel!’
Piet dacht luidop verder. ‘Na de inleiding op het feest verdwijnen Martine en ik. Iemand anders zal de baron dus moeten opvangen en hem geduld laten opbrengen tot Martine terug is.’

Martine sloeg haar ogen naar de sterren, en stond op om de voorraad pindanootjes wéér bij te vullen. Onderweg kwam ze langs het reclamepaneel ‘Martini Dry’. Het flikkerde aan en uit. Een flinke klap van haar hand bracht het paneel op andere gedachten. De lampjes deden het weer.
‘Maak je geen zorgen,’ zei Chuck. ‘Eigenlijk wil ik het liefste uitsluitend met mijn muziek bezig zijn, maar dat baronnetje van niemendal, dat lust ik rauw. Ik zal hem wel op de mouw spelden dat ik Martines agent ben, ik kan hem wijsmaken dat ze het moeilijk heeft, emotioneel, je weet wel, dat soort dingen. Ik zal hem zeggen dat Martine zich even aan het opsmukken is, dat ze probeert de hoofdpijn te boven te komen. Iets in die aard. En ik zal staan zwaaien met een soort contract. Op het internet vind ik zeker enkele uiterst ingewikkelde voorbeeldcontracten, met ontelbare bladzijden in erg kleine lettertjes, die ik hem allemaal, een voor een, zal voorlezen en uitleggen in onverstaanbaar moeilijke bewoordingen... Dat heb ik geleerd van de Sûreté Nationale, toen ze ons lieten stoppen op de pechstrook langs de autoweg en een eindeloze lezing over veilig rijden hebben gehouden om ons tijd te doen verliezen. Ik zorg er wel voor dat Hilaire niet meteen opstapt. Hij zal sudderen in zijn eigen gretigheid en frustratie. Ondertussen mag Buck zich in zijn eentje amuseren met de muziek.’
‘Mooi,’ vond Piet.
‘ZEER mooi,’ vond Buck.
Op dat moment begonnen de lampen van ‘Martini Dry’ weer te flikkeren en na een tweede flinke klap van Martine vielen ze helemaal uit, tegelijk met de lichten van ‘Leffe’ die daarmee zijn solidariteit
betuigde. Op het reclamepaneel voor ‘Pastis’ na was de frituur in het donker gehuld.

‘Wij hebben nog iets waar jullie van kunnen opkijken.’ De stem van Râar weerklonk vreemd, magisch, in het duister. ‘Iets wat jullie bezoek aan het kasteel makkelijker kan maken. Tijdens een gezellige massage kunnen we jullie lichamen inwrijven met een product dat een kameleoneffect heeft. Als je met die pasta ingewreven bent, en je beweegt een tijdje niet, dan neemt het product dezelfde structuur aan als de achtergrond. Je lost als het ware op in het decor. Wanneer je beweegt, gaan er allerlei kleurpatronen over je lijf dwarrelen en waaieren. Dan ben je wel zichtbaar, maar het is erg verwarrend voor de persoon die naar je kijkt: hij weet niet wat hij ziet.’
‘Zeer interessant,’ vond Piet.
Alles was geregeld. Er viel niets meer te zeggen. De pindanootjes waren op, voor de zoveelste keer. Martine stond recht, liep naar de donkere reclamepanelen en gaf aan allebei een hardhandige klap.
Onmiddellijk lichtte de frituur weer op onder hun zachte plastic verlichting.
Piet keek haar bewonderend aan.
Ze draaide de stem van Ella Fitzgerald luider en neuriede mee met de muziek. Een saxofoon huilde en balkte kleurvariaties, begeleid met accenten van bas en drums. Er hing een ontspannen blijheid in de lucht. Die was er ook nog toen de Amerikanen en de ufonauten, nog veel later die nacht, het knarsende grindpad onder hun voeten voelden bij het verlaten van de frituur.

(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren via mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: ‘Camping Martinature’


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens