woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Zangvogels in de wereld
Gepubliceerd op: 27-11-2011 Aantal woorden: 663
Laatste wijziging: 18-04-2012 Aantal views: 1222
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Zangvogels in de wereld

Manon


Nee, het is niet zomaar een park. Het gaat om een prachtig domein met grote vijvers waar zeldzame soorten watervogels heenkomen, met oude bomen en planten langs bosweggetjes, met beter begaanbare grindwegen voor de joggers. Honden kunnen er vrij ronddollen, fietsers mogen en kunnen er niet eens binnen.
In dat park zat ik op een bank te genieten van de herfstzon die over het water blonk, midden in een orkest van het ruisende riet en wervelende vallende bladeren in de wind, met ontelbare solopartijen van alle watervogels die hier hun liederen brachten.

Een wandelaar stapte voorbij. Hij had headphones op. Plots besefte ik dat ik hem kende.
‘Frans!’ riep ik. Maar hij stapte door zonder me te horen. ‘Hé, Frans!’
Te laat. Hij stapte snel in de koude herfstwind, hij was al te ver en ik had geen zin om hem achterna te rennen. Ik ging terug op de bank zitten.

Even later kwam Frans opnieuw langs, op de terugweg naar zijn huis. Verwittigd over zijn doofheid liep ik op hem af zodat hij me zou zien.
'Hé, Frans! Leuk je te zien! Het is al zolang geleden!’
Verbouwereerd bleef hij staan. Hij zette zijn headphones af. ‘Luc!’ zei hij. ‘Leuk je te zien! Het is al zolang geleden! Hoe gaat het met je?’
‘Met mij prima,’ antwoordde ik. ‘En jij, wat voer jij zoal uit dezer dagen?’
‘Ach, een heleboel. Ik woon in een klein huisje, hier vlakbij. Zin om mee te gaan? We kunnen een biertje drinken en elkaar vertellen over ons nieuwe leven.’

Ik liet de bank en het mooie herfstweer achter me, en vergezelde Frans tot aan zijn huis. Hij had zijn leven inderdaad mooi voor elkaar gekregen. Dit huisje had hij ingericht met de modernste spullen. In de woonkamer liet hij een cd spelen.

Uit de speakers kwamen geluiden van zangvogels.
‘Daar word ik altijd zo rustig van,’ vertrouwde hij me toe. ‘Dat weet je toch, hé? De natuur. Het is ontspannend. Kijk, hier heb je het bijgaande boekje. Je kan van elke vogel die je op de cd hoort, te weten komen welke soort het is, waar hij woont, hoe hij eruitziet en hoe hij zich gedraagt.'
Het was enorm boeiend. De klanken van de vogels waren opgewekt, soms grappig, soms huiveringwekkend, soms uiterst verfijnd. 'Kan je sommige soorten al herkennen als je in het park wandelt?’ vroeg ik.
Bevreemd keek hij me aan. ‘Nee, buiten heb ik altijd mijn headphones op met totaal andere muziek. Dat geeft ritme aan mijn dag. Alleen binnen, dan moet ik ontspannen. Met al die drukte in het leven! Als ik deze muziek niet heb, wordt het me echt teveel.’

We praatten nog een tijdje en vertelden elkaar hoe ons leven er tegenwoordig uitzag, waar we tevreden over waren en wat beter kon. Tenslotte namen we afscheid. We hadden adressen uitgewisseld, facebook-adressen natuurlijk, met de belofte virtuele vrienden te worden.
Terug op straat ademde ik diep in de verfrissende wind. Na al de geluiden van zangvogels bij Frans, vond ik het bijna leuk om de klanken te horen van ‘echte’ motoren van auto's, wielen en tandraderen van fietsen, her en der het geblaf van een hond, het gepraat van mensen.

Toch wilde ik nog even terug naar het waarlijk gevarieerde, creatieve, naar de natuur. Ik begaf me naar het park. Op mijn weg kwam een jongeman me tegemoet op het voetpad. Hij bewoog zijn kaken over een kauwgum met hoogstwaarschijnlijk een afschuwelijk chemische smaak. Ook hij had, zoals alle voetgangers tegenwoordig, headphones op. Onder het stappen was hij bovendien zijn duimspieren aan het stukmaken op zijn smartphone. Ik bleef stokstijf staan.
Gelukkig werkte zijn enig overgebleven zintuig dat 'vrij' was nog: de tastzin.
Bij de botsing, veroorzaakt doordat zijn andere zintuigen waren uitgeschakeld, keek hij me aan met een blik van: ‘Hé, wat doe jij hier! Je loopt in de weg van mijn wereld!’
Toen verdween ik voorgoed uit zijn wereld, het park in.


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens