woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (5/33)
Gepubliceerd op: 24-11-2011 Aantal woorden: 3588
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 1624
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (5/33)

Manon


(Waar waren we gebleven? Wel, Piet heeft zich noodgedwongen kaalgeschoren. Martine heeft alle campingbezoekers beroofd van hun fototoestellen, verrekijkers, radio en andere spionagemateriaal. Buck is naar de stad vertrokken om een tent te kopen, en Chuck zit op de zonneweide waar hij de auto van Piet in de gaten houdt.)


Met gevulde waterkruiken slenterden Rar en Zhm terug naar hun ruimtetuig. Zhm knetterde een buitenaardse vloek en wees naar Khasrol13.
De deur staat open!
Kwaad keken Rar en Zhm elkaar aan. En van hen had de deur laten openstaan. Maar bij het zien van de kwade blik in de ogen van de ander, begonnen ze allebei te aarzelen. Waren zijzelf het misschien geweest die de deur niet hadden gesloten? Geen van beiden waren ze zeker van het tegendeel, dus stopten ze maar met kwaad kijken.
Zijn wij vergeten de deur te sluiten, of heeft een aardbewoner ze geopend? vroeg Rar.
Je weet best dat geen enkele aardbewoner ertoe in staat is om dat ding te openen, antwoordde Zhm. Met de hulp van de mensen kunnen wij hun kraantjes openen, maar hoe zij ons ruimtetuig kunnen openen, dat kunnen we hen nooit uitleggen. Khasrol13 reageert uitsluitend op onze fysieke aanwezigheid.
Maar als een aardbewoner Khasrol13 zou betreden, zou hij wel onmiddellijk beseffen dat dit geen doodgewone caravan was. Zelfs al had de mens er niet het minste idee van hoe een ruimtetuig er van
binnen uitziet, dan nog zou hij onmiddellijk doorhebben dat er met deze woonwagen iets vreemds aan de hand was. En welke reacties zouden er dan volgen? Ineens herinnerden Rar en Zhm zich de
waarschuwingen van de computer. Aardbewoners zijn verschrikkelijk agressief, totaal onberekenbaar en volkomen onbetrouwbaar. Had er iemand rondgesnuffeld in Khasrol13? Dat was de vraag.

Rar wachtte buiten en hield de omgeving in de gaten.
Zhm ging naar binnen. In de deuropening liet hij zijn reukorgaan tekeergaan als dat van een speurhond. Hij snoof geen vreemde geuren op. Daarna stelde hij zijn ogen in. Net als sommige roofvogels op Aarde hadden de ogen van Zhm en Rar het vermogen om in te zoomen op dat wat ze bekeken. Zhm scande het interieur van het ruimtetuig visueel. Geen detail ontsnapte hem. Gelukkig, alweer niets verdachts. Hij spitste dan zijn oren en luisterde intens de klank van Khasrol13 was nog
steeds dezelfde... tenslotte ging Zhm stokstijf rechtop staan en gaf alle sensoren van zijn huid, van kop tot teen, de opdracht om hun tastgevoelen op volle capaciteit te laten werken. Ook ditmaal senste
hij geen enkele vreemde aanwezigheid. Geen mier, geen mug was Khasrol13 binnengedrongen.
Het hele proces had ongeveer twee minuten geduurd. Opgelucht keerde Zhm terug naar buiten.
Niets, zei hij. Er is niets veranderd sedert we weggegaan zijn. En er is ook niets verdwenen. Er is beslist niemand binnengekomen om een kijkje te nemen. Alles is in orde.
Rar keek bijna teleurgesteld. Als er wel iemand was binnengedrongen, zou het nu heel spannend zijn, antwoordde hij verlangend.
Je daagt het lot uit! Je bent compleet mesjogge! zei Zhm.
Ach... een heel klein beetje maar. Die kerel met zijn blonde krullen, die gisteren een uur lang geklungeld heeft om iets recht te zetten dat - voorlopig nog rechtstaat... hij heeft verschillende keren zijn blik op Khasrol13 gericht. En die blik stond mij wel aan.
Als die klungel hier was binnengekomen, zou hij grote ogen opgezet hebben! grinnikte Zhm.
Misschien moeten we hem eens uitnodigen? Dan zouden we beter van die blik kunnen genieten, meende Rar.

Ondertussen had Zhm zijn waterkruik leeggegoten in de buik van Fr-Tadiqh, de keukenrobot.
Is dit drinkbaar water? vroeg Fr-Tadiqh.
Zhm keek hem verbaasd aan. Dat is precies wat ik van jou wil weten. Volgens mij zou het kunnen want ik ben het gaan halen waar de aardbewoners zich in water voorzien. Maar het is jouw job om dat uit te maken!
Nu wil je ineens weten of het water drinkbaar is, maar daarpas bij de kraantjes trok je je daar niets van aan. Je hebt volop gedronken zonder te weten wat je inslikte! zei Rar.
Ach ja, eten en drinken, dat is mijn specialiteit. Als het daarop aankomt, ben ik altijd onbedwingbaar enthousiast, erkende Zhm.
Na een half minuutje gebroebel in zijn buik antwoordde Fr-Tadiqh: Dit water is vers, helder, drinkbaar water en ik hoef er niets aan toe te voegen om het te steriliseren.
Zhm lachte tevreden. We zullen je buikje nog vaak bijvullen, Fr- Tadiqh, je zal niet veel zelf hoeven te werken de komende dagen. En geef er ons nu al wat van te drinken.

Zhm kreeg twee bekers. Hij nam een slok en bood de andere beker aan Rar aan. Die aanvaardde hem afwezig. Hij mijmerde verder: Het is opmerkelijk dat de aardse wezens niet nieuwsgieriger zijn. Khasrol13 heeft geen vensters, en er staan geen wielen onder. Van buitenaf ziet ons ruimtetuig er toch ietwat anders uit dan die huisjes op wielen.
... dan die caravans, verbeterde Zhm, die het aardse woord erg grappig vond.
Goed, dan die caravans. De deur van Khasrol13 stond wijd open maar niemand is binnen komen kijken. We hebben dus ontdekt dat aardbewoners erg discreet zijn en dat het blauwe planeetje waar de
vlammen van agressie zogezegd zo hoog oplaaien dat de vonken ervan opspatten tot in de verste uiteinden van de kosmos, in werkelijkheid een idyllisch oord is, bevolkt door wezens die weten wat het is om van het leven te genieten. Ze eten graag, ze drinken graag, ze lachen graag en ze laten elkaar hun eigen privacy. Ze zijn heel sociaal, maar laten iedereen een domein waar hij alleen kan zijn, waar hij los is van het groepsgebeuren. Rar dacht even na en vervolgde: Maar dit is uiteraard slechts een klein plekje op de planeet. Een plekje met water, voeding, zon... de aantrekkelijke biotoop waarover de computer sprak.

Natuurlijk. We hebben de computer gevraagd een plaats op Aarde te vinden waar we niet zouden opvallen, en hij heeft ons tussen een aantal woonwagens gedropt, bevestigde Zhm.
Dat is fantastisch. Eerst dachten we dat hij geschift was omdat hij ons tussen een agressieve stam aardbewoners had neergepoot, maar nu weten we wel beter. Het was geniaal.
De computer heeft ons laten landen op een rustige plek waar Khasrol13 niet echt opvalt. Hij heeft ons schitterend begeleid. Zijn analyses waren perfect juist. En hij heeft ons waarschijnlijk neergepoot
op een van de meest vredelievende plaatsen van de planeet.
Toch moeten we blijven opletten. We zijn hier nog maar pas en we hebben nog niet alles te zien gekregen, meende Rar.

Hoewel officieel gepensioneerd bleven de twee intens gepassioneerd. Rar, de wetenschapper in hart en nieren, en Zhm, de piloot in hart en nieren. Ontelbare tochten hadden ze samen ondernomen
naar onverkende planeten. Hoe dikwijls hadden ze heel gevaarlijke landingen moeten ondernemen, en soms in allerijl de biezen moeten pakken? Hoe vaak had Rar in zijn eentje verkenningstochten
ondernomen op die ongekende planeten, terwijl Zhm bij het ruimteschip bleef? Als Rar daarna terugkeerde nam hij meestal niet eens de tijd om te rusten, maar begon hij onmiddellijk alles uit te schrijven. Het centrale bureau was dan ook erg gesteld op zijn verslagen. En niet alleen het bureau. De meeste informatie van zijn werk was te vinden op het WWW (Worlds Wide Web). Ontelbare belangrijke teksten stonden op zijn naam, met vernieuwende inzichten over sociale levensstructuren op
vreemde planeten. Duizenden specialisten keken verwachtingsvol uit naar de verslagen van zijn expedities - misschien ook omdat zijn teksten niet gespeend waren van humor.

En ook deze keer bevond Rar zich op een planeet waar nooit eerder een wezen uit de ruimte was geland. Tenminste, daar ging hij van uit. Hij wist dat sommige astronauten van zijn planeet wel wat in de omgeving van de Aarde hadden rondegehangen, observaties vanop afstand hadden gedaan, maar daar was het bij gebleven. Tenslotte was de Aarde slechts een klein planeetje in een uithoek van een onbelangrijk zonnestelseltje. Toch vond Rar deze planeet niet te versmaden.
Zelfs als jij helemaal moleculair ontbonden bent, zal je nog steeds een wetenschappelijke planetenverkenner blijven, h? zei Zhm.
Rar grijnsde. En al ben jij moleculair helemaal ontbonden, je zal nog altijd ruimteschepen besturen en ze op onmogelijke plaatsen neerpoten.
Mmmm.... ik kan dat doen omdat ik geholpen word door goede computers, zei Zhm. Hij dacht even na en ging toen verder: Goed, maar niet onfeilbaar. Want deze keer heeft de computer wel degelijk
een fout gemaakt. Een heerlijke fout overigens. Hij heeft ons wijsgemaakt dat de aardbewoners kleren dragen. En dat is mis.

Wat een heuglijke vergissing heeft hij gemaakt, de computer! Ook Rar was daarover opgetogen. Op hun thuisplaneet liep iedereen gekleed in body-paint. Elke dag sproeide de douche water op hun naakte lichaam, en daarna bracht hij een heerlijke, kleurrijke, geurende, uiterst dunne pasta aan, als een tweede huid. Bloot rondlopen in het openbaar, zonder body-paint, dat hadden Zhm en Rar nooit eerder meegemaakt.
Je voelt de wind en de zon rechtstreeks op je lijf. Het geeft tegelijk een tonifirend en een ontspannen gevoel, zei Zhm.
De huid van de inboorlingen is bruiner dan de onze, zei Rar.
Heb je gemerkt hoe donker sommigen zijn? Hun huidkleur varieert van een mooi, donker zwart tot mooi licht roze. En ze vinden ons nogal bizar, met onze lichtblauwe kleur.
Waarom zeg je dat? Vind je dat we ons moeten insmeren met bruine body-paint?
Neenee, ik loop liever in mijn blootje, dat is veel aangenamer. En misschien worden we wel bruin zoals de mensen als we naakt lopen in het licht van hun ster.
Dat kunnen we meteen uittesten! Zullen we naar die zonneweide gaan? stelde Zhm voor.
Rar stak een schoolmeesterachtig vingertje op. De computer verklaart ons alletwee gek. Moeten we wel beseffen!
Maar Zhm was de deur al uit en hoorde hem niet meer.

oOo


Ze namen de langste weg naar de zonneweide, die kronkelde langs een grote verscheidenheid aan caravans en tenten. Het liep tegen de middag en heel wat mensen zaten buiten hun lunch klaar te maken. Zhm toonde daar een grote belangstelling voor - en die werd niet onbeantwoord gelaten. Iemand bood hem een aperitief met chips en olijven aan, een ander overhandigde een bord met geitenkaas, komkommers en tomaten. Vaak kreeg hij er ook nog een drankje bij.
Rar had geen honger en beleefde aan die culinaire uitspattingen niet zon groot genoegen als Zhm. Hij trok al verder naar de zonneweide. Zhm beloofde om ook snel af te zakken, na zijn proeverijen.

Onderweg naar de zonneweide kruiste Rar een kortgestuikte figuur met twee grote, bloeddoorlopen bologen waarin vooral de immense leegte van domheid te lezen lag. Er ging een weerzinwekkende lijkgeur van hem uit en hij droeg een groot slagersmes. Rar herkende de kerel als het prototype mens waarvoor de computer hen gewaarschuwd had.
De kortgestuikte kerel keek Rar scheef aan en zei: Alien! Alien op camping. Jij oppassen. Als jij alien zien, jij mij zeggen. Ikke alien kapotmaken. Hij lang haar. En krullen. Jij hem gezien?
Euh... Sorry. Wie? Wat?
Alien?
Ah. Euh...
Jij alien gezien?
Alien?
Zij van ver komen. Van buiten Aarde. Zij BuitenAardse!!!
Ah! Alien, buitenaards...
Jij hem gezien?
Euh... nee.
Jij goe oppassen! Want gevaar uit de ruimte komen! Zij invasie doen, zeggen kasteelheer baron! Zij virussen brengen, veel virussen, zij ons ziek maken en wij kapot zijn! Zij ons hiepnositeren en slaaf
maken! Zombies! Daarom ik alien met blonde krullen kapotmaken! Anders hij ons kapotmaken! Wij op kasteel goed getraind door baron. Goed getraind in kapotmaken. Wij Aarde redden en mensen
beschermen.
De kortgestuikte greep naar een van de vele kettinkjes met medaillons die rond zijn hals bungelden en gaf er eentje aan Rar. Jij goed zijn. Ikke dat direct zien. Jij geen buitenaardse. Jij goede mens.
Hier, voor jou, medaillon. Is een man. Talis-man. Die bescherm mensen. Jij die dragen, dan geen enkele alien iets kunnen doen, baron zeggen. En jij mij zeggen als jij alien zien! Onmidledlijk zeggen. Hij krulhaar. Lang blond krulhaar! Dan ikke mijn mes in zijn rug steken en hij van Aarde verdwijnen. Dan Aarde gered en baron blij.
Kortgestuikte Boloog vervolgde zijn weg en liet een onthutste Rar letterlijk sprakeloos achter, met in zijn hand een bizar ornament, een medaillon met daarop een plassend figuurtje waaronder de
bezweringsformule stond: Manneken Pis - Brussel-Bruxelles-Brussels.

oOo


De zonneweide bood een mooi uitzicht op de omgeving, een natuurgebied dat zich uitstrekte over rotsachtige hellingen met een grote verscheidenheid aan bossen en open oppervlakten vol hoog, wild gras.
Zoals hij het de aardbewoners had zien doen, zocht Rar een plekje in volle zon. Daar spreidde hij een grote doek uit. Hij ging liggen en wachtte nieuwsgierig af.
Zijn lichaam werd warm, na verloop van tijd zelfs erg warm. Zweetdruppels gleden langzaam tot op de doek onder hem. Hij proefde zout op zijn huid.
Wat een hitte! Maar de mensen hielden vol, dus hoe warm hij het ook had, Rar bleef liggen. Af en toe gluurde hij stiekem vanonder zijn oogleden om te zien of zijn huid die mooie, goudbruine kleur al kreeg. Telkens volgde een lichte teleurstelling want zijn blauwe glans verdween maar niet. Toch werd hij niet ongeduldig. Hij veronderstelde dat er meer tijd nodig was voor een verkleuring.
Rar sloot zijn ogen en registreerde de geluiden om hem heen.
Mensen bleven onbeweeglijk liggen in de zon, soms zuchtten ze behaaglijk, ze rekten zich uit en draaiden zich om, en dan bleven ze weer een tijdje liggen. Af en toe stonden ze op, plonsden in het water, zwommen en lachten. Soms praatten ze met elkaar. Dat vooral vond Rar heerlijk. De taalnanoben hadden hun werk goed gedaan. Rar herkende al veel woorden en hij kon flarden van gesprekken begrijpen.
Bonjour werd veelvuldig gebruikt, en ook soleil en chaud.
Na een halfuur werd zijn huid toch al een beetje roze. De kleurverandering had ingezet. Rar was tevreden en ontspande helemaal. Hij voelde zich loom worden. Zijn ogen sloten zich en ditmaal opende hij ze niet meer om naar zijn huid te gluren. Hij dacht aan Zhm, die nu zijn maag verwende en straks ook naar de zonneweide zou komen. Hij draaide zich op zijn buik en voelde zich erg moe worden.
Het duurde niet lang of Rar sliep.

oOo


Rook van een vuurtje krulde Zhm tegemoet. Pierre Buffet stookte een houtvuur, en er stond nog iemand bij hem. Ongelovig staarde Zhm hem aan. Die vent was wel erg, erg naakt. Nergens op zijn lichaam had hij haar. Zelfs niet op zijn hoofd! Hij had alleen wenkbrauwen en wimpers.
De andere man had juist wel hoofdhaar - meer dan genoeg zelfs, hij had een baard en een lange snor. Zhm begroette de mannen zoals hij het geleerd had: Bonjour.
Pierre Buffet had Zhm en Rar in en uit hun Khasrol13 zien komen en herkende Zhm.
Dit is Piet, zei hij. Je buurman! Hij wees naar de supernaakte figuur.
Zhm had Piet alleen gezien in het duister van de vorige avond en had moeite om het te geloven. Jij mijn buurman? Je had toch lang haar?
Dat is eraf! Mijn haren hadden het te warm en zijn gaan vliegen in de wind, lachte Piet.
De andere man lachte breed. Eten is leuker in gezelschap. Wil je een brochette? Kom er gerust bij.
Zhm kende niet alle woorden, maar hij begreep uiteraard waar het om ging: alweer een uitnodiging tot eten! Eigenlijk had hij niet zoveel honger meer. Hij had er al heel veel aperitiefhapjes op zitten maar het was te verleidelijk. Er kon altijd nog wel iets bij.

Hier, deze is klaar! Zhm kreeg een dunne houten staaf met blokjes op.
Piet nam ook een staaf en plukte de groentenbrokken er met zijn tanden vanaf. Ook Pierre Buffet deed gulzig mee. Tussendoor prikten de mannen allerhande ingredinten uit kommetjes die op een tafel stonden. Komkommers, pepers, olijven, tomaten. Ze kauwden, smakten luidruchtig. Piet likte zijn lippen en zijn vingers af. Pierre lachte toen hij Zhm zag aarzelen.
Ik moet altijd een beetje reclame maken voor mijn keuken. Als je uitsluitend vegetarisch kookt vertrouwen de mensen het niet zo, en zeker voor een vegetarische barbecue halen velen hun neus op. Maar ik heb jarenlange ervaring met koken zonder vlees en vis, ik ken een heel uitgebreid gamma aan lekkere gerechten en smakelijke sausjes.
Het proeft verrukkelijk, beaamde Piet.

De verschillende geuren die Zhm tegemoet kwamen leken dat te bevestigen. Zhm zette zijn tanden in een groentenbrok. Op ruimtereis behielpen Rar en Zhm zich altijd met smakelijke tabletten. Nu zijn
tanden weer mochten bijten en zijn kaken de kauwbeweging maakten, proefden zijn smaakklieren veel intenser. Er gingen rillingen door zijn lijf. Boterkoeken, croissants, groetenbrochettes... Dat is het, waar het in het leven om gaat! dacht hij. Laat maar komen!
Groenten bereid op spiesjes, op een knetterend vuurtje, met zoveel gevarieerde ingredinten dat Zhm de indruk kreeg dat hij voor eeuwig kon blijven proeven. Champignons, aardappelen in de schil, rode
pepers, groene pepers, aubergines, courgettes, blokjes van allerlei soorten kazen en wel tien verschillende dipsausjes
Hoe maak je dat, zoveel lekkers? riep hij uit.
De man toonde hem alle groenten en noemde er de Franse naam bij. Komkommer. Tomaat. Sla. Dan de sauzen. Muntsaus, aoli, salsa met rode pepertjes, pesto... Hij ging over op de woordenschat van kruiden. Basilicum, koriander, oregano, dragon. Dankzij de taalnanoben onthield Zhm de woorden na ze n keer gehoord te hebben. Hij sprak ze perfect uit. Heel snel leerde hij hele zinnen maken over eten, en er ontwikkelde zich een hoogstaand culinair gesprek.
Piet zorgde ervoor dat het niemand aan wijn ontbrak. Algauw waren ze aan hun tweede, dan aan hun derde glas toe. Het was verschrikkelijk gezellig.

Dan vroeg Piet: Hoe heet je eigenlijk?
Zhm verslikte zich bijna in zijn wijn. Hij had taalnanoben, hij kon praten, lachen, eten en drinken met de aardse wezens, hij kon naakt rondlopen in dezelfde omgeving als zij, maar nu ze hem zijn naam
vroegen was hij totaal ontredderd. Daar had hij geen antwoord op. Zou de naam Zhm voorkomen op Aarde? En was die naam verbonden aan een cultuur, aan een bepaalde volksgoep... Misschien een vijandige? Hij beschikte over geen enkele informatie. Wat moest hij toch antwoorden?
Hij rekte de tijd door nog een slok van de heerlijke wijn te nemen. Liet zich meedrijven in zijn stilaan benevelde toestand en kreeg een lumineus idee: vooral niet ingewikkeld doen. Gewoon de waarheid
vertellen.
Zhm, flapte hij eruit.
Zhm! lachte Piet. Wat een vreemde naam!
Zhm ging snel verder. En mijn vriend, Rar.
Is je vriend raar? vroeg Pierre.
Ja, antwoordde Zhm.
Waarom is hij raar? vroeg Piet.
Verbaasd antwoordde Zhm: Omdat hij zo heet!
Ah, raar is zijn naam?! vroeg Pierre.
Juist, zei Zhm.
De mannen lachten. Das een rare naam. Nooit gehoord.
Whats in a name, lachte Piet.
Wel, mijn naam, die zegt wat ik ben... Pierre Buffet!
Piet schoot in een nog luidere lach. Zhm lachte mee zonder het helemaal te begrijpen.
Buffet betekent plaats waar je kan eten! legde Piet uit. Pierre, je hebt je naam niet gestolen. En, toch geen familie van Bernard Buffet, de schilder?
Toch wel, we zijn familie, maar ook erg verschillend. Hij was een miserabilist die heel goed overweg kon met penselen, ik daarentegen ben een bourgondir die vooral heel goed overweg kan met kookpan
en oven, mes en vork. Pierre grijnsde. En ik merk dat jullie ook aardig overweg kunnen met die voorwerpen.

En dan was het eten op, en de wijnflessen leeg. Ze ruimden alles op. Zhm hielp ietwat onhandig mee. Na deze gastronomische ontvangst voelde hij zich bijzonder slaperig worden. Wijn was hij niet gewoon en hij had echt teveel op. Hij verlangde ernaar om zich languit in de zon uit te strekken, en misschien zou hij daarbij bruin worden, zoals de mensen.
Ik ga naar Rar in de zonneweide, zei hij en liet er een burps op volgen.
Straks kom ik ook, antwoordde Piet.
Zhm had moeite om zich staande te houden en vlot te praten. Bon... zour! stamelde hij bij het weggaan.
Nee! verbeterde Piet. N! Het is bonjour als je elkaar ontmoet, en als je weggaat is het au revoir.
Excuze me je. Au revwaar!
Au revoir! lachten de mannen hem na.
Grappige vent, zei Pierre toen Zhm buiten gehoorsafstand was.
Kan heel snel een taal leren. Ik vraag me af vanwaar hij komt.
Van een plaats waar er bijna nooit zon is, grijnsde Piet.
En waar andere eetgewoonten heersen dan hier. In het begin leek hij wel bang van die spiesen!
Echt een hele grote klungel.
Pierre Buffet schuddebuikte van het lachen en keek naar de tent van Piet. Ik vind klungels best leuk, zei hij.
Ach, die Zhm is gewoon een beetje wereldvreemd, zei Piet. Of Wat had hij gezegd? W Wereldvreemd? Zijn fantasie sloeg op hol maar zijn intellect remde hem af. Nee, jongen, nee. Dat kan niet. Je hebt te lang bij ESA gewerkt. Teveel wijn gehad. Doe niet onnozel.
Piet zette de gedachte opzij.
Wereldvreemd....
... toch zat er iets in.


(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren op mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu.

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: Camping Martinature


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Ren Claessens