woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Manon - Camping Martinatuur (2/33)
Gepubliceerd op: 03-11-2011 Aantal woorden: 3550
Laatste wijziging: 27-07-2015 Aantal views: 2127
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Manon - Camping Martinatuur (2/33)

Manon


(Waar waren we gebleven? O ja. Piet, ontslagen bij ESA, is er met zijn ontslagpremie en foto's van de ruimte vandoor en slaat zijn tentje op in een nagenoeg lege naturistencamping. In zijn zog verschijnen tientallen koppels van telkens twee mannen, van allerhande nationaliteiten.)


In het donker zette Piet zijn tent recht tenminste, dat was de bedoeling. Hij bezat een ouderwets canadienne-tentje in authentiek zeil, maar iedere keer als hij die ingewikkelde tent had opgesteld of
afgebroken, was hij materiaal kwijtgeraakt of vergeten. Daardoor kwam het dat hij al zijn creatieve vaardigheden nodig had om met het bestaande materiaal iets in elkaar te steken dat min of meer op een
staande constructie zou lijken. Na een uur was de tent klaar. Het optrekje hing aan elkaar met een combinatie van stevige kleefband, klittenband en touw en de wijze waarop de haringen in de grond staken, tartte elke logica. Op sommige plekken staken vijf haringen in een trosje bij elkaar, op andere plaatsen stond een eenzame haring, verloren, verbonden aan vijf touwtjes. Bovendien kwam het dak van zijn tent zo laag bij de grond dat hij gebukt zou moeten leven. Maar dat vond Piet niet erg. Een tent die zo laag uitgevallen was, zou nooit kunnen omwaaien, zo redeneerde hij, en dat was belangrijk.
Voor Piet bleef de constructie op een tent lijken. Buitenstaanders die hem opmerkten zouden eerder denken dat het ging om een merkwaardige kunstvorm ontsproten aan het brein van een vreemde avant-garde designer, een soort Christo.

Voor hij in zijn slaapzak dook liet Piet zijn blik nog even glijden over de omgeving rond zijn tent. Hij lette niet op het groeiende aantal autos die zich rond zijn Panhard schaarden en besefte niet dat de frituur nu vol leven zat. Piet zag een nagenoeg verlaten kampeerweide met enkele caravans en hier en daar een tent.
Een van die caravans stond op het stukje grond naast zijn tent. Piet bekeek het ding van onder tot boven en van links naar rechts. Welke stupide designer had het in zijn hoofd gehaald om een dergelijk vehikel voor te leggen aan een fabrikant? Panamarenko? In de wanden waren de raampjes vergeten en aan de onderkant stonden geen wielen. Het enige waardoor het toestel aan een caravan deed denken waren de ovale vorm en de gebroken witte eierschaalkleur.

Maar Piet had geen zin om zich daar het hoofd over te breken.
Wolken verschenen en de maan draaide het licht uit. In de verte riepen twee uilen naar elkaar dat de nacht begonnen was. Piet geeuwde, kroop (letterlijk) in zijn tent waarna hij probeerde om ze te sluiten, want hij wilde niet gestoord worden door muggen.

Hij zou vreemd opgekeken hebben als hij had geweten dat de twee bewoners van die gekke caravan zonder raampjes en zonder wielen hem de hele tijd hadden geobserveerd. En ze vonden zijn tent nog
minder op een tent lijken dan hij hun caravan op een caravan vond lijken.


oOo



Ruimtetuig Khasrol13 was zo gebouwd dat van buiten niemand naar binnen kon kijken. Al het licht dat op de wand viel, werd teruggekaatst. Wie buiten stond zag een gebroken witte, min of meer ovale vorm, zonder vensters. Maar van binnenuit konden de wanden, het dak en zelfs de bodem transparant worden ingesteld. Zo konden de inzittenden de hele omgeving waarnemen, in alle richtingen en tot in de kleinste details, bijna alsof ze echt buiten stonden. Zelfs het geluid kon makkelijk door de wanden geraken. Dit systeem was natuurlijk bijzonder interessant voor al wie wilde zien zonder gezien te worden, en dat was dan ook wat Rar en Zhm de hele dag en de hele avond hadden gedaan.

De mensheid zag er eenvoudig uit, vonden ze. De wezens begroetten elkaar door te knikken, elkaar een hand of een knuffel te geven. Overdag plaatsten ze stoelen, handdoeken of matjes op het gras in de zon, ze aten, dronken, verdiepten zich in een boek of zaten met elkaar te babbelen. Af en toe gingen ze weg, en enkele uren later kwamen ze alweer terug. Ze zagen er ontspannen en gelukkig uit. Bij het vallen van de nacht namen de aardbewoners alweer eten en drinken tot zich, ze keken een tijdje naar de sterrenhemel, daarna trokken ze zich terug in hun witte huisjes op wielen en het hele domein werd stil. Alleen het gezoem van muggen en soms de roep van een uil doorbrak die stilte.
De mensheid leidde een vredig en idyllisch bestaan.

Hun maatschappij is primitief maar uitzonderlijk goed georganiseerd, zei Rar vol bewondering. De mensen die af en toe verdwijnen, gaan misschien enkele uren werken. Dat is niet veel. Ze hebben een beperkte arbeidsduur en heel veel vrije tijd. Zoiets kom je niet vaak tegen in de kosmos. Meestal hebben ingewikkelde beschavingen zoveel tijd nodig om hun gesofisticeerde apparatuur te fabriceren, dat er nauwelijks tijd overblijft om er nog van te genieten.
Zhm viel hem bij. Deze wezens hebben voeding, drank, energie, onderdak voor de nacht... ze kunnen in al hun levensbehoeften voorzien zonder daarom dagenlang te moeten werken. Zeer positief.
Blijkbaar verkiezen zij een eenvoudige maar vruchtbare levensstijl, die hen toelaat om te genieten van het bestaan, zei Rar.
We kunnen van hen nog iets leren!
Maar de computer vertelt heel andere dingen over de Aardbewoners.
En niet zon klein beetje!

En of de computer hen andere dingen verteld had. Gewoonweg het omgekeerde! Volgens zijn gegevens waren mensen technisch heel sterk gevolueerd, maar psychologisch waren ze uitzonderlijk primitief gebleven. Die combinatie van geavanceerde technieken en een minimale psychologische uitbouw, had deze wezens in uiterst gevaarlijke creaturen veranderd. Zo erg zelfs, dat de ruimtewetgeving aan gewone ruimtereizigers verbood om zich in deze uithoek van dit heelal te begeven.

Maar Zhm en Rar waren geen gewone zondagsvaarders. Jarenlang hadden ze samen de kosmos doorkruist, en hadden ze vele planeten verkend. Zhm was een ervaren piloot en technieker die de
ruimteschepen van binnen en van buiten kende. Rar was dan weer een uitgelezen planeetverkenner. Hij had een enorme ervaring opgedaan door zich steeds weer als eerste tussen ongekende bevolkingsgroepen te begeven. Soms hadden Rar en Zhm gewerkt voor een toerismebureau, andere keren waren ze op ontdekkingstocht vertrokken in opdracht van politieke heersers. Af en toe waren ze er ook op uit gegaan in naam van de wetenschap. Nu waren ze allebei met pensioen. Vorig jaar had Rar de achtenswaardige pensioenleeftijd van 27 jaar bereikt, en onlangs was het de beurt van Zhm geweest om het dagelijkse werken vaarwel te zeggen. Eindelijk konden de mannen de officile ruimte-exploratie achter zich laten en waren ze vrij om te varen volgens hun inspiratie.
Zo waren ze bij deze planeet aanbeland, een planeet die door de
bewoners Aarde genoemd werd.

Nog n nacht observatie, stelde Rar voor. We weten al dat de nabije omgeving overdag ongevaarlijk is, nu moeten we nog nagaan wat er s nachts gebeurt.
En dan kunnen we morgen op de Aarde rondwandelen, ons onopgemerkt tussen de bevolking mengen. Zhm knipoogde. Ik zal wel al ons thuiscentrum, Control Weetal, inlichten over onze situatie.
Hij drukte enkele knoppen in.

Khasrol13 aan controlecentrum Weetal, Khasrol13 aan controlecentrum Weetal we zitten met een probleem. Ik herhaal. We zitten met een probleem.
Hier controlecentrum Weetal. Zeg het maar. Wat is het probleem?
Wel, het zit zo: de motor van ons ruimtetuig heeft een technisch defect en we hebben een takeldienst nodig.
Ben je al nagegaan of je het zelf kon herstellen?
Negatief.
Wat, negatief? Hebben jullie het onderzocht of niet?
Affirmatief. We hebben het onderzocht, chef. Maar de herstelmogelijkheden zijn negatief. We kunnen alleen maar wachten op een van jullie takelschepen.
Even geduld. We zoeken jullie cordinaten op.
De verbinding was bijzonder helder. Zhm kon zelfs alle achtergrondgeluiden op de basis horen.

Volgens de cordinaten zweven ze niet tussen planeten, maar zitten ze op een planeet.
Welke? Waar ergens?
In een uithoek van de galaxy die de Melkweg wordt genoemd door de bewoners van een planeet die de Aarde heet.
Wat?
Gelach en gemompel volgden.


Dan klonk weer de stem van het Controlecentrum.
Khasrol13! Je wil toch niet dat we je komen oppikken van die planeet Aarde?!
Euh... wel... ja. Als het niet teveel gevraagd is, antwoordde Zhm zo onschuldig mogelijk.
Je bent op de Aarde geland in plaats van op de maan die rond de Aarde draait!
Ach ja, de maan, zei Zhm. We waren er al voorbij voor we daaraan konden denken. Het ging tenslotte om een noodsituatie, het moest heel snel gaan. Trouwens, het is nu dik te laat om daar nog iets aan te veranderen. We bevinden ons op de Aarde en we kunnen hier niet weg zonder takeldienst.
Zhm, je weet dat het ten stelligste afgeraden is om op zon gevaarlijke planeet te landen! Zelfs noodlandingen zijn afgeraden! Volgens de richtlijnen moest je landen op de maan!!
Klopt. Maar we zitten nu op de Aarde. Onze boordcomputer heeft een onopvallende plaats uitgezocht waar we veilig geland zijn.

Op de achtergrond hoorden Zhm en Rar gemompel: Stelletje foefelaars! Ze zijn compleet getikt!
Natuurlijk geloofden ze op het controlecentrum geen woord van de uitleg die Zhm gegeven had. Zhm stond gekend als een eersteklas piloot die nooit fouten maakte, maar wel talrijke slippertjes. Hij was
gek op avontuur. Voor het controlecentrum was het duidelijk dat de beide heren hun nieuwsgierigheid niet hadden kunnen bedwingen en bewust de maan links hadden liggen omdat ze de Aarde wilden
verkennen.
Je weet toch dat we die maatregelen in de eerste plaats nemen voor JULLIE veiligheid?! De Aarde is een levensgevaarlijke planeet!
Dat weten we, maar nogmaals: het is nu te laat. We zijn geland.
Khasrol13! Voor deze reis hebben jullie een tweedehands ruimtetuig uitgekozen dat vol verouderde apparatuur steekt. Je hebt de toelating gekregen om daarmee te vertrekken omdat je technisch onderlegd bent en de meeste problemen zelf kan oplossen. En uitgerekend met een dergelijk vehikel trekken jullie naar een gevarenzone! Een zone waar oncontroleerbare, achterlijke en gewelddadige, lompe wezens leven!!
Tja, reageerde Zhm. Maar ook de modernste ruimtetuigen krijgen weleens een probleempje. En ik moet er niet aan denken dat we hier met zon moderne vliegende schotel aan de grond zouden staan. Dan zou de hele mensheid onmiddellijk doorhebben dat we buitenaardsen zijn, zelfs al zagen ze ons met hun ogen toe!
Maar om met een technisch voorbijgestreefd toestel als dat van jullie naar een afgelegen en primitief zonnestelsel te reizen, daar moet je compleet mesjogge voor zijn!

Het controlecentrum was zenuwachtig. En toch merkten Zhm en Rar nog een andere toon in de stem die hen bereikte door de luidspreker. De stem probeerde niet in lachen uit te barsten.
Glimlachend volgden Zhm en Rar het vervolg van de discussie in controlecentrum Weetal.
Die twee! Ze zijn weer bezig! Ze zijn vertrokken met een toestel dat zo oud is dat het slechts op het nippertje door de controles is geraakt... als bestemming hebben ze de meest onwaarschijnlijke plek
van de hele kosmos uitgekozen, een zonnestelsel dat absoluut niemand interesseert, een planeet waar nauwelijks informatie over bestaat en de weinige informatie die voorhanden is, is bepaald niet geruststellend Net di plek hebben beide heren uitgezocht om er ruimtepech te krijgen.

We kunnen niet meer terug zonder takeldienst, zei Zhm. Hij werd ongeduldig en deze keer klonk zijn stem net iets minder vriendelijk.

Aan de andere kant hoorde hij een diepe, lange zucht. Goed, goed. Je hebt je in een gevarenzone geriskeerd, maar je bevindt je niet echt in verboden gebied. We sturen een takeldienst. En je zal alle tijd hebben om de Aarde te verkennen, want de takeldienst zal pas over enkele aardse dagen bij jullie aankomen. Als alles meevalt, tenminste.
Zhm liet weten dat er geen haast bij was omdat ze veilig geland waren, en dat, wat hem betrof, de takeldienst zelfs enkele weken op zich mocht laten wachten.
En hoe ziet die veilige omgeving er dan uit? vroeg controlecentrum Weetal, nieuwsgierig ondanks alles.

We zijn geland in een gebied waar de mensen allemaal in kleine, witte huisjes op wielen wonen. De huisjes hebben kubusachtige vormen, of ovaal, min of meer zoals Khasrol13. Eigenlijk valt Khasrol13
helemaal niet op. Ons ruimtetuig behoort tot de huisjes. Alleen heeft het geen wielen.
Als jullie dat een veilige omgeving noemen moet je het weten. We laten je ophalen. Het is zelfs de eerste keer dat we het nieuwe reddingsschip Sticker zullen inzetten. Zeg nu nog dat het geen goeie
service is!
Prachtig! Minder hadden we van jullie niet verwacht. Mogen we ook weten wie het reddingsschip zal bemannen?
Een zekere Thelussa en Tambina, jullie maar al te goed bekend, niet?
Op de achtergrond weerklonk opnieuw gelach.
En vergeet toch niet dat de bevolking op Aarde erom bekend staat onvoorspelbaar gewelddadig te zijn, herhaalde het controlecentrum. Blijf in het ruimteschip tijdens je verblijf daar.
Het was een nutteloze raadgeving, dat besefte Control Weetal ook. Daarom voegde het eraan toe: Als je ondanks alles op die gevaarlijke planeet toch uit je schelp zou kruipen, laat je dan bijstaan door de computer.
We zijn zeer voorzichtig, verzekerde Zhm hen.
Dat hebben we net gemerkt, was het antwoord. Een gezellig verblijf toegewenst in je aardse huisje. En laat je vooral niet opeten door die inboorlingen.
Tot ziens, Control Weetal.
Tot gauw, charlatans.

Na deze laatste woorden hoorden Zhm en Rar de monotone zoemtoon van een toestel in stand-by. Alle schermen lichtten flauw oranje op en een blauwe tekst vermeldde: STAND BY.
Zhm en Rar keken elkaar aan.
Ziezo ! Ons verblijf op Aarde is administratief geregeld! besloot Zhm tevreden.
Er wacht ons een mooie periode van enkele aardse dagen vooraleer die takeldienst ons zal oppikken, antwoordde Rar glunderend.

Samen staarden ze door de wand, de nacht in, en dachten ze terug aan het moment dat ze het defect hadden ontdekt terwijl Khasrol13 in een gevaarlijke afdaling naar de Aarde toedook. Ze waren er toen allesbehalve gerust in geweest.
Na de geslaagde landing hadden Rar en Zhm het zich gezellig gemaakt. Zhm had voor hen beiden een drankje gehaald terwijl Rar het dossier van deze planeet had opgezocht. Het dossier was vrij snel
verschenen op het scherm.

Aardse mensen zijn onrustwekkend agressief. De hele tijd maken ze ruzie, hebben ze allerhande conflicten, ze organiseren zelfs gewelddadige oorlogen om vrede te bewerkstelligen. De enige vrede die ze kennen is die van het kerkhof. Uitgebreide wetenschappelijke kennis, waarover ze beschikken, gebruiken ze vooral in functie van onderzoek naar en aanmaak van wapens. In plaats van bloed stroomt er waarschijnlijk zuivere adrenaline door hun aderen. Ze hebben een omvangrijke thorax met grote longcapaciteit die vooral een vreselijk grote mond moet dienen. Dit om goed te kunnen brullen. Wie het beste brult, goed manipuleert en voldoende rijk is komt sowieso aan de macht.
Het wordt ten sterkste afgeraden om deze planeet te betreden. Indien men ze toch niet kan vermijden is een zwaar elektronenpistool onontbeerlijk. Nog beter is het om te beschikken over een robot van
het type Kulikul, de robot die sneller schiet dan zijn schaduw.


Rar en Zhm hadden de computer de rest van zijn programma laten opdreunen zonder er verder veel aandacht aan te besteden. Er viel toch niet veel van te leren. Al wat dat ding wist draaide rond agressie en vervuiling. Het overige was gezwets waarbij handig verdoezeld werd dat er over de oorsprong van die agressie nauwelijks iets bekend was.

Rar en Zhm hadden verkozen om de omgeving rond hun ruimtetuig te bestuderen. Ze hadden geobserveerd hoe de dageraad zich langzaam ontplooide. Daarna hadden ze de hele dag lang het komen en gaan van mensen op de camping gadegeslagen. In de avondschemering was een jonge kerel opgedoken. Tussen de struiken naast hun ruimteschip had hij een raar tentje opgeslagen.
Nu leek alles een rustige nacht aan te kondigen.
Ineens tikte Zhm tegen de arm van Rar en wees hij in het duister.

Schaduwen bewogen in de nacht. Niet zomaar enkele schaduwen. Een reusachtig aards ballet speelde zich af in de omgeving van hun ruimtetuig.
Ze lopen steeds twee aan twee. Ze bewegen in koppels.
En dat is nog maar een begin. Ze blijven toestromen.
De schimmen zochten een plaats op het terrein rond Khasrol13 en installeerden zich telkens op ongeveer een tiental meter afstand van elkaar. Enkelen stelden een tent op, de meesten echter niet. Die maakten zich klaar voor een nacht onder de blote hemel.
Ze zijn niet echt uit op comfort, zei Zhm.
Denk je dat dit iets te maken heeft met onze aankomst op Aarde? vroeg Rar.
In dat geval was die jongeman met zijn rare tentje misschien een verkenner, en heeft hij de anderen verwittigd.
Ze gedragen zich gedisciplineerd. Het zou inderdaad een kleine, primitieve krijgsmacht kunnen zijn.
Verdedigers. Misschien zijn het zelfs geen mensen, maar is het een speciaal getrainde hogere diersoort.
Legers bestaan altijd voor een groot deel uit die hogere diersoort, gaf Rar toe.

Ondanks de grote aanwezigheid van koppels rondom Khasrol13 voelden Rar noch Zhm enige angst. Ze wisten uit ervaring dat hun ruimtetuig zo goed als onverwoestbaar was. Zolang ze binnen zaten,
zaten ze veilig.
Er kan natuurlijk ook iets totaal anders aan de hand zijn, dat niets met onze aanwezigheid op Aarde te maken heeft, vervolgde Rar.
Misschien maakt een deel van de menselijke soort elke nacht een nieuw nest, waar ze dan lekker slapen. En de volgende dag trekken ze weer verder.
Zhm knikte. Dat zou kunnen, ja. Dan zouden ze er morgenochtend vandoor moeten gaan.
Het kunnen ook arme vluchtelingen zijn, daklozen die met hun schamele hebben en houwen op de dool zijn. Daarom komen ze aan in het holst van de nacht.
Mmmm... aarzelde Zhm. Ze zien er absoluut niet ondervoed uit. En te horen aan de talrijke boeren en protten die ze uitstoten, denk ik zelfs dat ze zich een rijke voeding kunnen veroorloven. Misschien is die nog lekker ook!
Zin om te proeven?
Als we de computer moeten geloven, dan is een uitstap tussen mensen hetzelfde als een verkenningstocht tussen agressieve wilde dieren... maar ik durf te wedden dat die dieren een bijzonder goede keuken hebben. En daar is het mij om te doen! De maag van Zhm knorde instemmend.

Na verloop van tijd verminderde de activiteit rond Khasrol13.
Tenslotte bewoog er niets meer.
Ze zijn niet bepaald agressief, constateerde Rar.
Nog niet?
Ze komen niet in de directe omgeving van Khasrol13, laat staan dat ze proberen haar aan te raken. Ik vraag me zelfs af of ze haar kunnen zien, in het donker.
De koppels blijven ook op gepaste afstand van elkaar. Slechts op enkele plekken, als het echt niet anders kan, wordt de afstand tussen hen kleiner dan tien meter.
Zo gaat dat ook bij dieren. Als je vogels op een draad ziet, zitten ze allemaal op dezelfde afstand van elkaar. En telkens wanneer er een vogeltje bijkomt, schuiven ze allemaal op tot ze weer netjes op dezelfde afstand zitten.
De vogel die op het einde van de draad zit is natuurlijk altijd de klos, grinnikte Zhm.

Volgens de rotatie van de Aarde was het nu midden in de nacht. Binnenkort zou de zon weer opkomen.
We weten nog niet veel over de Aarde en haar bewoners. Wie weet wat zitten ze daar de hele nacht te doen? Zitten ze op de uitkijk? Slapen ze? mijmerde Rar.
Plots besefte Zhm hoe moe hij was. Slapen een uitstekend idee...
Ok. Jij gaat slapen, ik blijf wakker en hou de wacht.
Als ik genoeg geslapen heb kom ik je aflossen en dan is het jouw beurt. Zhm hoorde het antwoord van Rar niet meer. Zijn gedachten sliepen al.

Rar fixeerde de omgeving. Zijn blik dwaalde over het glooiende landschap onder het maanlicht, over de ondoorgrondelijk donkere heuvels in de verte, met zijn geheimzinnige stilte. Het liefst wilde hij
de deur van Khasrol13 openen, naar buiten glippen en de lucht van deze bizarre planeet opsnuiven. Maar hij was lang niet zo impulsief als Zhm. De ontdekker in hem wilde naar buiten, maar de nuchtere wetenschapper hield hem binnen. Hij wist dat hij de Aarde nog een nacht moest observeren vanuit zijn zetel, langs de doorkijkwanden. Daarna zou hij met kennis van zaken kunnen beslissen of het nog verantwoord was om de planeet te betreden nu die onverklaarbare koppels erbij waren gekomen. En als hij dan besloot om Khasrol13 te verlaten, zou hij de kennis die hij had opgedaan tijdens de observatie kunnen gebruiken om de mens zoveel mogelijk te kunnen nabootsen, om eruit te zien als een mens tussen de mensen.

Een luid gesnurk bereikte Rar. Het kwam van het grasveld naast het ruimtetuig. Van onder de bizarre tent staken twee melkwitte benen ver naar buiten. De benen van de slapende verkenner. De glimlach op het gezicht van Rar werd erg breed.


(wordt vervolgd)



Op deze website kan je het volledige boek lezen.
De gedrukte versie van Camping Martinatuur kan besteld worden door me te contacteren op mijn emailadres.
Alle info met de nodige links vind je op mijn website, www.manonsite.eu.

Camping Martinatuur
Copyright 2008 Manon
manon@skynet.be
www.manonsite.eu
Omslag: Kaisan
ISBN: 9789079457014
NUR: 300
Vertaald naar het Frans onder de titel: Camping Martinature

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Ren Claessens