woensdag 24 januari 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Laure rent (5/5)
Gepubliceerd op: 06-10-2011 Aantal woorden: 598
Laatste wijziging: 06-10-2011 Aantal views: 1280
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Laure rent (5/5)

Manon


(Wat voorafging: Laure en Wim zitten in de trein. Laure heeft Wim verteld hoe haar moeder, die ervoor zorgde dat Laure mannen niet vertrouwde, haar een leven lang bedrogen heeft. Ze vertelt verder hoe na die ontdekking ineens de stem opdook van de leuke kerel die ze al die jaren afgewezen had.)


De bekende stem. Blij verrast keek ik achterom. Bart! Daar liep hij. Hij zwaaide. Ik zwaaide terug.
‘Laure!’
Hij naderde. Hijgend stopte hij voor me. ‘Ik heb je een uur geleden al gezien, aan het station, maar je hoorde me niet, je was gehaast, je liep weg.’
‘Ja,’ zei ik. Zij aan zij wandelden we de winkelstraat door. Ik voelde de twijfel opwellen. De twijfel omdat hij een man was.


‘Nog altijd?’ vroeg Wim.
‘Zo snel raak je niet af van een programma in je hersenen. Al is het een fout programma, en al besef je dat, je klampt je eraan vast,’ zeg ik, en Wim knikt.
‘Al is het een totaal onbetrouwbaar iemand die je met een totale leugen programmeert, eens je op die manier geprogrammeerd bent, raak je het niet zomaar weer kwijt,’ zegt hij ook.

‘Dus daar liep ik. Naast een man. Ik probeerde rustig te blijven. Zoals gezegd, had hij me toen, op dat moment, ten huwelijk gevraagd...’

‘Ten huwelijk gevraagd?!’ zegt Wim.

‘Ik wilde je iets vragen,’ zei Bart.
Ik verging bijna.
Ik dacht echt dat het zover was.
En ik vormde mijn lippen tot een... een... ‘ja’.
‘Jij werkt toch bij de gemeente, niet?’vroeg hij.
‘Ja.’
Ik heb het gezegd!
Ja!


‘Maar wel eventjes in een andere context,’ grinnikt Wim.

‘Ik... mijn vrouw is zojuist bevallen, en ik vroeg me af of er nog plaats is in het kinderopvangcentrum van de gemeente...’ zei Bart.
‘Je vrouw?’ vroeg ik.
‘Ja, Suzy,’ zei hij.


‘Wist je dat niet, dat Bart en Suzy getrouwd zijn?’ vraagt Wim. ‘Het gaat heel goed, weet je. Ze wilden allebei graag een gezin... zij was zwanger...’
‘Wel, nu weet ik het,’ antwoord ik.

‘Een beetje verlegen, verontschuldigend keek Bart me aan. ‘Je weet toch dat ik met Suzy getrouwd ben toen ze zwanger bleek te zijn? Dat weet iedereen toch? En... ach, jij zal toch nooit trouwen, hé?’
Hij zag er
verschrikkelijk gelukkig uit.
‘Ik heb jullie nog niet kunnen feliciteren,’ mompelde ik. ‘Euh... wat die kinderopvang aangaat, ik zal het vragen, ik zal het je laten weten. Nu moet ik snel zijn, sorry, maar anders ben ik te laat voor de trein.’
Ik draaide me om en rende weg.
Een grijze jas, een grijze lange broek, een vrouw met een mannelijk silhouet in de avondschemering.


‘Eerlijk gezegd, ik denk dat hij beter af is met zijn huidige vrouw,’ voeg ik eraan toe.
‘O ja?’ vraagt Wim, en de oprechte verwondering in zijn ogen doet me deugd.
‘Een gewoon meisje dat een lieve man zoekt, en plezier wil hebben met een huis en enkele kindjes... dat vergeleken bij mij, de mannenhaatster, de ingewikkelde, quasi onontwarbare knoop, waar heeft Bart meer plezier aan?’
‘Kan zijn... misschien heb je gelijk,’ zegt Wim. Dan voegt hij eraan toe: ‘Of misschien niet. Misschien zou hij jouw ingewikkelde structuren helemaal niet zo erg gevonden hebben.’
Ik kijk hem aan en glimlach. Wat is hij een lieverd.

De trein hobbelt zachtjes verder. Witte, berijmde wegen bedekt met rode herfstbladeren liggen aan de zijkanten. Tegenover ons neuriet de dikke vrouw mee met een liedje in haar headphones. ‘I’m free, yes I’m free.’


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens