donderdag 26 april 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Ruimte-tijd en aanwezigheid
Gepubliceerd op: 16-08-2011 Aantal woorden: 397
Laatste wijziging: 16-08-2011 Aantal views: 1313
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Ruimte-tijd en aanwezigheid

Manon


Enkele gedichten, een onderzoek naar onze perceptie van ruimte-tijd - misschien ligt daarin een opening naar een leven als vreugde en schoonheid.

Intimiteit

Radio aan.
Nieuwsberichten.
Een ter dood
veroordeelde
wordt vandaag
geëxecuteerd.

Daverend in macht en angst,
desnoods met wapenbezit.
Zoveel ruimtes eisen
onwaarheid,
zwart op wit.

Tot plots

het parfum van realiteit
bloeit, danst, ontplooit...
struikelt!
en herstelt,
even onverwacht.

Geen ik, geen jij
schuift de leugen opzij
wanneer ineens
gelijktijdig
lijfelijk aanwezig
verschillende percepties
perfect in harmonie
bewegen buiten ruimtetijd.



De eendagsvlieg op de rots

Ergens op een rots zit ze, de eendagsvlieg.
Vliegensvlugge onmetelijkheid
Met reusachtig langzame immensiteit.
Perfect in harmonie.

Jonge struiken naast, op
Eeuwenoude wortels.
Mos, prikkende struiken,
Slangen, hagedissen,

Snelle muisjes, slapende eekhoorns
Botten van een opgegeten hert.
Verschillende zintuigen
Verouderen samen
In oneindige verscheidenheid
Van tijdspercepties.

Tijd beschrijven
Wordt er onbelangrijk van.
Onmogelijk.
Tot grote vreugde van het bestaan.

Dat wat voorbij ligt
Aan het concept tijd
(of geen tijd)
Klinkt buiten de tijd
Ineens heel gewoon.
Niet als vraag.

Vlak onder die rots ligt een grot
Als afdaling in de natuur.
Eeuwenoude wortels
Golven in en uit.
Daaronder liggen aardvlakken.
Daaronder ligt nog
Dieper, nog dieper.
Tot het midden van de planeet.

Naar boven toe,
Hoger, nog
Hoger, hoger...
Is het net zo.
Ruimte beschrijven
Wordt er onmogelijk van

Overal en altijd.
Nergens, nooit.
De grens van bestaan.
Schoonheid kent tijd noch richting


Het duister krocht

Haar klamme hand.
De knersende deurklink.
Een doodgewoon huisje.
En buitengewoon groezelig.

Knarsend, piepend
opent de deur van het pand.
Voor ze vertrekt ziet ze een vlek
gemorste koffie op de grond.

De schamele deur sluit zich.
Voor haar glimmen de blaadjes
in de zon.



Stadsleven

Zomer. Zon.
Vakantie.
De Grote Leegte.
Eindelijk
Heerlijke rust.
Stilte.

Pas in september
Wordt parkeren weer moeilijk.
En zoveel fietsen op straat!
In de stralen van de laatste zomer
Botsen toekomstige eindejaars op
Tweede zitters.

Weerberichten worden slechter.
Dagen blijven niet helder.
Zij komen.

Zij lachen.
In de duistere herfst
In miezeige motregens
In grijze straten
Veranderen zij
De donkerte van een dreigende winter tot
Cultuur, cursussen, cafés,
Vrienschap,
Ruzies en misschien
Liefde.


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens