zondag 19 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Judith - De tekening
Gepubliceerd op: 09-06-2011 Aantal woorden: 2773
Laatste wijziging: 30-04-2017 Aantal views: 1611
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De tekening

Judith


Het was een prachtige, warme dinsdagochtend in mei 1998. Trudy was een half uur geleden opgestaan, maar zij stond inmiddels alweer een poosje onder de douche en zij vroeg zich af, of zij de kranen dicht zou draaien, of nog even onder de douche zou blijven staan. Voor het douchen had zij niet de moeite genomen om haar bruine nylons uit te trekken. Het badschuim was daarnet in straaltjes via haar bruine kousebenen naar het afvoerputje afgezakt, zodat de noodzaak om de kousen na het douchen in de wasmand te gooien geheel afwezig was. Zij keek met een half verliefde, half ironische glimlach naar die mollige kousebenen; de natte kousen zaten nu zo strak om haar benen, dat het leek alsof ze aan die benen waren vastgeplakt.
Na lang aarzelen draaide zij de kranen toch maar dicht. Zij verliet de warme douchecel en droogde zich in de weldadige koelte van de aangrenzende leeskamer met zorg af. Die koelte was relatief, want buiten was het al tamelijk warm. Dat deerde haar echter niet zo veel. In de lente- en zomermaanden ging zij, als het heel warm was, zelden de deur uit.
Zij stopte de badhanddoek in de wasautomaat in de keuken, liep daarna naar de slaapkamer en ging daar even op de weegschaal staan. Het wijzerplaatje tussen haar kousevoeten gaf achtentachtig kilo aan. Dat was rijkelijk veel voor een vrouw met een lengte van 1,78 meter. Haar man Dennis was echter heel blij met die twintig overtollige pondjes en zijzelf had in het afgelopen jaar een zekere onverschilligheid jegens haar uiterlijk ontwikkeld. Het was ook in meerdere opzichten een jaar van loslaten geweest. Precies ťťn jaar daarvoor was haar rijke grootmoeder overleden en de enorme erfenis van ruim dertig miljoen gulden stond nu veilig op de spaarrekeningen van haar en Dennis geparkeerd. Zij was om die reden ook meteen met werken gestopt en zij bracht haar dagen nu luierend en lezend door.
Vandaag zou het ook een luie leesdag gaan worden. Het zou voor de verandering ook een solitaire dag gaan worden. Dennis, een freelance-journalist, zou Frits Bolkestein gaan interviewen. Hij had haar bijna gesmeekt om met hem mee te gaan, maar de voorspelde hitte had haar tot een onverbiddelijk "Nee!" gedreven. Zij vond het prima, dat hij af en toe wat journalistieke klusjes deed en zij vond het ook wel leuk om hem af en toe tijdens het uitvoeren van die klusjes te vergezellen. Vandaag echter had zij andere plannen: 'Het A.P. Beerta Instituut', het vierde deel van 'Het Bureau' van J.J. Voskuil lag immers voor haar klaar. Zij was ook niet van plan om zich aan te kleden. Zij zou tot de middag naakt op haar stoel in de leeskamer blijven zitten. Om een uur of twee zou daar de zon op komen te staan en dan zou zij verkassen naar haar bed en daarna zou het waarschijnlijk niet meer zo lang duren, voordat Dennis terug zou keren.
Zij stapte van de weegschaal af, gordde een wit jarretellegordeltje om, maakte de, inmiddels al bijna droge kousen aan de jarretelles vast en huppelde terug naar de leeskamer aan de achterkant van het huis. Dat was overigens maar een schaars gemeubileerd vertrek. Een sjofele, deerlijk versleten divan tegen de rechterwand, een kleine, ronde salontafel en een lage, met donkerbruin ribfluweel beklede stoel langs het venster, meer stond er niet in. De muren waren witgeschilderd en vrijwel helemaal kaal.
Alleen op de wand tegenover de divan hing een ietwat ondeugende tekening van Trudy. Op die door Dennis gemaakte tekening zat zij met haar rug tegen de muur, met haar rechterhand leunend op een poppenwagentje, waarin haar oude teddybeer zat. Het was niet echt een naakttekening, maar zij had haar nachtjapon tot haar heupen opgetrokken en haar mollige kousebenen waren in volle glorie zichtbaar. Wat de tekening zo bijzonder maakte, was haar gelaatsuitdrukking. Die lieve, licht spottende glimlach vormde een mooi contrast met haar prachtige benen. De benen zouden de brute minnaar in een man wakker kunnen roepen; het gezicht had door die glimlach iets engelachtigs en zou precies het tegenovergestelde kunnen bewerkstelligen.
Trudy ging op de lage stoel voor het raam zitten en nam het boek van Voskuil ter hand. Het begon met een verslag van een vergadering van de Commissie. Die vergadering ging voornamelijk over Beerta. Hij had aan het einde van deel drie een beroerte gehad en hij was er in fysiek en psychisch opzicht beroerd aan toe. Zij zat er onmiddellijk weer helemaal in.
Na een poosje dwaalden haar gedachten een beetje af. Zij had ineens weer heel veel zin in seks en zij wilde zichzelf, in afwachting van de terugkeer van Dennis, toch een beetje mooier maken. Na enig nadenken vond zij het niet nodig om zich op te maken; zij beperkte zich tot het kammen van haar haren, het aanbrengen van wat lippenstift en het nog wat strakker trekken van haar kousen. De kousen zaten trouwens al heel strak om haar benen en zouden ook zonder de jarretelles wel om die benen blijven zitten. Toch maakte zij haar kousen niet los. De jarretelles en de kousen hadden natuurlijk een hoge decoratieve waarde en konden om die reden niet zomaar worden losgemaakt of uitgetrokken.
Zij keek wel even, of er ladders in de kousen zaten. Zij vond er inderdaad ťťn: aan de achterkant van haar linkerkous, net onder de boord, zat het begin van een ladder. Meestal kon zij daar niet zo goed tegen en gooide zij een kapotte kous meteen weg, maar zij had geen zin om naar haar kousenlaadje in de slaapkamer te lopen en daar een nieuw paar kousen uit te halen en liet het dus maar zo.
Het was wel een beetje vreemd om alleen te zijn. Zij en Dennis waren, nadat ze vorig jaar met werken waren gestopt, al een jaar onafscheidelijk en de dagen, waarop ze in dat jaar niet samen waren geweest, waren werkelijk op de vingers van ťťn hand te tellen. Zij miste hem eigenlijk wel. Helaas kon zij hem niet even bellen, want hij vertikte het nog steeds om een mobiele telefoon aan te schaffen. Hij was in meer opzichten nogal ouderwets en koesterde hun tweeŽntwintig jaar oude stereo/hi-fi-installatie, hun tien jaar oude televisie, hun zeven jaar oude videospeler en zijn drie jaar oude walkman. Zij vond het wel charmant van hem, zijn neiging om hun spullen een ziel toe te kennen en ze ook een heel lang leven te gunnen, en ging slechts voor de schijn wat meer met haar tijd mee dan hij.
Zij keek naar buiten en luisterde naar het gekakel van de kippen in de tuin van haar overburen. De kippen waren nog niet zo lang geleden door die buren aangeschaft. De haan ontbrak gelukkig, al vond zij dat ook wel weer een beetje zielig voor de dames in dat veel te nauwe hok. Zij vroeg zich af, hoe de kippen op de hitte van vanmiddag zouden reageren. Het was nu eigenlijk al te warm naar haar zin, maar de wetenschap, dat Dennis nu in zijn colbertje en zijn overhemd zijn opwachting bij de politieke leider van de VVD moest maken, maakte haar heel vrolijk. Het was zijn verdiende loon. Hij had nu ook in zijn T-shirt en zijn sportbroekje op de divan kunnen liggen en van de aanblik van zijn mollige, naakte vrouw kunnen genieten.
Op dat moment werd zij ruw uit haar aangename gemijmer gehaald: door de bel van de voordeur. Zij stond op, rende naar het raam in haar slaapkamer en gluurde even vanachter de gesloten gordijnen naar buiten om te kijken, wie het was. Het bleek, zoals zij eigenlijk al verwachtte, haar moeder te zijn. Een struise dame van zevenenzestig, die er uitzag als een struise dame van vijfenvijftig. Trudy schoot in de lach. Sinds Trudy niet meer werkte, had haar moeder de gewoonte om zeker drie keer per week onverwacht bij haar dochter en schoonzoon binnen te vallen. Zij bleef nooit lang; meestal was zij na een half uur alweer verdwenen. Haar moeder had haar gezicht tussen de gordijnen inmiddels gezien en liet dat ook luidkeels blijken:
"Hee, dom wicht! Doe die verdomde deur open!"
Trudy reageerde met een nogal oneerbiedig handgebaar, dat haar moeder dus niet kon zien en deed daarna een greep naar haar beige, deerlijk versleten ochtendjas, die over de leuning van een stoel hing. Op haar weg naar de gang, waar het knopje zat, waarmee zij de deur kon openen, trok zij de ochtendjas aan. Zij gordde hem op een wat slordige manier om, drukte op het knopje, opende de deur naar het portaal, liep het portaal op en posteerde zich bovenaan de trap. Haar moeder droeg een wit, hooggesloten zomerjurkje, bruine nylonkousen, witte schoenen en een grote, bruin-leren schoudertas. Zij leek, zoals al gezegd, in niets op een vrouw van zevenenzestig, hetgeen Trudy, zoals zo vaak, een vaag geluksgevoel gaf. Als zij op dezelfde langzame en relaxte manier oud zou worden als haar moeder, lag er voor haar een hele plezierige, oude dag in het verschiet.
"Stoor ik?", vroeg haar moeder, tijdens het bestijgen van de trap.
"Nee, hoor! Dennis is er niet! We waren dus niet aan het vrijen."
"Je ziet er anders best wel een beetje verhit uit."
"Het is heel warm, mam!", verzuchtte Trudy, "En ja, ik was ook wel een beetje over seks aan het fantaseren."
"Heel goed, kindje!", riep haar moeder schaterend, "Dat doe ik ook heel vaak."
"Over Kitty?", vroeg Trudy, doelend op haar moeders levensgezellin.
"Neuh, niet over Kitty. Als ik fantaseer, fantaseer ik over iets spannends en dus niet over Kitty."
Trudy en haar moeder liepen naar de keuken, waar Trudy meteen de, nog voor de helft met water gevulde waterkoker aanzette. Zij keek daarna naar haar moeder, die op de drempel van de keuken was blijven staan, en vroeg zich af, of het zin had om door te vragen over de fantasieŽn van haar moeder en dan natuurlijk het liefst, zonder dat zij door haar moeder werd gedwongen om ook over haar eigen fantasieŽn te praten.
"Ik vraag mij wel eens af, of jij wel eens dezelfde fantasie hebt!", zei haar moeder, meer tegen zichzelf dan tegen haar.
"Tja, dan zult u mij toch echt moeten vertellen, wat die fantasie is."
"Ik peins er niet over. Dat ga ik je echt niet vertellen!"
"Waarom niet?"
"Omdat ik je dan ook over het waarom moet vertellen?"
"Welk waarom?", vroeg Trudy, een beetje sullig.
"Dan zou ik je moeten vertellen over iets, wat er is gebeurd, toen ik zeventien was en dat wil ik je besparen."
"Was het dan iets ergs?"
"Ach, ik weet het eigenlijk niet. Er is mij toen zelf eigenlijk niets overkomen, maar het was toch wel iets heel ergs en ook iets heel naars, ja!"
"U maakt mij wel erg nieuwsgierig, mam!"
"Dat is wel eens goed voor je. Als ik later dood ben, zul je het misschien nog wel eens te horen krijgen van iemand aan wie ik het wel heb verteld. En misschien zul je er dan ook wel redelijk evenwichtig mee om kunnen gaan."
Op dat moment had Trudy haar moeder het liefst een enorme draai om haar oren gegeven, maar zij beheerste zich. Sterker nog: zij vroeg zelfs niet meer door. Ze fabriceerde twee kopjes espresso voor haar en haar moeder, deed in beide kopjes twee zoetjes en twee theelepeltjes en ging haar moeder voor naar de leeskamer, waar zij zelf weer op de stoel en haar moeder op de divan plaatsnam. Tijdens het roeren van haar koffie merkte zij, dat haar ochtendjas openviel. Zij deed er niets aan, tot grote hilariteit van haar moeder.
"Je ziet er fantastisch uit, lieverd!", zei haar moeder, met een wat gemeen lachje.
"Dank u!"
"Ik snap nu best, waarom Kitty de laatste maanden zo verliefd op je is."
"HŤ?"
"Ja, jŰh! Sinds je net zo dik bent als ik, is zij helemaal weg van je."
"Ik ben helemaal niet net zo..."
"Je bent wel net zo dik als ik. Ik schat, dat je nu om en nabij de negentig kilo weegt."
"Nee, hoor!", zei Trudy, met een zegevierend glimlachje, "Daar zit ik nog net onder! En dat moet ook, anders verlies ik de weddenschap met Dennis."
"Welke weddenschap?"
"Ik heb hem beloofd, dat ik dagelijks met hem ga joggen als ik negentig kilo weeg."
"En dat wil je liever voorkomen?"
"Als het effe kan wel, ja!"
"Dat moet je inderdaad zien te voorkomen, ja! Het zou zonde zijn als je die mooie, extra pondjes weer kwijt zou raken."
"Maar vertel 'es verder over Kitty!"
"Ach, er is verder niks over te zeggen. Zij is smoorverliefd op je, maar zij weet natuurlijk ook wel, dat zij je niet kan krijgen. Maar zij vertelde mij gisteren nog, dat zij dolgraag mijn favoriete fantasie met je zou willen uitleven."
"Welke fant...."
Zij stokte, omdat zij besefte, dat haar moeder haar vraag toch niet zou beantwoorden en nipte met een wat nukkig gezicht aan haar espresso. Zij was wel heel verbaasd over het nieuws van haar nieuwste verovering. De kracht van haar sexappeal, waarmee zij ook heteroseksuele vrouwen en homoseksuele mannen soms danig van de wijs kon brengen, bleef haar van tijd tot tijd verrassen. Op dat moment zag zij, dat haar moeder volledig door iets anders in beslag werd genomen en wel door de tekening van Trudy aan de muur.
"Ik wil hem hebben!", zei zij, met een vreemde, lage stem.
"Wat wilt u hebben?"
"Die tekening van jou! Ik wil hem aan Kitty cadeau geven. Voor haar verjaardag! Ik wil hem, heel pontificaal, op de schoorsteenmantel hangen, zodat ik Kitty elke dag met haar onmogelijke liefde voor jou kan kwellen."
"Dat kan niet, mam!"
"Waarom niet?"
"Omdat Dennis die tekening gemaakt heeft!"
"Nou, en?"
"Hij wil niet, dat er ook maar ťťn van zijn tekeningen van mij het huis verlaat. Hij wil niet, dat andere mensen zich aan mij verlustigen."
"Dat kan wel zijn, maar ik wil die tekening toch hebben."
"Dat moet u dan zelf maar aan hem vragen."
"Nee, dat kan ik niet doen! Dan zegt hij natuurlijk 'Nee!'"
Haar moeder stond op, liep naar de ingelijste tekening toe en nam hem van de wand. Trudy zag het lachend aan, maar moest vervolgens toezien, hoe haar moeder de tekening, zonder iets te zeggen, in haar tas liet glijden.
"Dit kan echt niet, mam!", riep zij ontsteld, "Ik krijg hier echt een gigantische ruzie met Dennis door."
"Dat zal wel meevallen, hoor!", zei haar moeder, terwijl zij met een vrolijk gezicht weer op de divan ging zitten.
"Denkt u?"
"Ik weet het wel zeker! Dennis kan niet boos worden op vrouwen en zeker niet op ons tweeŽn. Daar is hij simpelweg niet toe in staat. Daar heeft hij echt de genen niet voor."
"Hm, dat zou best wel eens kunnen, ja!"
Trudy besefte, dat haar moeder zometeen weer weg zou gaan. Haar moeder dronk op dat moment inderdaad met een forse teug haar kopje leeg. Zij zette het kopje op het schoteltje neer, wierp haar dochter een peilende blik toe en stond tenslotte weer van de divan op.
"Gaat u nou alweer weg?", vroeg Trudy, met goed gespeelde verbazing.
"Ja, ik ben bang, dat je zometeen toch op een hele argeloze manier met een argument op de proppen komt, waardoor ik die tekening toch hier moet achterlaten en dat wil ik niet! Ik wil hem echt hebben!"
"Ik kan op het ogenblik echt geen argument bedenken, hoor!"
"Dat kan wel zijn, maar ik wil toch niet het risico lopen, dat je er wel een bedenkt."
"Ik zal hem wel zeggen, dat ik er enorm door gevleid ben."
"Prima, kindje! Dat zal hem echt wel vermurwen."
Zij boog zich naar Trudy over, kuste haar met de woorden "Dag, kindje, droom maar lekker verder!" op het voorhoofd en liep daarna met een ferme tred de kamer uit. Trudy hoorde, hoe haar moeder de trap afdaalde en daarna de voordeur opende en weer liet dichtvallen. Zij wist niet goed, wat zij van de actie van haar moeder moest denken. Eigenlijk werd zij heen en weer geslingerd tussen haar angst voor de reactie van Dennis en haar trots over de impact, die de tekening op de arme Kitty zou hebben. Zij had ook niet gelogen tegenover haar moeder: zij voelde zich echt zeer gevleid, zowel door de onthulling van haar moeder over Kitty's gevoelens voor haar, als door de 'diefstal' van de tekening. Uiteindelijk won de trots het van de angst. Zij had wel het een en ander aan Dennis uit te leggen, maar zij was er zeker van, dat zij daarvoor wel de juiste bewoordingen zou weten te vinden.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Renť Claessens