zondag 15 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De bamboefluit (8/11) - een poëtische thriller
Gepubliceerd op: 09-06-2011 Aantal woorden: 846
Laatste wijziging: 09-06-2011 Aantal views: 1509
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De bamboefluit (8/11) - een poëtische thriller

Manon


(Wat voorafging: Bert is niet in zijn huis, maar Marianne heeft de bamboefluit zien liggen in zijn woonkamer...)


‘Ik heb geen bamboefluit. Dat was een cd.’
‘Eruit! ERUIT!’

Ze was zich bewust van de woorden die Bert tegen haar geroepen had, ze wist het nog, maar dat telde niet langer. Ze zag alleen het instrument waar ze zo vaak van gedroomd had.
Als in trance stak ze haar hand uit. Pas daarna zetten haar voeten zich in beweging en begon ze te stappen, de stappen die nodig waren om tot bij het instrument te komen.
Ze strekte haar arm uit boven de papieren. Greep. Voelde het bamboehout onder haar hand. De ronde vorm. De gaten in de vorm.

Voorzichtig, uiterst voorzichtig, alsof ze een kristallen instrument in haar hand hield, bracht ze het naar zich toe en bekeek het. In gedachten hoorde ze niets meer, geen verwittiging dat ze hier niet uitgenodigd was, geen vermaning dat dit het instrument van Bert was en niet van haar. In Mariannes gedachten klonk alleen nog de stilte van de natuur. De klank van de vijver in de avond, met vogels die hadden besloten om te rusten, padden die nog wat kwaakten, krekels die met hun kleine lijfje tot meters ver in de omtrek hun stem lieten horen.

De stilte van de avond, de krekels, een uil, een dwarrelend blad. En daartussen, misschien, de klank van de adem. Haar adem in de bamboefluit. Ze tastte over het instrument, voelde het warme hout tegen haar vingers. De verschillende gaten waar de levensadem van de mens doorheen werd geblazen en die meespeelde met het leven. Ze ging zitten en hield de fluit stevig vast in haar beide handen.

‘Ik héb geen bamboefluit. Dat was een cd! Een cd! Een cd!’
De woorden liepen rond in haar hoofd, maar ze hoorde ze niet.
'ERUIT! ERUIT!'
Ze zag alleen de bamboefluit. Hoe zou hij klinken in deze woonkamer? Als een ervaren muzikant de fluit zou bespelen, zou de kamer veel te klein zijn. Maar zij kon nog niet spelen.
Hoe zou de fluit klinken als ze hem probeerde in deze ruimte?
Als ze het eens deed?
Zachtjes, heel zacht.
Onhoorbaar bijna.

Ze keek om zich heen en zag nauwelijks iets. De woonkamer was donker. Het kleine venster had zo’n dikke gordijnen dat er zeer weinig licht door naar binnenviel. De sombere meubels en het bloemenbehang zorgden al evenmin voor een lichte indruk. Marianne zag alleen zichzelf, de fluit in haar handen en de stoel waarop ze ging zitten. Ze bracht het instrument naar haar lippen. Even wierp ze nog een tamelijk schichtige blik naar de deur. Niets. Niemand. Even draaide ze de fluit nog om in haar handen, en bekeek ze hem langs alle kanten. Aan de uitgang merkte ze hele kleine, ijzeren haakjes op. Dat kwam vreemd over. Als een teleurstelling. Ze had altijd gedacht dat de fluit uitsluitend uit natuurlijk materiaal bestond. Bamboe.
Het deed er echter niet meer toe. Ze was al teveel in de ban. Snel onderzocht ze nog het mondstuk. Dan haalde ze adem. Ze bracht de fluit naar haar lippen en blies.

Er ontstond een vreemde, rauwe klank. Ze liet het instrument bijna vallen. De fluit had een toon geproduceerd als van een dier dat kon bijten.
De klank stierf weg en de fluit werd weer hout in haar handen. Ze glimlachte en bracht hem opnieuw naar haar mond. Ze begon weer in te ademen.

Voetstappen in de gang. Snelle stappen. Luid, stampend.
Bert stond in de deuropening. Groot, dreigend.
‘Niet doen!’ riep hij. ‘Hou daarmee op! Niet doén!’
Marianne lachte schalks zijn richting uit en vulde haar longen helemaal. Ze voelde zich niet meer dan een ondeugend kind dat doet wat het erg graag wil doen. Ze bracht haar lippen opnieuw naar het mondstuk.

Het volgende moment lag ze op de grond. Haar hoofd was hard tegen de vloer aangekomen, haar benen lagen nog verstrengeld tussen de poten van de stoel. Bert lag met zijn hele lichaam over haar uitgestrekt en deelde hardhandig meppen uit over haar gezicht. Haar achterhoofd beukte tegen de grond. Ze verzette zich, ze gebruikte armen en benen om terug te vechten, om tegen zijn zware, logge lijf te stampen. Terwijl ze probeerde los te spartelen en hem van zich af te schudden, bleef hij doorhameren, op haar borst, haar armen, haar buik. Overal waar hij aan kon klopten zijn handen met de kracht van een vrachtwagen, zo leek het wel.

Marianne werd woedend. Ze voelde haar adrenalinepeil razendsnel omhoog gaan. Het duurde niet lang eer ze er ook op los kon gaan. Bert en Marianne rolden over de grond tot in alle hoeken van de kamer.
Toen Bert haar uiteindelijk toch weer onder zijn zware lijf gevangen hield, vlamden haar ogen van razernij.
Met haar vrije arm reikte ze tot aan de bamboefluit die onder de stoel lag.


(wordt vervolgd)




Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens