woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - De bamboefluit (5/11) - een poŽtische thriller
Gepubliceerd op: 30-05-2011 Aantal woorden: 656
Laatste wijziging: 30-05-2011 Aantal views: 1649
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De bamboefluit (5/11) - een poŽtische thriller

Manon


(Wat voorafging: Mart, de vrouw van Bert, is naar het ziekenhuis gebracht. Marianne wilde hem bijstaan, maar werd buitengegooid. En in de kennel van Bert laten de honden niets van zich horen...)


Jarenlang hadden de jonge, levendige honden van Bert hevig gereageerd op elk signaal van de buitenwereld. Ze deden niets liever dan samen blaffen en grommen. Bij het minste geluid sprongen ze tegen de afrastering op, liepen ze in het rond, huilden en jankten als een roedel honden. Bij het kabaal van een ambulance, de vele onrustwekkende stemmen van allerlei mannen, het gehuil en geroep van Bert daartussenin, kon het niet anders of de honden zouden in alle staten geweest zijn. Klaar om te vechten, indien nodig. Ze zouden veel harder geblaft hebben dan gewoonlijk. Nog veel meer hun verschillende stemmen laten horen, en uren aan een stuk ononderbroken samen blijven huilen. Zelfs al waren hun reacties de voorbije maanden rustiger geworden, in deze omstandigheden zouden ze van zich laten horen.

Waarschijnlijk keek Bert haar na. Gluurde hij door een gordijn om te controleren of ze echt wegging. Marianne draaide haar rug naar zijn huis, trok haar jekker dicht en zette er stevig de pas in. Zonder op of om te kijken stapte ze door, tot ze er zeker van was dat ze buiten zijn gezichtsveld was.

Vlak voor ze de vijver bereikte, keek ze even achterom.
Niemand. Bert volgde haar niet.
Ze liep naar de rand van de weg. De wind was helemaal gaan liggen. Bladeren hingen stil aan de bomen. Zelfs de vogels hadden hun avondgezang gestaakt. In de verte weerklonk al de eerste doordringende roep van een oehoe.
Ineens schrok ze op.
Een vleermuis die zich vlakbij bevond fladderde zigzaggend verder. Net een dronken vogel.

In het duister verliet ze de baan en betrad ze het hoge gras, nat van de avonddauw. Het ritselde bij elke pas en ze concentreerde zich om zo onhoorbaar mogelijk het veld te betreden. Aan de ene kant lag de glinsterende vijver, met de padden die zich niets van haar aanwezigheid aantrokken en hun rauwe avondlied zongen.
Aan de andere kant lag het terrein van Bert en Mart. De flinterdunne draad van hun omheining was goed zichtbaar, zelfs onder de dikke eiken. Het kostte Marianne geen enkele moeite om eronderdoor te kruipen.
Op hun terrein stonden heel wat bomen. Daartussen scheen het licht van Berts huis.
Marianne verborg zich achter de stammen om min of meer ongezien te blijven terwijl ze behoedzaam in de richting van de kennel liep.

De speelruimte vlak voor de hokken, waar de honden vroeger dolden en jankten, was leeg.
Marianne kon de bakken onderscheiden waaruit de honden te eten kregen.
Ook die waren leeg.
Ze staarde tot in de hokken achter de grote ruimte. De hokken waar de koude nachten warmer waren, en waar de regen niet binnen kon. Het was er donker, maar Mariannes ogen waren de duisternis al gewend.
In de hokken zag ze geen gemuilkorfde of vastgebonden dieren.
Geen slapende honden.
Helemaal geen honden.

Marianne bleef voor zich uit staren in het duister, in de leegte. Ze probeerde te bevatten wat hier aan de hand was.
De kennel was verlaten.
Dat was onmogelijk.
Toch was het zo.

Het was zo vreemd dat ze zichzelf er niet toe kon brengen om onmiddellijk rechtsomkeert te maken en terug te keren naar het gebied van de vijver. Geruime tijd stond ze daar, even onbeweeglijk als de bomen, ze versmolt er haast mee. Toch merkte haar roerloze lichaam plots, haast onbewust, iets op. Een verandering.
Ze schrok, keek de richting uit van het ongewone. Ze merkte nog net het einde van een beweging. Een beweging van iets achter een boomstam. Of van iemand. Een schim die meer was dan een schim. Een groot dier of...
Bert?


(wordt vervolgd)


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Renť Claessens