woensdag 20 september 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Judith - The Mask
Gepubliceerd op: 25-05-2011 Aantal woorden: 2794
Laatste wijziging: 25-08-2017 Aantal views: 1633
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

The Mask

Judith


Carry, een knappe, mollige blondine van achtentwintig, was na een lange, vermoeiende werkdag eindelijk op weg naar huis en reed nu over de boulevard van Zandvoort. Haar kleding had vandaag een luchtig karakter: zij droeg een vrolijk, wit zomerjurkje, met een diep decolletť, bruine nylonkousen en bruine, open schoenen, met half hoge hakken. Die schoenen stonden op dit moment overigens onder haar benen; zij bediende de pedalen met haar kousevoetjes.
Voordat zij van haar werk in Haarlem was vertrokken, had zij haar jurkje tot ver boven haar knieŽn opgetrokken, waardoor, behalve haar enigszins verfrommelde kouseboorden, haar witte jarretelles en haar blote bovendijen, ook een beetje van haar bruine schaamhaar zichtbaar was. Zij was er zich vaaglijk van bewust, dat zij er een beetje uitdagend bij zat, maar het was vandaag heel warm en dus liet zij het maar zo.
Zij verliet de boulevard, reed de Jacob van Heemskerckstraat in en stopte precies voor haar huis. Haar humeur was niet al te best. De hittegolf duurde al enige dagen en zij had er nu schoon genoeg van. Gelukkig was het vandaag vrijdag en kon zij het komende weekend een beetje uitrusten. Zij was ook vast van plan om het hele weekend niets uit te voeren. Zij zette de motor af, trok haar schoenen aan, stapte uit, nam haar schoudertas van de achterbank en sloot de auto af. Het was buiten gelukkig iets koeler dan in de auto, maar zij was blij, dat zij daarnet in het toilet op haar werk haar ondergoed had uitgetrokken.
Zij liep naar de deur van het flatgebouw, waarbij zij de aandacht trok van een passerend groepje van vijf, nog net niet laveloze Britse toeristen. Ze waren om en nabij de dertig en dat blonde, mollige vrouwtje met haar forse borsten, haar geblokte figuurtje en haar prachtige, stevige benen viel zeer in de smaak bij hen. Carry liet de lacherige schimpscheuten en de van enige beschaving gespeende, seksuele toespelingen gelaten over zich heen gaan, maar kon het tegelijkertijd hooglijk waarderen, dat ze haar ongemoeid lieten passeren. Zij opende de voordeur van het flatgebouw en betrad met een zucht van verlichting het trappenhuis. Daar was het namelijk heerlijk koel.
Voor zij op het knopje van de lift drukte, bleef zij even staan om van die koelte te genieten, maar toen zij uiteindelijk wel op het knopje drukte, bleef de lift lang weg. Zij vertikte het echter om de trap te nemen. Daarvoor was de koelte in dit trappenhuis toch echt te plezierig; daar moest zo lang mogelijk van worden genoten. Zij bukte zich om haar kousen op de aanwezigheid van ladders te controleren en dat kwam haar op een stevig gejoel van buiten te staan. Twee van de Britse toeristen waren nog niet doorgelopen, vermoedelijk in de hoop om haar nog een beetje te kunnen pesten, en ze zagen dus meteen hun kans schoon. Zij liet zich niet door hun obscene gebaren en hun geschreeuw uit het veld slaan en hervatte haar controlewerkzaamheden met een consciŽntieus aandoende ernst. Zij wist, hoe mooi haar benen waren, zij wist, dat haar, zo mogelijk nog mooiere borsten op een hele speelse manier bijna uit haar jurk vielen, zij wist, dat de deur tussen haar en de dwaze Britten veilig op slot zat en zij wist dus, dat zij de Britten straffeloos kon treiteren. Dat deed zij dus ook, tot de komst van een lege lift de schermutselingen uiteindelijk afsloot.
Eenmaal in de lift schoot zij keihard in de lach. Zij lachte nog steeds, toen de lift de derde verdieping had bereikt, maar bleef daarna even in het trappenhuis staan wachten, tot de Engelsen de straat hadden verlaten. Zij wilde toch liever niet, dat ze wisten, waar zij precies woonde. Een paar seconden later rende zij wel met haar huissleutel in de hand de galerij op. Haar man Danny was vermoedelijk al thuis. Hij had vandaag vrij en als hij zijn belofte was nagekomen, had hij vandaag al de boodschappen voor het weekend in huis gehaald. Zij opende de deur, betrad het huis en liet toen van schrik de tas op de vloer vallen. Er stond namelijk een gemaskerde man in het gangetje naar de huiskamer. Hij droeg een wit masker, dat alleen de ogen openliet, en die ogen staarden haar volkomen emotieloos aan.
Op Carry's, op verbijsterde toon gestelde vraag, "Wie bent u?", kwam geen antwoord. De man met het masker, die hetzelfde, rode T-shirt en hetzelfde goor-witte sportbroekje als Danny droeg, deed wel een stap naar voren om de deur met een ferme klap dicht te kunnen gooien. De man met het masker was natuurlijk Danny en hij gedroeg zich ook, zoals hij zich altijd gedroeg als zij thuiskwam. Zijn volgende stap was namelijk het uittrekken van haar jurkje. Hij deed het door het snel en handig over haar hoofd te trekken en de derde stap, het blinddoeken van Carry, geschiedde met dezelfde efficiŽntie. Zij was eerst te overdonderd om er op te kunnen reageren; daarna vond zij het hele gedoe zo spannend, dat zij geen kik gaf en heel gedwee op zijn volgende stap wachtte.
Die liet lang op zich wachten. Danny leek zich zeer te amuseren met het ongestoord bekijken van zijn naakte, geblinddoekte vrouw. Zij dacht aan de ontmoeting met de Engelsen van daarnet en barstte onmiddellijk in een schaterlach uit. Wat zouden ze jaloers zijn geweest als ze haar zo hadden zien staan! Danny reageerde in het geheel niet op haar gelach. Hij bleef om haar heen drentelen, zonder haar aan te raken. Carry hikte nog een beetje na, maar daarna was het stil in het flatje.
Zij vroeg zich wel af, wat hij met haar zou gaan doen. Een stevig potje neuken was het meest voor de hand liggende vervolg, maar toen hij haar optilde en over zijn schouder gooide, merkte zij tot haar grote verbijstering, dat hij haar de keuken binnendroeg. Hij legde haar op de keukentafel neer en manoeuvreerde net zo lang met haar overigens zeer gewillige lijf, tot zij in kleermakerszit op de tafel zat. Zij hoorde, hoe hij een stoel naar achteren schoof en hoe hij vervolgens op die stoel ging zitten. Daarna werd het weer stil.
Carry schoot opnieuw onbedaarlijk in de lach, maar opnieuw reageerde Danny daar met een hardnekkig stilzwijgen op. Uiteindelijk was ook zij stil en leek geen van hen te willen praten. Opeens hoorde zij, hoe er mensen over de galerij liepen. Ze veroorzaakten het begin van een angstaanval bij haar. Wat zouden de buren wel niet denken als zij haar naakt op de tafel zouden zien zitten? En wat zouden ze van dat figuur met dat gruwelijk enge masker denken. Zouden ze hem voor een verdwaalde kannibaal aanzien? Of voor een volkomen verknipte zedendelinquent? Toch bleef ook zij nog steeds hardnekkig zwijgen. Zij wilde pas weer gaan praten als hij wilde zeggen, wat hij met haar wilde gaan doen. Luttele seconden later werd zij op haar wenken bediend.
"Als ik een masker draag en jou een blinddoek omdoe, heet je Marty!", zei hij, met een montere stem, "Marty Whitehead om precies te zijn! Oftewel: de Canadese actrice Marty Whitehead, die, op haar kousen en haar jarretelles na, altijd naakt is, altijd geblinddoekt is en altijd geheel naar mijn pijpen danst."
"Kun jij niet beter Whitehead heten?"
Danny schoot nu zelf onbedaarlijk in de lach en het duurde best wel lang, voordat hij zichzelf weer onder controle had.
"Nee, jij bent van ons degene, die Marty Whitehead heet", hernam hij, met enige moeite.
"En hoe heet jij dan?"
"Je mag... Nee, je moet mij Mask gaan noemen."
"En als ik je anders noem?"
"Dan zal ik heel boos en heel gemeen gaan worden."
"Hm, kinky!"
"Ik meen het, hoor! Je moet mij altijd Mask noemen en je moet verder ook altijd precies doen, wat ik zeg."
"Nou goed dan, lief, gek maskertje van mij, dan zal ik je wel Mask gaan noemen en gehoorzaam aan je zijn."
"Ik had niet anders verwacht!"
"Goed, ik weet nu, hoe je heet, maar ik wil ook graag weten, wat je bent."
"Ik ben de gemaskerde man met wie je de komende jaren ongestraft mag vreemdgaan."
Carry was met stomheid geslagen en ook Danny was even stil. Op dat moment besefte zij opeens, dat hij, behalve die mysterieuze, Canadese actrice, voor dit malle maskergedoe nog een duidelijke inspiratiebron had gehad: popzangeres Laura Branigan. Hij had Branigan zelf eens omschreven als een ''vreselijk, lekker mokkel, dat vreselijke kutmuziek maakt'', maar Carry had hem bij die gelegenheid verteld, dat zij de clip van 'Self Control' een ''waanzinnig geile clip'' vond en dat had hij dus duidelijk onthouden.
"Waar zijn je regenjas en je bolhoed eigenlijk?", vroeg zij, langs haar neus weg.
Opnieuw schoot hij in de lach en ditmaal was de lachbui nog hardnekkiger dan daarnet en uiteindelijk gaf hij zich er maar aan over. Zij hoorde, hoe hij zijn masker afdeed en het volgende moment verwijderde hij ook de blinddoek. Zij knipperde even tegen het felle schijnsel van de keukenlamp en keek daarna meteen over haar rechterschouder naar het venster. De gordijnen bleken tot haar grote oplichting dicht te zijn.
"Wie zegt, dat ik vreemd moet gaan met die enge Mask?", vroeg zij, op hoge toon.
"Dat zeg ik! The Mask is mijn gemene alter ego, die mijn brave ego moet gaan straffen voor het feit, dat hij voor ons huwelijk een heleboel keren is vreemd gegaan."
"Tja, daar is eigenlijk geen speld tussen te krijgen! Je bent zelfs met twee vrouwen vreemd gegaan. Dus eigenlijk moet je nog een gemeen alter ego bedenken, met wie ik vreemd kan gaan."
"Je kunt het ook overdrijven", mompelde hij, met een ietwat stuurse gelaatsuitdrukking.
"Ach, ik denk bij nader inzien, dat ik aan The Mask wel genoeg zal hebben!"
"Echt?", vroeg hij, ineens weer heel blij.
"Ja, dat denk ik wel!"
"Ah, dat is fijn!"
"Kun je nog wat meer over je fantasie vertellen?"
"Ja, hij is gebaseerd op een Canadees toneelstuk, waarvan ik lang geleden een recensie heb gelezen. Marty en The Mask wonen in een totalitaire, racistische maatschappij. Marty is een hoer, die om die reden ter dood is veroordeeld, en The Mask is een zwarte man, die op het allerlaatste nippertje haar leven heeft gered door met haar te trouwen.''
''Waarom heeft hij dat dan gedaan?''
''Hij was de beul, die het vonnis over haar moest voltrekken, maar dat kon hij niet, omdat hij haar te lief en te mooi vond en toen hij daarna het aanbod kreeg om haar leven te redden door met haar te trouwen, nam hij dat aanbod met beide handen aan.''
''Hij is dus uit medelijden met mij getrouwd!'', zei zij, met een wat sip gezicht.
''Nee!'', zei hij, terwijl hij meteen haar handen greep, ''Hij is met je getrouwd, omdat hij van je houdt en je aanbidt, net zoals ik van je hou en je aanbid.''
De beteuterde gelaatsuitdrukking verdween meteen van haar gezicht en Danny vervolgde zijn verhaal daarna met veel flair en enthousiasme:
''Hij is weliswaar heel streng voor haar, maar daar heeft hij dus een hele goede reden voor. Hij moet haar namelijk alsnog ter dood brengen als zij bij hem weg zal gaan en hij wil haar om die reden dus echt onder de duim houden. Toch is hij eigenlijk ook heel lief en fijngevoelig voor haar, want het masker en de blinddoek zijn alleen maar bedoeld om Marty, die hij ook van racistische neigingen verdenkt, niet voortdurend met zijn huidskleur te confronteren. Met dat masker en met die blinddoek probeert hij dus zijn huwelijk en tegelijkertijd ook haar leven te redden. Dat lukt hem ook wel. Zij houdt veel van hem, zij vindt het heerlijk om met hem naar bed te gaan en zij zal dus ook nooit bij hem weggaan."
"O, wat een prachtige fantasie!", murmelde zij voor zich heen.
"Meen je dat?"
"Ja, ik vind hem echt prachtig! En ik zal er echt heel erg van gaan genieten, hoor!"
"Dat is ook de bedoeling!"
"Wat voor seks kan ik eigenlijk van The Mask verwachten?"
"Goede seks, natuurlijk!"
"Wat versta je daaronder?"
"Bij hem zal de hartstocht wat meer onder de oppervlakte liggen dan bij mij. Dat soms hersenloze gebeuk van mij zal hij je dus besparen."
"Leuk! Het moet voor jou trouwens ook wel grappig zijn om op een heel andere manier met mij te neuken."
"Ja, maar dat is natuurlijk niet het belangrijkste", zei hij, met een wel heel schijnheilige gelaatsuitdrukking.
"En in welke frequentie komt hij mij bezoeken? Oftewel: hoe vaak mag ik Marty Whitehead II zijn?"
"Zeg jij het maar! Hij is jouw minnaar en hij staat geheel in jouw dienst en tot jouw beschikking!"
"Wat dacht je van minimaal vier keer per maand?", vroeg zij.
"Sounds fair!"
"Kan ik bij The Mask ook nog speciale attributen of speciale handelingen bestellen?"
"Wat voor speciale attributen en wat voor speciale handelingen?"
"Nou, ik neem aan, dat ik voor het betere befwerk niet bij The Mask moet zijn. Daar moet dus wel wat tegenover staan."
"Stel vanavond maar een lijstje op!", zei hij, terwijl hij weer een beetje rood aanliep.
"O, dat ga ik zeker doen. Maar niet vanavond, want ik wil vanavond tot middernacht lekker door The Mask worden verwend."
"Sounds fair!"
"Want met een blinddoek op kun je moeilijk lijstjes maken, hŤ?"
"Hm, misschien is The Mask vanavond wel zo gemeen, dat hij je toch dat lijstje laat maken."
"Prima! Dan mag jij je mijn spijkerschrift morgen voor hem ontcijferen. En daarna mag je een mooi contractje voor The Mask gaan opstellen, want ik wil mijn deal met The Mask natuurlijk wel officieel vastgelegd zien."
Hij keek haar een beetje hulpeloos aan en begon toen toch maar te lachen. Hij kon ook moeilijk anders, want wat mogelijk als een grapje was begonnen, was inmiddels tot iets heel grotesks aan het uitgroeien.
"Moet ik echt de hele avond dat stomme masker dragen!", vroeg hij kleintjes.
"Ja, natuurlijk!"
"In deze hitte?"
"Ja, natuurlijk!"
"Zal ik je liever niet eerst even lekker..."
"Nee, dat doe je vanavond niet! Vanavond is het de avond van The Mask. En daar helpt geen lieve moedertje aan, hoor!"
"Hm, als The Mask jou geblinddoekt heeft, en jij dus Marty Whitehead bent, kan zij niet meer zien, of hij wel of niet zijn masker blijft dragen."
"Shit!"
"Ha, ik heb je weer eens helemaal klemgeluld!"
"Dat is waar, lieverd!"
"Geef je het zomaar toe?"
"Ja, ik ben mij al een beetje in mijn rol van Marty aan het inleven, dus ik stop nu met kibbelen."
"Ah, dat is lief van je!"
"Vind je het fijn, dat ik naakt voor je op de tafel zit?"
"Ja, The Mask zal heel erg van je gaan genieten!"
"Ben ik mooi genoeg zo?"
"Ja, je bent prachtig! Het water zal The Mask straks in de mond lopen als hij je ziet!"
"Zal hij mijn kousen ook mooi vinden?"
"Ik ben er zeker van, dat hij ze heel mooi zal vinden!"
"Of zal ik nog snel even zwarte nylons aantrekken?"
"Nee, doe dat maar niet! Daar heeft The Mask vast geen geduld meer voor!"
Zij zag niet zonder voldoening, dat hij daarna een greep naar dat afgrijslijke, enge masker deed. Het duurde dan ook niet lang, voordat Marty Whitehead II weer geblinddoekt op de tafel zat en weer door een rare, gemaskerde vent werd aangestaard. Hij leek onderwijl na te denken over wat hij nu met haar zou gaan doen en het wachten op die ongetwijfeld, ondeugende daad was waarschijnlijk net zo spannend als die daad zelf. Daar vergiste zij zich deerlijk in.
"Ik breng je nu naar de veranda", zei hij, met een nogal kille stem. "Als we daar zijn, moet je onmiddellijk op de grond gaan liggen en bij alles, wat we daarna gaan doen, mag je geen enkel geluid maken. En geloof mij: ik zal heel boos worden als je dan dus wel een geluid maakt."
In de paar seconden voor zij zich compleet aan haar droomgeliefde zou gaan overgeven, voelde zij een diepe bewondering voor Danny opkomen. Een paar maanden geleden had zij hem verteld, dat zij dolgraag een keer tijdens etenstijd op de veranda wilde vrijen en dat was hij dus ook niet vergeten. Zij hoopte dan ook vurig, dat zij en The Mask door die malle Engelsen zouden worden opgemerkt als ze over luttele ogenblikken samen de veranda zouden betreden. Dat zou werkelijk 'the icing on the cake' zijn. Maar op het moment, dat The Mask haar van de tafel tilde, waren de Engelsen en zelfs Danny en haar eigen herinneringen voor even volkomen uit haar geheugen verdwenen en draaiden haar gedachten nog maar om ťťn ding: het komende samenzijn met de man, die vanmiddag haar leven had gered...

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Renť Claessens