woensdag 20 september 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Judith - Burgerbrug Blues
Gepubliceerd op: 19-05-2011 Aantal woorden: 1860
Laatste wijziging: 30-04-2017 Aantal views: 1579
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Burgerbrug Blues

Judith


De regen kletterde zonder ophouden op het dak van de caravan. Danny luisterde er met genoegen naar. Hij en zijn vriendin Jenny waren een uurtje daarvoor in haar knalrode MG naar deze in het Noordhollandse Burgerbrug gestalde caravan gereden. De reden daarvan was een beetje altruïstisch van aard geweest: Jenny had haar toekomstige schoonmoeder beloofd om op deze Tweede Paasdag iets aan de tuin rond de caravan te gaan doen. Danny's ouders hadden allebei geen verstand van tuinieren en hadden de door hen gepachte tuin in de afgelopen tien jaar tot een wildernis laten uitgroeien, waarvoor zelfs Danny zich enigszins geneerde. Het aanbod van Jenny om die wildernis de komende zomer in een mooie tuin te transformeren was dus als geroepen gekomen. Van tuinieren zou vandaag echter niet veel terecht komen. De hemel zat potdicht en Danny verwachtte niet, dat het vandaag nog droog zou worden.
Ze zaten in het het huiskamerhoekje van de caravan. Jenny zat op de bank tegenover hem. Zij was een zwartharige schoonheid van zevenentwintig, met een mooi, mollig lichaam en mooie, stevige benen. Uit haar kleren was op te maken, dat ook zij niet echt op een tuinierdagje had gerekend: zij droeg een zwart, wollen mini-jurkje, een zwarte panty en zwarte schoenen met hoge naaldhakken. Het ensemble had een ietwat ontregelende uitwerking op haar vriendje, waarvan zij zich niet echt bewust leek te zijn. Zij keek peinzend uit het raam naar haar auto, waarbij zij af en toe een trekje van haar sigaret nam.
Terwijl Danny een greep naar zijn gitaar deed en hem met trillende vingers en dus vruchteloos begon te stemmen, probeerde hij voor zichzelf op een rijtje te zetten, waarom Jenny hem zo meedogenloos in haar greep hield. Het was haar lieve, zachtmoedige karakter, natuurlijk, maar ook dat mooie lijf met die forse, fraai gevormde borsten en die al even mooie benen en die hele kleine voeten. Het was, kortom, de combinatie van die lieve, engelachtige uitstraling met dat prachtige, pin-up-achtige lijf, die hem helemaal gek maakte en die hem al zeker vijfmaal keer tot een huwelijksaanzoek had gebracht. Zij was er vijf keer zeer door gevleid geweest en zij was er vijf keer niet op ingegaan. Het deerde Danny niet. Hij wist zeker, dat er nog vele huwelijksaanzoeken zouden volgen en op een dag zou zij vast "Ja!" zeggen.
Hij keek naar haar prachtige profiel en naar dat kleine, ronde, zilverkleurige brilletje, dat, zoals altijd, precies op het puntje van haar wipneusje balanceerde en vroeg zich af, hoe hij zich zou voelen als ze eindelijk zouden gaan samenwonen. In het nu afgelopen, eerste jaar van hun relatie hadden ze op weekdagen apart gewoond: hij in zijn kleine arbeiderswoning in Amsterdam-Noord en zij in haar stadsvillaatje in Bergen op Zoom. Bij elk weekendbezoek van Danny kwam het woordje 'samenwonen' wel een keer ter sprake, soms door hemzelf en zelfs vaker door haar, maar tot nu toe was het bij een gezamenlijk mijmeren gebleven. Danny had daar wel vrede mee. Hij wilde niets overhaasten en eigenlijk was dat huwelijksaanzoek-ritueel van hem ook niet veel meer dan een ritueel. Het was een vermakelijk middeltje om zijn liefde voor haar te tonen, zonder daarvoor meteen een tegenprestatie terug te verlangen.
Hij keek nu ook naar buiten en liet zijn blikken op de knalrode MG rusten. Het was inderdaad haar auto, een van de weinige luxe dingen, die zij zich permitteerde. Zij was namelijk miljonaire en zij hoefde voor de rest van haar leven niet meer te werken. Mocht het ooit tot een huwelijk komen, dan zou ook hij nooit meer hoeven werken. Die belofte had hij inmiddels al op zak. Hij voelde geen gêne bij dat vooruitzicht. Als zij hem de rest van haar leven zou willen onderhouden, zou hij haar niet tegenhouden.
Zij mocht hem ook de rest van zijn leven blijven rondrijden. Hij had zelf geen rijbewijs en was ook niet van plan om zijn rijbewijs te gaan halen. Zijn verstrooidheid was het grootste struikelblok daarvoor. Daarmee kon je op de fiets nog wel aan het verkeer deelnemen, maar achter het stuur van een auto zou hij een gevaar voor zichzelf en voor anderen zijn. Hij had overigens wel van de snelle autorit van Bergen op Zoom naar Burgerbrug genoten. Jenny's rijstijl kon zowel als vakkundig als robuust worden omschreven en de rit was eigenlijk veel te snel voltooid naar zijn zin. Wat hem betrof, hadden ze ook nog wel een rondje rond het IJsselmeer mogen maken.
Zij ontdeed zich van haar schoenen en Danny laafde zich met veel genoegen aan de aanblik van haar poezelige kousevoetjes. Hij apprecieerde het zeer, dat zwarte panty's de laatste tijd in de mode waren gekomen en hij vond het nog plezieriger, dat Jenny ze ook was gaan dragen. Zij keek hem nu wel aan en hij beantwoordde die blik zonder enige terughoudendheid. Hij zag iets treurigs in haar ogen, iets van de geremdheid, waar hij telkens weer doorheen moest breken om echt tot haar door te dringen. Als hij nu met haar naar bed zou willen, zou één woord al genoeg zijn; als hij haar zou vragen, hoe zij over hun relatie dacht, zou zij dichtklappen.
"Wat vind je van de caravan?", vroeg hij.
"Leuk!", antwoordde zij, terwijl zij met een peinzend gezicht de peuk van haar sigaret in de asbak uitdrukte, "Ik wil hier vannacht best wel blijven slapen! Het kan ook makkelijk, hè? Nu je vakantie hebt."
"Ja, ik vind het trouwens heerlijk om je de hele week om mij heen te hebben."
"Ik ook, lieverd, ik ook! Al vind ik dat ook wel een beetje beangstigend."
"Hoe bedoel je?"
"Ik hou gewoon te veel van je!", antwoordde zij, op een doffe toon, "Ik geloof bijvoorbeeld niet, dat ik ooit in staat zal zijn om onze relatie te verbreken, zelfs als dat veel beter voor ons zou zijn."
"Ik kan... daar geen probleem in zien."
"Jij denkt dat er zich geen situaties tussen ons zullen voordoen, waarin het beter voor ons is om uit elkaar te gaan?"
"Nee, dat denk ik niet! Ik zou het ook niet kunnen uitmaken met jou! Omdat ik ook veel te veel van jou hou!"
"En dat vind je niet beangstigend?"
"Nee, het hoort er gewoon bij. Een man en een vrouw die veel te veel van elkaar houden, moeten ook nooit uit elkaar gaan. Ze zouden er niet eens over moeten praten. Erover denken is eigenlijk al te veel."
"Toch is het soms plezieriger om niet zeker van een man te zijn!", zei zij, bijna fluisterend.
"Dat snap ik niet!"
"Toch is het zo, lieverd. Als ik voor je liefde zou moeten knokken, zou ik mij soms niet zo... zo..."
"Benard voelen?"
"Ja, precies! In de opera Carmen komen een paar regels voor, die precies weergeven, wat ik bedoel. "Als je niet van mij houdt, zal ik van je houden en als je wel van mij houdt, moet je heel erg op je tellen passen." Dat is zo'n beetje de essentie van het citaat. En als ik zou weten, dat er een manier was om jou zover te krijgen, dat je met mij zou breken, zou ik mij al veel beter voelen."
"Dat is ziekelijk!", riep hij vol afschuw uit.
Hij zag, dat zij ineens tegen haar tranen moest vechten en had onmiddellijk spijt van zijn uitbarsting. Toch wist hij niet, wat hij anders had moeten zeggen. Het duurde dan ook even, voordat hij het gesprek kon vervolgen.
"Ik denk, dat ik met je zou breken als je iets met mijn boezemvrienden zou beginnen", zei hij, een beetje lukraak, "Met Dennis dus, of met Hans."
"Maar die zijn heel gelukkig getrouwd!", riep zij, lachend door haar tranen heen.
"Precies! Als je hun huwelijken kapot zou willen maken, zou ik niets meer met je te maken willen hebben. En ook niet als je een van hen zou troosten als een van die huwelijken uit zichzelf kapot zou gaan."
"Asjemenou!", riep zij schaterend, "Dat zijn meteen al twee redenen!"
"Ja, ik sta voor niets!"
Haar gezicht was helemaal opgeklaard en zij keek hem ineens dolverliefd aan. Hij had zonder meer de juiste snaar geraakt.
"Zullen we dan nu maar even gaan neuken!", vroeg zij, ineens heel zakelijk, "Om even lekker de spanning te breken?"
Hij legde de gitaar naast zich op de bank neer, maar ging niet meteen op het voorstel in. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee zij het voorstelde, intrigeerde hem wel. Hij had het overigens met meer vrouwen meegemaakt. Het was net, alsof al zijn vrouwen 'Brave New World' van Aldous Huxley hadden gelezen en zich moeiteloos de wel heel vrijmoedige, seksuele moraal van de vrouwen in die 'moedige, nieuwe wereld' hadden eigen gemaakt. Toch was hij er zich ook wel van bewust, dat er een veel plausibelere verklaring voor die welwillende houding van het zwakke geslacht was: zijn knappe uiterlijk. Ook Jenny kon zijn uitbundige charmes met geen mogelijkheid weerstaan.
"Als ik nou tegen je zou zeggen, dat je je onmiddellijk uit moest kleden, zou je dat dan doen", vroeg hij gniffelend.
"Ja, een woord van jou en ik zit hier naakt op de bank! Ik ben niet voor niets zo bang voor de macht, die je over mij hebt."
"Jezus! Is dat echt zo?"
"Ja, lieverd, dat is echt zo!"
"Tjee, ik heb mij echt nooit gerealiseerd, dat ik zoveel macht over vrouwen heb."
"Vind je het een prettig idee, dat je dat hebt?", vroeg zij lachend.
"Ja... Ja, toch wel! Het is plezierig om te weten, dat ik die macht heb, al besef ik maar al te goed, dat ik die macht nooit over andere vrouwen zal willen uitoefenen."
"Dat hoeft ook niet! Dat geldt voor mij ook. Ik weet nu, dat ik de macht heb om jou tot een breuk te bewegen, maar ik ben er absoluut zeker van, dat ik die macht ook nooit zal willen uitoefenen."
"Ah, dat is lief van je!"
"Zal ik mij nu dan maar gaan uitkleden?"
"Nee, dat wil ik niet!", antwoordde hij op ferme toon, "Ik wil eerst iets anders!"
"Wat dan?"
"Een ritje in je MG rond het IJsselmeer!"
"Echt?", vroeg zij, opnieuw schaterend.
"Ja, we rijden eerst naar Hoorn. Daarna zakken we af naar het zuiden en dan stoppen we eerst in Amsterdam om verslag uit te brengen aan papa en mama, dan maken we ons rondje rond het IJsselmeer af en als we dan vanavond in de caravan terug zijn, mag je etc. etc...."
"Goed, lieverd! Het lijkt mij ook wel goed om eerst even een beetje uit te waaien."
"Goed, laten we dan maar meteen gaan", zei hij, terwijl hij een beetje bruusk opstond.
"Wacht! Eerst even mijn schoenen aantrekken!"
Zij had die schoenen snel aangetrokken. Luttele seconden later verlieten ze de caravan. Danny sloot hem af en daarna liep hij hand in hand met Jenny naar de MG. Hij voelde zich heel voldaan over de uitkomst van het gesprek in de caravan; hij had het gevoel, dat hij toch wat dichter bij zijn doel was gekomen. Vier jaar later, in de natte, troosteloze zomer van 1987, zou hij beseffen, dat hij zich daarin schromelijk had vergist...

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens