vrijdag 21 juli 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Judith - Huiselijk tafereeltje
Gepubliceerd op: 19-05-2011 Aantal woorden: 1697
Laatste wijziging: 26-02-2017 Aantal views: 1756
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Huiselijk tafereeltje

Judith


Danny zat samen met zijn vader in het huiskamerhoekje van de caravan in Burgerbrug. Het was een zonnige zaterdagmiddag, begin augustus 1979. Zijn vriendin GabriŽlle was met zijn moeder aan het badmintonnen in de tuin, zijn vader rookte een pijp en was overduidelijk aan niets aan het denken en Danny zelf speelde op zijn gitaar. Hij genoot onderwijl met volle teugen van het tafereeltje in de tuin. Zijn zevenenvijftigjarige moeder had vandaag voor het eerst een heus trainingspak en heuse gymschoenen aangetrokken; GabriŽlle, het evenbeeld van zangeres Laura Nyro, droeg een lichtroze zomerjurkje en speelde op blote voeten. Hij hield van dat jurkje. Linda, zijn eerste liefde en 'High School Sweetheart', had regelmatig hetzelfde soort zomerjurkje gedragen en de sentimentele dwaas in hem vond het heel plezierig om zich, dankzij dat jurkje, weer even in zijn middelbare schooltijd te kunnen wanen.
Zijn relatie met GabriŽlle duurde nu iets meer dan een jaar. Zij woonden al drie maanden in een huisje in het Noordamsterdamse Vogeldorp. Tot voor kort waren ze ook collega's geweest, maar GabriŽlle had zich, voor ze waren gaan samenwonen, laten overplaatsen en werkte nu als advertentieverkoopster bij het Amstelveens Weekblad. Zij verdiende nu ook meer dan hij. Een feit, waar hij met een hem typerende goedmoedigheid mee omging. Hij vond het wel heel plezierig, dat ze twee inkomens hadden, al leefden ze daar niet echt naar. Ze waren allebei nogal op de penning, zodat de saldo's van hun spaarrekeningen in omvang flink aan het groeien waren. Ze spaarden ook echt om het sparen. Het idee om met het geld over een paar jaar een eigen huisje te kopen stond ver van hen af. Een dergelijke aankoop zou echt zonde van het geld zijn. Als het aan Danny lag, zouden ze tot hun dood in het spotgoedkope huisje aan de Derde Vogelstraat blijven wonen.
Zijn ouders woonden heel dichtbij, op tweehonderd meter van hun huisje. Danny was daar wel blij mee. Hij was nogal verknocht aan zijn ouders en die verknochtheid was wederzijds. Danny ging elke dag wel even bij hen langs, meestal voor een kopje thee na het werk. Hij bleef meestal tot etenstijd en wandelde daarna op zijn gemak naar zijn eigen huis, waar GabriŽlle dan al, goedmoedig mopperend, met het avondeten bezig was. Hij ging nooit op dat gemopper in. Het was een van de voordelen van het samenwonen, dat hij het koken van de maaltijden aan zijn vriendinnetje kon overlaten en dat deed hij dus ook, zonder er verder over na te denken.
Hij genoot van het samenwonen. Het was voor hem ook de eerste keer, dat hij samenwoonde. Hij genoot van de gezamenlijke maaltijden in de keuken, hij genoot van de twee biertjes, die hij elke avond bij die maaltijden dronk, hij genoot van het gezamenlijke tv-kijken of het gezamenlijk in de tuin zitten, hij genoot van het gezamenlijk naar bed gaan en hij genoot van de seks op hun twee vaste seksdagen: woensdag en zaterdag. Het was misschien geen meeslepend leven, dat ze leidden, maar daar had Danny ook in het geheel geen behoefte aan. Het leven moest een beetje saai zijn, volgens hem, en hij waardeerde die sleur in zijn leven nog meer als die sleur even werd doorbroken.
Dit uitstapje naar Burgerbrug was zo'n onderbreking van de sleur. Ze waren vanochtend redelijk vroeg uit Vogeldorp vertrokken en ze zouden vanavond meteen na het eten weer de thuisreis aanvaarden. Ze hadden de uitnodiging van zijn moeder om te blijven slapen daarnet vriendelijk afgeslagen. Het was immers zaterdag, vandaag en seks hebben in de caravan, waarin ook zijn ouders verbleven, ging zelfs GabriŽlle een beetje te ver. Ze hadden overigens best in de caravan kunnen blijven slapen. De banken in het huiskamerhoekje waren lang genoeg om als eenpersoonsbed te kunnen fungeren. Danny had in zijn jeugdjaren jarenlang op een van die banken geslapen. De banken waren echter niet breed genoeg om als tweepersoonsbed te fungeren, dus was de keus tussen blijven slapen en niet blijven slapen snel gemaakt door het stelletje.
Danny keek naar zijn vader, die links van hem op een van de lange banken zat en vond, dat hij er voor zijn zevenenvijftig jaar nog heel jong uitzag. Toch was hij de oudste van hun tak van de familie Harberts. Danny's grootouders van vaderszijde waren allang overleden en de twee, oudere broers van zijn vader leefden ook niet meer. De familie bestond verder alleen nog uit de vier zoons van Danny's oom Peter, hun echtgenotes en de vier kinderen van die vier zoons en hun echtgenotes. Danny had niet de illusie, dat hij en GabriŽlle een eigen kind aan dat totaal van vier kinderen zouden toevoegen. GabriŽlle twijfelde nog wel een beetje over de vraag, of zij al dan niet moeder wilde worden, maar Danny wilde absoluut geen kinderen. Een kind zou toch echt een te grote inbreuk op hun plezierige sleurleventje gaan vormen. Hij keek weer naar buiten en bewonderde het slanke figuurtje van GabriŽlle. Hij kon het zich simpelweg niet voorstellen, dat zij ooit een kind zou kunnen en willen baren.
"Gaat het een beetje goed tussen jullie?", vroeg Danny's vader, zonder Danny aan te kijken.
"U bedoelt tussen mij en GabriŽlle?"
"Ja, natuurlijk bedoel ik dat, sufferd!"
"Het gaat echt heel goed met ons! We zijn heel gelukkig met elkaar!"
"..."
"Maken we een ongelukkige indruk op u?", vroeg Danny, een tikje onzeker door het zwijgen van zijn vader.
"Nee, integendeel! Jullie maken juist een hele gelukkige indruk op mij en ik geloof je op je woord als je zegt, dat het goed tussen jullie gaat. Het is alleen..."
"Alleen wat?"
"Dat je moeder en ik ons niet kunnen voorstellen, dat GabriŽlle tot je dood bij je zal blijven."
"Waarom niet?"
"Omdat je veels te knap voor haar bent."
"Wat mankeert er aan het uiterlijk van GabriŽlle?"
"Niets! Zij heeft een heel lief smoeltje en een heel lief figuurtje, maar zij is gewoon niet knap genoeg voor jou."
"Overdrijft u nou niet een beetje?"
Zijn vader antwoordde niet meteen. Hij klopte zijn pijp uit en begon meteen een nieuwe pijp te stoppen. Danny keek rustig toe, zonder een spoor van ongeduld te tonen. Hij was er aan gewend, dat de conversaties met zijn vader altijd met langdurige tussenpozen verliepen.
"Volgens mij besef jij nog steeds niet, wat voor een oogverblindend, mooie man jij bent!", hernam zijn vader, toen hij weer kalmpjes aan het roken was.
"Dat besef ik wel, hoor!"
"Het is aan je keus van vrouwen niet te merken."
Danny woog die woorden zorgvuldig, maar wist in zijn hart, dat zijn vader gelijk had. Hij was een hele knappe man, die in de afgelopen zeven jaar eigenlijk maar ťťn mooi vriendinnetje had gehad, een zekere Jenny uit Bergen op Zoom. Hij wist ook niet goed, hoe hij zijn vader van repliek moest dienen, tot hij aan een interview met Johan Neeskens dacht, dat hij jaren geleden in de Voetbal International had gelezen en zich herinnerde, wat diens moeder in dat interview over de toenmalige vriendin van Johan Neeskens had gezegd. Toen wist hij meteen, wat hij tegen zijn vader moest zeggen:
"Wat heb je aan zo'n mooi portret? Je kunt beter een meid hebben met een paar goeie poten aan d'r lijf!"
"Je mag Mama Neeskens niet citeren als je vader je de les leest, mijn jongen!", zei zijn vader grinnikend, "Dat vind ik niet netjes van je."
"U vindt niet, dat Mama Neeskens groot gelijk heeft?"
"In theorie misschien wel, maar in de praktijk ziet het leven er wel een beetje anders uit. En daarom denken je moeder en ik dus niet, dat GabriŽlle voor altijd bij je zal blijven."
"Dat vind ik niet zo prettig om te horen."
"Dat weet ik, jongen, maar ik vrees wel, dat we gelijk zullen krijgen. Je bent te lief, te knap en te sexy voor haar. Later, als jullie wat ouder zijn en jij nog steeds een schandalig, knappe man zult zijn, zal dat mengsel haar op een dag te machtig gaan worden en dan zal zij, zonder dat zij dat zelf wil, van je wegvluchten. Het kan een jaar gaan duren, of twee jaar, of misschien wel twintig jaar, maar uiteindelijk zal het gaan gebeuren. Geloof mij nou maar!"
Danny keek weer naar buiten, naar de joelende en juichende GabriŽlle in haar mooie jurkje, en kreeg opeens een brok in zijn keel. Hij zou haar nooit willen en ook nooit kunnen loslaten, maar dat betekende niet, dat zijn vader het niet bij het rechte eind had. Er zou waarschijnlijk inderdaad een dag gaan komen, waarop zij uit eigen beweging bij hem weg zou gaan. Zo was het immers ook met Linda gegaan.
"Hoe zal het haar vergaan als zij daadwerkelijk bij mij weggaat?", zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen zijn vader.
"Ik weet het niet, jongen! Als zij snel bij je weggaat, vindt zij misschien wel iemand anders met wie zij weer gelukkig zal worden."
Danny reageerde daar niet meer op. Hij keek weer naar buiten en zag, dat GabriŽlle even een pauze had ingelast. Haar gezicht was rood van de inspanning en zij steunde met haar handen op haar knieŽn. Hij vond het een ontroerende aanblik. Het beeld van die arme, moegestreden GabriŽlle leek het toekomstperspectief van hun relatie aardig weer te geven en hij wist nu al, dat dit beeld hem altijd zou bijblijven. Hij vroeg zich onderwijl nog steeds af, hoe het GabriŽlle zou vergaan als zij echt bij hem weg zou gaan. Zij zou misschien wel een andere man vinden en zij zou misschien ook wel een kind van die man gaan krijgen, maar zij zou nooit meer echt van Danny kunnen loskomen. Die wetenschap beklemde hem in hevige mate. Er was echter niets, wat hij daartegen kon doen. Hij kon zich niet anders voordoen dan hij was, omdat hij dat niet kon en omdat hij domweg heel veel en ook heel oprecht van haar hield. Hij zou tot het einde van hun relatie dus een uitzonderlijk, lieve man voor haar blijven en hij besefte maar al te goed, dat hij daardoor het gemis en haar verdriet na het einde van die relatie alleen maar groter zou gaan maken.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Renť Claessens