zondag 15 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Ooit, in Portugal, met de tent... (4 - een laatste, lange trektocht)
Gepubliceerd op: 18-04-2011 Aantal woorden: 731
Laatste wijziging: 19-05-2011 Aantal views: 1501
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Ooit, in Portugal, met de tent... (4 - een laatste, lange trektocht)

Manon


Enkele jaren geleden reisden mijn partner en ik met de auto door Portugal. We overnachtten in een minuscuul tentje, in campings landinwaarts. Tijdens onze reis nam ik notities die ik tot een bundel prozagedichten heb herwerkt, en in vier delen op deze schrijverssite zal plaatsen. Deel vier: een laatste, lange trektocht.


Zon afgewisseld met regen.

De campinguitbater belooft blij
hitte en droogte.
Dat willen wij niet want
kan men langs moeilijk begaanbare paden
de bergen in...
in de hitte?


Stratuswolken.

Felle wind.
Hevige zon.
Een lange tocht.
Veel zout in het drinkwater.
Tijdig vertrekken
onder beschermende zonnebrandolie.
Petje.
En toch...
hoofdpijn.
Vreselijk!
Gelukkig:
een snelstromende rivier.
Petje in koud water
en kletsnat op het hoofd zetten.


Muurtjes in droge steen langs de paden.

Geitenkeuteltjes overal.
Een berg vol weilanden,
net een lapjeskat.
Grote rotsblokken op de flanken
imiteren de vorm
van hoopjes keuteltjes.

Verderop, sobere bergen,
grijze rotsen.
En, aan de horizon,
donkere schaduwen.
Nog meer bergen.
Het bos waait
een symfonie met de wind.
Zorgeloos.



Een zware middagzon.

Redelijk tempo.
Steile helling.
Stap voor stap.
Hijgend.

Langs pikante brem,
over grote stenen,
in een loden hitte...
en het gewicht van de rugzak.
Zucht.

Hoger.
Steeds hoger.
Nog hoger.
Een lange weg bergop
onder de zon.
De dwingend zoete geur van vettige planten.
Soms wat schaduw.

Prooivogels,
wauw, buizerd.
Ook nog poepschijtertjes, zwaluwen, vinken.
Hagen, struiken, een riviertje.
Vogelgezang.
Zwerfkatten, grijs en wit.
Hup, naar boven.
Naar de weide.
Een schaapherder
en tien schapen.

Klauteren
naar boven.
Riviertjes dansen
naar beneden.
Vrij lopende paarden.



Een felblauw meer.

Smaragdgroen plekje.
Een zanderige weg.
Picknick op een steile helling?
Slechts één stukje schaduw:
in de distels.

Onder de kastanjeboom,
lege bolsters.
Hier niet gaan zitten!

Kussentjes van mos
onder een enorme eikenboom.
Een reusachtig bladerdak.
Water uit de kruik.
Koekjes in de schaduw.


Bijna de top

van de ene shepherd’s stone naar de andere.
Gele en rode strepen.
Paden houden nooit op.
Bergen blijven.
Reusachtig en groen.

Een rotswand.
Aan de andere kant, keien.
Vlakke stenen zoeken.
Een evenwichtsoefening.
Eindelijk nog een plekje om te zitten!

Sssss... ssss...
Een grijze kop.
Groengrijs lijf,
dik en lang.
Een slang.

Hoog gras.
Glinsterend wit.
Glinsterend geel.
Glinsterend goud,
op de hoogste top.
Een veld wiegend in
een daverende wind.

De vos hoort ons niet.
Ruikt niets.
Vlucht niet.
Naderen tot op enkele meters.
Hij spitst de oren
en rent weg.
Donker figuurtje in tegenlicht.



Genoeg gestapt,
zegt de knie.
Nu bergaf.
Rustig aan, en voorzichtig,
zegt de pees.



Met de zon daalt ook de stilte.

Heldere, zachte klanken.
Pijnbomen worden een silhouet,
bergen veranderen van kleur.
Donkergrijs
met zwarte schaduwen.
Eén helling, nog helgroen.

Rond het grote meer, in een cirkel,
de pow wow van kikkers.
Kro-ak kro-ak.
Aan de overkant van het meer
een enkele boom,
rooskleurig opvlammend.
Zonder een poging te ondernemen
om niet op te vallen.
Kro-ak kro-ak.

Binnen wordt het frisgele tentzeil donker.
Buiten, nog gedempte stappen
op droge ondergrond van dennennaalden.
In de verte, lachende stemmen.
Gefladder van enkele late vogeltjes.

Vinho verde, zeer licht bruisend.
Heerlijk verfrissend.
Waarlijk genieten.

Plots regen op de tent.
Druppels. Tiktik.
En in de vuilnisbak wroet een rat
op zoek naar restjes kaas.

Het licht doven is nog even blijven luisteren
en dan slapen.
De hele nacht door.
Er is alleen diepe slaap.

De volgende ochtend,
ontwaken.
Warme slaapzak.
Soezende partner.
De nacht is zonder tijd voorbijgegaan.
Het lichaam voelt zich fris en fit.


Terug naar af

Car-wash.
De tuinslang
begrijpt
dat ze moet afspoelen.

Tanken.
De weg vragen
nog steeds in gebroken Engels.
Het antwoord
in vloeiend Portugees
heel gebroken begrepen.




(Ooit, in Portugal, met de tent...
Deel 1: de reis
Deel 2: in de tent en op de camping
Deel 3: dorpjes, steden en mensen
Deel 4: een laatste, lange trektocht)




Manon @ 06-05-2011 23:01:24
Hoi Henk,
Ja, het kan op zovele manieren. Je zou zelfs een muziekpartituur kunnen schrijven.
Op deze reis ging het vooral over het openen van de zintuigen, louter een kijken, horen, zien, voelen dat elk moment anders is en geboren wordt vanuit een niet-weten, een verwondering, een onschuld.
En dit niet aan te raken, maar intact te laten.
Zonder er impressies van te maken (wat altijd meer een interpretatie is), en emoties waren zeker niet nodig.
Maar niet alleen hoe ik het schrijf telt. Ook iedereen die dit leest, zal het anders lezen. Het wordt telkens een nieuwe tekst. Ik hoop dat jij, zoals jij het gelezen hebt, het leuk vond. Ik vind jouw teksten alvast heel goed!
Veel groeten,
Manon


Henk Gruys @ 21-04-2011 10:16:00
Aan Manon. Sommigen zullen op pad gaan met een schetsboek en potloden, en jij hebt déze manier gekozen. Ik vind het heel aardig en respecteer (uiteraard) je keuze.
Ikzelf zou voor het dilemma staan om het op deze wijze te doen, of de aantekeningen toch maar in literaire prozavorm te gieten. Ik zou voor het laatste kiezen denk ik, omdat ik het idee heb daarin meer impressies, waarnemingen en emoties kwijt te kunnen. Maar ik moet je zeggen dat ik met deze materie weinig ervaring heb. - Met groet, Henk



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens