vrijdag 26 mei 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Judith - Laatste tango
Gepubliceerd op: 18-04-2011 Aantal woorden: 1670
Laatste wijziging: 02-02-2017 Aantal views: 2351
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Laatste tango

Judith


Trudy keek, een beetje verscholen achter de gordijnen, uit het raam van haar slaapkamer. Zij had zich na het douchen niet echt aangekleed: zij had zich tot het aantrekken van een zwart jarretellegordeltje en een paar zwarte nylonkousen beperkt. Die kousen stonden haar fantastisch; ze vormden een alleszins passend omhulsel voor haar prachtige, stevige benen. De rest van haar uiterlijke verschijning was al even mooi en opwindend. Zij had, zeker voor een vrouw van vijftig, een beeldschoon gezichtje, met half-lange, goudblonde haren, een slanke, lelieblanke hals, tengere schouders, tengere armen, kleine handen, kleine, maar welgevormde borsten, een heerlijk, mollig lijf, brede heupen, prachtige, volle billen, mooie, stevige benen en hele kleine voeten.
Haar handen waren overigens geboeid en hingen voor haar buik. Die geboeide handen waren een onderdeel van een seksueel spelletje, dat zij de laatste weken regelmatig, en dus ook vandaag, met haar man Dennis speelde. Vandaag was zij namelijk zijn blanke slavin en hij haar meester. In die hoedanigheid moest zij nu geduldig op zijn terugkeer wachten. Vlak voor zijn vertrek had hij haar de handboeien omgedaan en het sleuteltje vervolgens op een hele nonchalante manier op haar make-uptafel geworpen. Zij had nooit geprobeerd om tijdens de afwezigheid van haar meester zelf die handboeien los te maken. Het zou het plezier in het dragen van de handboeien ook niet hebben verhoogd.
Ook op dit moment vond zij het heerlijk, dat zij de handboeien niet kon losmaken. Zij genoot naar hartelust van het geboeid zijn en van haar droombestaan als slavin. Zij wist ook niet, hoe lang zij alleen zou blijven. Haar meester had haar niet verteld, waar hij naartoe ging. Zij had wel gehoord, dat hij met de fiets was weggegaan. Misschien was hij boodschappen aan het doen in de supermarkt in het station, misschien maakte hij een fietstochtje naar het centrum van Heemskerk.
Eigenlijk mocht zij helemaal niet opstaan. Hij had haar voor zijn vertrek uitdrukkelijk bevolen om op bed te blijven liggen. Zij zou ook vast weer een enorm pak slaag krijgen als hij haar bij zijn thuiskomst buiten het bed zou aantreffen. Toch kon zij de verleiding niet weerstaan om even op haar kousevoetjes naar de huiskamer te lopen. Gewoon om even ondeugend te zijn en om even het noodlot te tarten.
In de huiskamer heerste een bijna volmaakte stilte. Het was er ook donker; in de zomermaanden schoven ze de gordijnen meestal pas om zes uur 's avonds open. Op de rugleuning van de tv-stoel lag Tum Tum, haar oude kater. Trudy boog zich over Tum Tum heen en drukte een ietwat plechtstatige kus op zijn kop. Zij wilde het dier niet aaien, omdat hij dan misschien zou schrikken van de glimmende handboeien, maar de kus op Tum Tums kop was natuurlijk een geschikt alternatief.
Trudy ging daarna op de stoel zitten en legde haar geboeide handen op haar schoot. Zou zij nog wat ondeugender durven zijn door de televisie aan te zetten? Zij durfde het niet. Haar meester had haar verboden om naar de televisie te kijken als hij er niet was. Boeken lezen en naar muziek luisteren was in zijn afwezigheid ook al uit den boze. Zij mocht maar één ding doen als zij alleen was: aan hem denken. Dat deed zij dus maar. Hij was ongeveer net zo oud als zij, om en nabij de vijftig. Hij had haar twee jaar geleden op de plaatselijke blanke-slavinnenmarkt gekocht. Zij had toen de hele ochtend, geboeid en op haar buik, op het marktkraampje moeten liggen. De marktkoopman was namelijk van mening geweest, dat haar gezicht al wat te oud was en dat haar vorstelijke billen verreweg het aantrekkelijkst aan haar was. De aankoop was met veel gesjacher gepaard gegaan, maar uiteindelijk was de koop dus gesloten en nu leefde zij dus al twee jaar met haar meester samen.
Haar meester was zeker geen aardige man. Hij had niets van de charme van haar vorige meester, een Heemskerkse landjonker. Soms hoopte zij, dat hij ooit genoeg van haar zou krijgen en dat hij haar weer zou verkopen; soms was die mogelijkheid iets, wat haar beangstigde. Zij was niet meer een van de jongsten. De kans was zeker aanwezig, dat zij niet meer te verkopen zou zijn en aan wat haar dan te wachten zou staan, wilde zij maar liever niet denken. Er deden zich de laatste tijd hele rare geruchten de ronde over onverkoopbare, blanke slavinnen. Eigenlijk wilde zij ook niet echt bij haar meester weggaan en zolang zij nog mooi en mollig was, zou zij waarschijnlijk nog wel een poosje bij haar meester mogen blijven.
Onderwijl wriemelde zij een beetje met haar handen om de bloedsomloop gaande te houden. Dat deed haar toch even in de echte wereld terugkeren. Zij vroeg zich af, wat haar overleden vader van haar zou denken als hij haar zo zou zien zitten. Haar vader was inmiddels al zesendertig jaar dood. Jarenlang had zij in de veronderstelling verkeerd, dat hij zelfmoord had gepleegd, omdat hij het niet had kunnen verdragen om haar te zien opgroeien. Uiteindelijk had Dennis haar twaalf jaar geleden van die dwanggedachte verlost. Volgens hem was een niet als zodanig herkende depressie de oorzaak van zijn zelfmoord geweest.
Denkend aan het moment van die onthulling voelde Trudy weer een intens geluksgevoel door haar lichaam gaan. Sinds die onthulling op die sombere zaterdag in januari 1994 had zij het leven als een feest ervaren en had zij met volle teugen van alles genoten, wat dat leven haar kon bieden. Dat was tamelijk veel geweest: een perfecte gezondheid, een overdonderende schoonheid, rijkdom, en een altijd aanwezige zin in seks.
Die zin in seks was ook nu weer in ruime mate aanwezig. De kans daarop was het grootst als zij haar meester gewoon maar ongehoorzaam was en dus niet meer op bed zou gaan liggen. Daarmee zou zij een pak slaag niet kunnen ontlopen en dan zou zij daarna ook hetzelfde lot moeten ondergaan, dat Maria Schneider in 'Last Tango in Paris' ten deel was gevallen. Zij schoot in de lach en dacht aan een van de eerste afleveringen van 'Inspector Morse', waarin Morse een uiterst subtiele opmerking over de desbetreffende scène in die film had gemaakt. Het was veruit haar meest favoriete scène in de hele serie geweest.
Als zichzelf was het Dennis nooit gelukt om de scène uit 'Last Tango in Paris' na te spelen; als haar meester ging hem dat de laatste weken moeiteloos af. Het standje kon haar in seksuele zin ook best wel bekoren. Bovendien waren het vooruitzicht op de daad en de plichtplegingen voor de daad minstens zo opwindend als de daad zelf en zij keek om die redenen dan ook reikhalzend naar de terugkeer van haar meester uit.
Op dat moment hoorde zij de voordeur van de flat opengaan en luisterde zij met een hevig kloppend hart naar de bekende geluiden: het binnenzetten van de fiets, het dichtslaan van de deur en de voetstappen in de gang. Zij plaatste haar benen tegen elkaar om maar een zo'n onderdanig mogelijke houding aan te nemen en wachtte zijn binnenkomst af. Na die binnenkomst zag zij al meteen, dat Dennis niet echt in zijn rol was gebleven. Hij keek haar vrolijk aan, zonder een spoortje van de norsheid, waarmee haar meester haar doorgaans bejegende.
"Je kunt ook niet echt gehoorzaam zijn, hè?", zei hij grinnikend.
"Nee, en jij bent vandaag niet erg rolvast, hè?"
"Nee, hè? We moeten maar even een pauze inlassen."
"Hè, jôh, stel je niet aan!"
"Nee, ik ga eerst even een bakkie koffie voor ons zetten."
Hij rende meteen naar de inbouwkeuken. Trudy stond een beetje moeizaam op en volgde hem, zonder zich te haasten. Staande voor de ingang van de keuken en nog steeds met geboeide handen, keek zij toe, hoe hij twee kopjes espresso voor hen begon klaar te maken.
''Maar hoe ga je het zometeen nou doen?", vroeg zij, "Hervat je je rol meteen als we de koffie op hebben?"
"Nee, na de koffie ga ik weer een stukkie fietsen en als ik dan terugkom, beginnen we echt!"
"Hm, je bent een beetje bang voor je Marlon Brando-rol, hè?", zei zij treiterend.
"Nee, daar ben ik niet echt bang voor, hoor! Ik vind alleen dat gedoe met die boter een beetje irritant, maar ik schrik er toch niet voor terug. Dat soort dingen moet je gewoon doen als je zo'n geil serpent als jij tevreden wilt houden."
"We zouden een keer kunnen overwegen om bij Wehkamp een leuke vibrator te bestellen."
"Dat zou kunnen", zei hij grinnikend.
"Dan kan mijn meester mij lekker straffen, zonder zichzelf vuil te maken. Ik vind het wel een opwindend idee, eigenlijk, want dan kan het ook veel langer duren."
"Hm, laten we eerst maar even koffie gaan drinken."
"Dat is goed, liefje! Maar als we toch een pauze nemen en eerst even koffie gaan drinken, dan kun je ook wel even mijn handen losmaken."
Hij leek even te weifelen, liet zijn ogen weer over haar prachtige figuurtje glijden, maar hakte toen de knoop door:
"Nee, ik wil wel eens proberen om die handboeien een plek in ons echte seksleven te geven."
"Dus?"
"Moet je die handboeien maar even aanhouden."
"En ga je tijdens het koffie drinken als jezelf al een beetje met mij spelen."
"Precies! Voor elk slokje koffie dat ik je laat drinken, wil ik een beloning van je hebben. En dat kan dus van alles zijn. Een kus op je dij, een kneepje in je billen, een streling over een van je mooie, poezelige kousevoetjes. Geen echt ondeugende dingen, maar wel kleine en smaakvolle dingetjes. En als je daar dan genoeg aan blijkt te hebben, stellen we de hervatting van ons toneelstukje uit tot de uitvoering van de volgende maand."
"Ha, leuk!"
Zij rende giechelend terug naar de woonkamer en nam vol verwachting weer op de stoel plaats. Hij deed wel eens vaker een poging om onder hun slavinnenfantasie uit te komen. Meestal was het tevergeefs, maar vandaag zou hij toch wel een van zijn sporadische succesjes kunnen boeken...

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens