woensdag 17 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Manon - Het genot van het snot
Gepubliceerd op: 05-04-2011 Aantal woorden: 777
Laatste wijziging: 05-04-2011 Aantal views: 1818
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Het genot van het snot

Manon


Radiopresentator Jacques is zwaar verkouden. Hij zit klaar achter de micro om het belangrijke kerstprogramma te presenteren waar alle luisteraars een jaar lang verlangend op hebben gewacht.

Plaats: radiostudio
Jacques zit achter de micro. Jacqueline zit in de regiekamer.
Jaques is zwaar verkouden en spreekt ook zo. Jacques noch Jacqueline beseft dat de micro van Jacques openstaat. Het publiek hoort alles wat hij zegt.


Jacqueline: Jacques! Nog een kleine twee minuten, dan ga je op antenne!
Jacques: Ik weet het, Jacqueline. Ik ben erg verkouden maar ik zal mijn best doen om niets te laten merken.
Jacqueline: Mooi. En laat ook niets merken van je... stemming.
Jacques: Tuurlijk niet. Ik doe dit programma al zo lang, ik kom altijd geloofwaardig over.
Jacqueline: Ja, onze luisteraars houden van je. Oké. Ik draai nog een stukje, iets dat we makkelijk kunnen uitfaden.

Jacques (voor zich uit mompelend): Als ‘t maar een goed nummertje is... in deze tijden...

(MUZIEK: Het lied 'Je t’aime moi non plus' van Serge Gainsbourg en Jane Birkin/Brigitte Bardot begint. De song zal de hele tijd hoorbaar blijven op de achtergrond. De typische sfeer van 'Je t’aime moi non plus' - verliefde, hijgende stemmen die soms spreken en soms zingen, komt terug in de manier van spreken van Jacques. Zo lopen het hijgen/praten/zingen van de zangers en het niezen/snuiten/praten van Jacques door elkaar.)

Jacques: Atshieieieieiie (snuitende neus met tussendoor de tekst van het liedje). Oh nee zeg.... Dat liedje, dat kan ik echt niet horen. En dan nog met kerstmis. Alsof we dezer dagen nog niet genoeg bestookt worden met zielige zeikjinglebelliedjes. (Hard en ritmisch snuiten.) Die verkoudheid is wel heel erg. Zelfs mijn hersenen zijn aan het verwateren, denk ik. Ze druipen eruit langs mijn neus! Atshahahahahaaaah. O nee! Nu ook nog al dat snot op mijn micro! Ik verander in een leegloper! Als dat niet ophoudt zal ik hier nog met een snorkel moeten rondlopen om niet te verdrinken in mijn eigen kleverig spul! (hatsjoem).
Ach, wat zou het, uiteindelijk. Die druiper kan mij ook goed van pas komen binnenkort, met al die feestjes en heilige missen in het verschiet. De kerstbomen van de families zullen vol snotdraden hangen. Veel beter dan engelenhaar! Het zal een glibberige affaire zijn. (Zingend op de melodie van o dennenboom) O snottenboom, o snottenboom, hoe kleverig zijn uwe...
Dit jaar zal ik zelfs dansen. Maar alleen slows! Dicht tegen de anderen aan! Voor één keer zal ik de vreselijke parfums onder de oksels, achter de oren en tussen de benen van de gasten kunnen verdragen. Ik zal toch niets ruiken! Ik zal met mijn neus heel dicht tegen hun gezicht aan blijven, de hele slow. En ik dans met iedereen! Geen enkele feestvierder zal zonder snot het nieuwe jaar ingaan! Dat zal mijn cadeautje zijn, heh!
En weet je wat, dit jaar zal ik toch maar eens naar de middernachtmis gaan. Dat is lang, héél lang geleden. De pastoor zal blij zijn. Hij zal niet moeten kwispelen met zijn kwispel! Met een dweil zal hij wel moeten rondgaan, ja!!! Om nog te zwijgen van het knapenkoor. Als die Stille Nacht durven inzetten... Stille Naaa... hatshah! Aaatshah! Atchaaaaaahhhhhhh. De kerkelijke boodschap zal voor alle toehoorders duidelijk zijn dit jaar: To be or snot to be, that is the question!!!
Ja, ik verheug me er al op om al die melige kerstfeestjes te verknoeien. Voor mij zal er ambiance zijn dit jaar! Het slijm in mijn mond en het snot in mijn neus zullen me nog smaken. Deze kerst wordt het genot van het snot, begot!

Jacqueline: Jacques, nog tien seconden, dan is het aan jou. Ik zet de micro aan... Maar die staat al aan! VERDORIE!
Jacques: WAT ZEG JE???!!! (hatsjie). Maar ik heb... in mijn eentje gepraat...
Jacqueline: Nee! Je hebt toch niets verkeerds gezegd? Ik ken je! En als er reacties komen van het publiek... je weet hoe belangrijk dit programma voor hen is. Het zou geen leuke kerst worden.
Jacques: Euh, nee, euh, Jacqueline, ik voel me niet zo lekker. Kunnen we eraan beginnen?

(muziek 'je t'aime moi non plus' fade uit)

Jacques: En nu ons jaarlijkse kerstprogramma met zoals altijd veel herdertjes, jingle bells en stille nachten... Een programma waar al onze luisteraars ieder jaar opnieuw verlangend naar uitkijken. Kerst is dan ook het ultieme symbool voor de mooie boodschap van vrede op aarde, liefde en saamhorigheid. Met zijn allen zijn we telkens weer zo intens gelukkig dat dit feest bestaat en dat we het met zijn allen mogen meemaken.


Bronvermelding
Met dank aan de verkoudheden van Marc en Mauranne.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens