Het Schrijversweb: sprakeloos - laatste kerstverhaal 2004...van sprakeloos

Relevante teksten
Eerste kerstverhaal ... sprakeloos
Dorus de Binnenboel ... sprakeloos
(g)een kerstverhaal... sprakeloos
Laatste column van S... sprakeloos
Weet mijnheer wat sc... sprakeloos
Moet ik ineens porno... sprakeloos
Meiden, gadverdamme sprakeloos
De schrik van de fie... sprakeloos
Kerst met mijn zussi... sprakeloos
2006, de goednieuwss... sprakeloos

**sprakeloos - laatste kerstverhaal 2004...van sprakeloos**
Gepubliceerd op: 22-12-2004	Aantal woorden: 456
Laatste wijziging: 23-12-2004	Aantal views: 724
Easy-print versie	Aantal reacties: 5 reacties

laatste kerstverhaal 2004...van sprakeloos

sprakeloos

De hele dag heeft ze geskied in de Franse Alpen. Haar vrienden zijn zich aan het opmaken voor het uitgaansleven. Zij kijkt naar de drukte die dat met zich meebrengt.
“Ik ga niet mee, ik ben moe."
Ze is met haar vriendenclub op skivakantie in Europa. De laatste van het stel is onlangs vijftig geworden. De hele week is het al feest, maar vanavond heeft ze een piekerbui.
“Ga je echt niet mee?” vraagt Alex, de nestor van de groep.
“Nee, sorry.”
Haar vrienden kennen haar lang genoeg en dringen niet aan.

Terwijl iedereen naar het dorp vertrekt, doet zij een warme trui aan. Ze loopt naar het balkon en kijkt haar vrienden na. Hun gelach sterft langzaam weg en dan is het stil. De dorpsverlichting is het enige licht in de wijde omgeving. Een klein en prettig dorp dat kosten nog moeite heeft gespaard een prettige kerstsfeer te realiseren. In het huis tegenover brand ook nog licht. Het wordt bewoond door een groep jonge Fransen vrouwen. Verder is het helemaal donker. De hele dag is het al bewolkt en grijs geweest.
Afwezig kijkt ze de donkerte in. Ze voelt niet dat de wind sterker wordt. Ze sombert, zoals ze haar hele leven van die momenten heeft gekend. Als kind heeft ze zich een prinsesje gewaand, maar ze was het niet en dat stemde haar droevig. Later wist ze wel beter, hoewel die melancholische stemming bleef terugkomen. En altijd op belangrijke momenten in haar leven. Ze kent inmiddels de oorzaak. Ze miste haar vader. Haar vader was er niet bij op de eerste schooldag en ook niet op het afsluitende bal. En wat was hij afwezig bij haar afstuderen op de universiteit. Ook nu mist ze hem.
Natuurlijk heeft ze hem wel eens gezien. Ook heeft hij haar en haar moeder altijd netjes verzorgd. Maar hij was zo onbereikbaar. Altijd heeft ze moeten zwijgen over zijn bestaan.

Een mengeling van verdriet en de harde wind maken haar ogen vochtig. Door de wind komen er gaten in het wolkendek en een halve maan wordt zichtbaar. Een maan die van de witte vlakte een sprookjesachtig decor maakt. Ze bewondert de maan en de sterren. Eén ster flonkert heel fel en opvallend, alsof het een boodschap seint. Gefascineerd kijkt ze toe.
Aan de overkant staat een van de Franse vrouwen ook met aandacht naar het wonder te kijken.
Hoorbaar roept de Française: “Mon cher papa!”
Met de laatste heldere flonkering voelt zij het ook en wordt helemaal warm van binnen.
“Papa is dood, eindelijk is hij voor altijd bij me.”

In de verte komen vanuit het dorp nog enkele mensen onzeker aanlopen. Ook zij hebben de ster gezien.

sprakeloos

@ 24-12-2004 20:50:37
ja,ja, koning, keizer, admiraal, bernard kennen ze allemaal. (zeker hun echtgenotes)

Adriaan

@ 24-12-2004 18:22:33
Over cryptisch gesproken, ik heb werkelijk geen idee waar je het over hebt; ik weet van de prins geen kwaad.

sprakeloos

@ 24-12-2004 00:32:51
Het domste wat je kunt doen is je eigen verhaal gaan uitleggen, maar het feit dat alleen mijn vrouw mede door enthousiasme van sprakeloos zelf de clou (bij voorbaat al) begreep, is de duidelijkste aanwijzing dat het verhaal voor verbetering vatbaar is. Geen reactie is dus ook een reactie in dit geval van de schrijverswebbers is mijn mening.
Het flauwe zit hem in een de omkering van de ster die verschijnt voor de dood van de vader (i.p.v. de aankondiging van de geboorte van de zoon); uiteraard de Amerikaanse vijftiger en de jongere Francaise; en de onzekere mensen vanuit het dorp moeten een verwijzing zijn naar de geruchten die ook nog rondzingen.
Een verkapte kerstvertelling dus, met in de eerste laag een zoete vertelling over een dochter die verdriet heeft en haar vader weer terug vindt.
Eigenlijk is het een soort cryptogram geworden die alleen ondergetekende begrijpt. Kerst 2005 nieuwe rondes, nieuwe kansen.

Adriaan

@ 23-12-2004 23:19:08
Beste Sprakeloos

Je schetst een mooi sfeerbeeld in eenvoudige bewoordingen. Dit vermengt met gevoelens waar een hele wereld achter schuilgaat. Op zo’n moment kun je maar beter luisteren en haar vooral het gevoel niet afpakken. Ik vind het heel knap dat je met zo weinig tekst zo’n sterk beeld weet te schetsen.

Mijn suggesties:
Laat de titel “Papa is dood, hij is er nu” bovenin de tekst weg want daarmee verraad je al waar het om gaat.
Laat de eerste zin “Moe gaat ze voor het haardvuur zitten” weg. Dat moe komt een paar zinnen verderop al duidelijk genoeg aan de orde.

sprakeloos

@ 22-12-2004 09:59:19
Een goede afsluiting van 2004 voor een ieder en voor 2005 allemaal het beste toegewenst.

Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.